«ڕۆحی پیرۆزت لێم مەسێنەوە.» (زەبوور ٥١:١١)
«بۆ سوودی ئێوەیە کە من دەڕۆم، چونکە ئەگەر من نەڕۆم — دڵنەوایی کەرەکە نایەتە لاتان. ئەگەر من بڕۆم، ئەوم بۆتان دەنێرم» (یۆحەننا ١٦:٧). چەند گرنگ دەبێت کاریگەری ڕۆحی پیرۆز، کاتێک ڕزگارکەری خۆشەویست کەنیسەی وەک قەرەبوویەکی زیاتر لە ڕۆیشتنی خۆی — لەدەستدانی ئامادەیی خۆی — بە دیاری ئەم پاراکلێتە خوداییە وێنا کرد!
«ئەوە ڕۆحە کە زیندوو دەکاتەوە.» ئەوە ئەو کاراکتەرەیە لە لەدایکبوونەوەی نوێدا، «مەگەر مرۆڤ لە ئاو و لە ڕۆحەوە لەدایک نەبێت — ناتوانێت بچێتە ناو شانشینی ئاسمان.» ئەوە ئەو کاراکتەرەیە کە گوناهبار بە باوەڕەوە توانای گرتنی عیسا و قبوڵکردنی ڕزگارییەکەی پێدەبەخشێت، «هیچ کەسێک ناتوانێت بڵێت عیسا خودایە — مەگەر بە ڕۆحی پیرۆز.» ئەوە ئەو کاراکتەرەیە کە کاری پێشکەوتووی پیرۆزی بەردەوام دەکات — ئێمە ڕزگار دەبین «لە ڕێگەی پیرۆزکردن ی ڕۆحەوە.» ئەوە ئەو کاراکتەرەیە کە وێنەی لەدەستچووی خوداوەند دووبارە دروست دەکاتەوە — تایبەتمەندییەکانی کەسایەتی ڕزگارکەر لەسەر ڕۆح چاپ دەکات، «ئێمە دەگۆڕدرێین بۆ هەمان وێنە، لە شکۆوە بۆ شکۆ — بە خودا ڕۆح.»
ئەوە ئەو کاراکتەرەیە کە تۆماری خودایی ڕووناک دەکاتەوە، وەک تەلەسکۆپێک بۆ بینینی ڕەوشتی کار دەکات، لە ئاسمانەکانی ئیلهامدا «شتە سەرسوڕهێنەرەکان»ی ناو وشەکە ئاشکرا دەکات، کە چاوی سروشتی ناتوانێت بیانبینێت. ئەوە ئەو کاراکتەرەیە کە شکۆمەندییەکانی کاری ڕزگارکەر — جوانییەکانی کەسایەتییەکەی — تەواوێتی قوربانییەکەی — دەوڵەمەندی نیعمەتەکەی ئاشکرا دەکات، «ئەو شکۆمەندی بۆ من دەهێنێت بە وەرگرتن لەوەی هی منە — و ناساندنی بە ئێوە.» زیاتر — ڕۆحی باوەڕدار خۆی دەبێتە پەرستگای ڕۆحی پیرۆز.
ئۆه! بە چ چاودێرییەکی پیرۆزەوە منداڵی خودا هەموو ڕێگایەک بۆ تاقیکردنەوە دەپارێزێت، ئەگەر ئەم ڕاستییە سەرسوڕهێنەرە هێزی ئاسایی و جدی خۆی لەسەر ئەو بەکاربهێنایە،
ڕۆحی خودا لە ناومدا نیشتەجێیە!
چۆن خۆی لە هەموو شتێک دەپارێزێت کە پێی دەکرێت ئەم کاراکتەرە پیرۆزە «خەمبار» بکات، «کە بەهۆیەوە تا ڕۆژی ڕزگاری مۆر کراوە.» «سەیر بکە!» وادیارە دەڵێت، «من هەموو شتێک نوێ دەکەمەوە.» کرداری سەرەتایی هی ئەوە — ئەو بەسەر ڕووی پشێوییە ڕۆحییەکەدا دەسوڕێتەوە، دەڵێت، «با ڕووناکی هەبێت!» نیعمەتی کۆتایی و تەواوکەر هی ئەوە — ئەو ڕۆح بەناو شەپۆلەکانی ئوردوندا دەبات، تاوەکو لەگەڵ جەماوەری ڕزگاربوو لەبەردەم تەختدا یەکدەگرێتەوە، لە پێشکەشکردنی شکۆمەندییەکانی ڕزگارییەکی تەواوکراو بە باوک و کوڕ و ڕۆحی پیرۆز!
کەواتە، ئەی خودا، ڕۆحی پیرۆزت لێم مەسێنەوە. وشە، ڕێساکان، قوربانییەکان، وتارەکان، نوێژەکان — بەبێ ئەو بێسوودن. هەموویان خۆیان ئامێری بێدەنگن؛ قۆڵی بەهێزی ئەوە کە بەکاریدەهێنێت و سەرکەوتوو دەبێت! ڕزگارکەری خۆشەویستمان — قەشەی گەورە — خۆی دەستنیشانکرا بوو بە ڕۆحی پیرۆز. ئەو زەیتی دەستنیشانکردنە، کە بەسەر سەری زیندووی کەنیسەدا ڕژا، بەسەر قەراغی جلەکەیدا دێتە خوارەوە، وەک چۆن دەڕژێت، هەموو ئەندامەکانی دەستنیشان دەکات.
و ئەوانەی کە نزمترین و بێفیزترینن — نزیکترین لە قەراغەکان — زۆرترینوەردەگرن. خوێنەر، ئەگەر ئەمە شوێنی تۆیە — لە پێیەکانی عیسادا — کاریگەرییە پیرۆزەکانی ڕۆحی پیرۆز، کە بە شێوەیەکی زۆر بەسەرتدا دەڕژێن، زیاتر و زیاتر پیرۆزت دەکەن، و زیاتر شیاوت دەکەن بۆ شکۆمەندی — ئەوا دەتوانیت شەو دوای شەو بڵێیت، تاوەکو ڕۆژگاری ئەو شکۆمەندییە بەسەرتدا دێت،
«منیش ڕادەکشێم و بە ئاشتی دەخەوم، چونکە تەنها تۆ، ئەی خودایە، وادەکەی بە سەلامەتی بژیم!» (زەبوور ٤:٨)
