«بۆ ئەوەی بناسم و هێزی هەستانەوەی، و هاوبەش بم لە ئازارەکانی، وەک ئەو بم لە مردنیدا» (فیلیپییەکان ٣:١٠)
زۆرێک لە مەسیحییەکان بە خەرجکردنێک ڕازین کە تێیدا «ڕشتنی خوێن» نییە. ئەوان ئەوە دەبەخشن کە بە ئاسانی دەتوانن لێی بگەڕێن. دیارییەکانیان شتی جیاوازن، و دەستبەرداربوونیان پێویستی بە خوێنڕشتن نییە.
ئەوان بەشداری لە قوربانیدا دەکەن تا کاتێک ژیانی تێدا نەبێت؛ کاتێک شتە زۆر گرنگەکە داوا دەکرێت، ئەوان نادۆزرێنەوە.
ئەوان لە هەموو چوونە ژوورەوە سەرکەوتووەکاندا دیارن، و بە ئارەزووەوە کەمێک پارە بۆ ڕازاندنەوەی ڕەنگاوڕەنگ خەرج دەکەن—بۆ ئاڵا و لقە خورما؛ بەڵام کاتێک «هۆرا» و «هۆسانا» دەگۆڕێن بۆ چرپەی مەترسیدار و هەڕەشە، و گۆلگۆتا دەردەکەوێت، ئەوان خۆیان دەدزنەوە بۆ شوێنێکی پارێزراو.
بەڵام لێرەدا نێردراوێک هەیە کە بە خۆشییەوە چاوەڕێی ئەم داواکارییە باڵا و گرنگە دەکات. ئەو نزیکە لە بێسەبربوون لەسەر دڵۆپاندنی خوێنی خۆی لە خزمەتی شانشینەکەدا!
ئەو بە پەرۆشە ئەگەر پێویست بێت بیڕێژێت!
