کاتێک داود فەرمانی پێدرا قوربانی سووتاندن پێشکەش بکات لەو شوێنەی کە خوداوەند پەتایەکەی ڕاگرتبوو، ئاراوونە وەک دیارییەکی ڕاستەوخۆ جێگەی کوتانی گەنم، گا، و دار بۆ ئاگرەکە پێشکەش کرد. بەڵام داود پێداگری لەسەر کڕینی ئەم شتانە کرد. ئەو شتێکی پێشکەش بە خوداوەند نەدەکرد کە هیچ تێچوویەکی بۆی نەبووبێت.
منیش قوربانی سووتاندن پێشکەش بە یەزدانی خودام ناکەم لەوەی کە هیچ تێچوویەکی بۆم نییە. (٢ ساموئیل ٢٤:٢٤)
دەزانین کە بوون بە مەسیحی هیچ تێچوویەکی نییە، بەڵام دەبێت ئەوەش بزانین کە ژیانێکی قوتابیبوونی ڕاستەقینە زۆر تێچووی هەیە.
«ئایینێک کە هیچ تێچوویەکی نییە، هیچ بەهایەکی نییە.»
زۆر جار ڕادەی پابەندبوونمان بە پێوەرەکانی ئاسوودەیی، تێچوو، و حەوانەوە دیاری دەکرێت. بەڵێ، دەچینە کۆبوونەوەی نوێژ ئەگەر ماندوو نەبین یان ئەگەر سەرئێشەمان نەبێت. بەڵێ، پۆلی کتێبی پیرۆز دەڵێینەوە تا کاتێک لەگەڵ پشووی کۆتایی هەفتە لە چیاکاندا ناکۆک نەبێت.
نوێژکردن لە شوێنی گشتی، شایەتیدان، یان بانگەشەکردنی ئینجیل دەمانترسێنێت—بۆیە بێدەنگ دەبین. هیچ ئارەزوویەکمان نییە بۆ یارمەتیدان لە ئەرکی ڕزگارکردن لە ترسی تووشبوون بە مێش یان پشیلە. هەر بیرکردنەوەیەک لە بواری ئەرکەکە دوور دەخەینەوە لە ترسی مار یان جاڵجاڵۆکە.
بەخشینمان زۆر جار تەنها سەرەقاپێکە نەک قوربانی. ئەوە دەبەخشین کە هەرگیز هەستی پێناکەین—بە پێچەوانەی بێوەژنەکە کە هەموو شتێکی بەخشی. میواندارییەکەمان بە پێوەرەکانی تێچوو، ناڕەحەتی، و پشێوی ماڵەکانمان دیاری دەکرێت—بە پێچەوانەی براوەی ڕۆحەکان کە دەیوت هەموو فەرشێکی ماڵەکەی بە هۆی ڕشانەوەی سەرخۆشەکانەوە پیس بووە. بەردەستبوونمان بۆ خەڵکی پێویست کاتێک کۆتایی دێت کە لەسەر جێگەی ئاومان پاڵ دەکەوین—بە پێچەوانەی پیرەکە کە ئامادە بوو لە هەر کاتێکدا بەخەبەر بێت بۆ یارمەتی ڕۆحی یان ماددی.
زۆر جار کاتێک بانگەوازی مەسیح دێتە لامان، مەیلمان هەیە لە خۆمان بپرسین، «چی تێدایە بۆ من؟» یان «ئایا قازانجی دەبێت؟» پرسیارەکە زیاتر ئەوەیە، «ئایا ئەمە قوربانییەکە کە بەڕاستی تێچووی هەیە؟» بە باشی وتراوە،
«لە ژیانی ڕۆحیدا باشترە شتەکان تێچوویان هەبێت نەک قازانجیان هەبێت.»
کاتێک بیر لەوە دەکەینەوە کە ڕزگارکردنمان چەند تێچووی لە ڕزگارکەرەکەمان گرت، وەک گەڕانەوەیەکی خراپ دەردەکەوێت کە ئێمە خۆمان لە تێچوو و قوربانی بۆ ئەو بگرینەوە.
