ڕاستە! خوداوەند دێت! وەک چۆن جارێک بە نیعمەتێکی کەم هاتە سەر زەوی، بە هەمان شێوە دێتەوە. بۆ ئیسرائیل، هاتنی ئەو وەک جوانی بەرەبەیانی بەیانی دەبێت دوای چەندین سەدە لە تاریکی خەمناک – تاریکییەک کە بەهۆی ڕەتکردنەوەی ئەو کەسەی کە لە کاتی یەکەم هاتنیدا ڕووناکی جیهان بوو، دروست بوو. سەرسوڕهێنەر دەبێت بۆ پاشماوە بچووکەکەی ئەو نەتەوەیە، چونکە ئەو کاتە یەهۆڤای سوپاسالار ئەم وشانە دەفەرموێت، «بۆ ئێوەی کە لە ناوی من دەترسن، خۆری ڕاستودروستی بە شیفای باڵەکانییەوە هەڵدێت» (مەلا ٤:٢)، باوەڕ زیندوو دەکاتەوە، چاوەکان ڕووناک دەکاتەوە، دڵەکان بووژاندنەوە، و دەستەکان بەهێز دەکات.
هەروەها جگە لە هێنانی ڕووناکی و گەرمی خۆری دۆستانە، ئەو وەک بارانێکی نوێی فێنککەرەوە دێت بۆ خاکێک کە ماوەیەکی زۆر بە وشکەساڵی وشک بووە. تێکەڵەیەکی بەنرخ! ئەو بارانێکی وێرانکەر یان گەرمایەکی سووتێنەر و بێ چارەسەر ناهێنێت. وەک بارانێکی نەرم، زەوییەکی تینوو ئاو دەدات، و، وەک خۆرەتاوی هاوڕێی، ڕووناکی و گەرمی دەدات کە دەبێتە هۆی ئەوەی میوەی بەنرخ گەشە بکات و زەوی پڕ بکات.
بەڵام پێش ئەوەی ئەمە ڕووبدات، کڵێسا بۆ لای خوداوەندەکەی لە ئاسماندا بەرز دەکرێتەوە، چونکە ئەو بۆ کڵێسا وەک «ئەستێرەی گەش و بەیانی» (بینین ٢٢:١٦) دێت پێش هەڵهاتنی خۆر، بۆ ئەوەی لە خۆشییەکی بێوێنەی ئامادەبوونی خۆیدا بەرەکەتداری بکات. ئەمە بەرەکەتێکی زۆر گەورەتر دەبێت لەوەی ئیسرائیل چێژی لێ وەردەگرێت، بەڵام ئێمە چێژێکی قووڵ دەبینین لە شایەتیدان لە ئاسمانەوە بۆ گەورەیی و پاکی ئەو بەرەکەتەی کە بەسەر ئەو نەتەوە چاکبووەوەدا دەبارێت، هەروەها بینینی نەتەوەکانی تریش کە لە ژێر دەسەڵاتی ئەم خوداوەندە شکۆمەندەی خوداوەندەکان و پاشای پاشاکاندا بەرەکەتدار دەبن. دڵمان بە ڕاستی دەتوانێت دەنگی وشەکانی ئەم نوێژە گەرمە بداتەوە، «ئامین؛ وەرە، خوداوەند عیسا» (بینین ٢٢:٢٠).
