نیعمەتی سەرسوڕهێنەر! چەند شیرینە دەنگەکەی، کە کەسێکی داماو وەک منی ڕزگار کرد! جارێک ون بووم، بەڵام ئێستا دۆزرامەوە؛ کوێر بووم، بەڵام ئێستا دەبینم.
نیعمەت بوو کە فێری دڵمی کرد بترسم، و نیعمەت ترسەکانی منی نەهێشت؛ چەند بەنرخ دەرکەوت ئەو نیعمەتە ئەو کاتەی یەکەم جار باوەڕم هێنا!
لەنێو زۆر مەترسی، ماندووبوون و داو، من پێشتر هاتووم؛ نیعمەتە کە منی بە سەلامەتی تا ئێستا هێناوە، و نیعمەت دەمباتەوە ماڵەوە.
کاتێک دە هەزار ساڵ لەوێ بووین، وەک خۆر درەوشاوە، ڕۆژانی کەمترمان نییە بۆ ستایشکردنی خودا وەک کاتێک یەکەم جار دەستمان پێکرد. —جۆن نیوتن (١٧٢٥-١٨٠٧)
