قەشە کۆچکردووەکان هێشتا بەرەکەتی تەواویان وەرنەگرتووە، بەڵام هەنگاوێکی گەورەیان ناوە. پێگەی باوەڕداران بە مردن ناگۆڕێت. ئەوان لێرە چاوەڕێ بوون؛ ئێستا هێشتا لە شکۆمەندیدا لەگەڵ مەسیحدا چاوەڕێن لەو دۆخەی جیابوونەوە لە جەستە.
لە حاڵەتی ستێفاندا، دەبینین چۆن مەسیح دەستبەجێ ڕۆحەکە دەبات بۆ ئەوەی لەگەڵ خۆی بێت؛ و هەموو خۆشەویستە کۆچکردووەکان کە لە مەسیحدا مردوون لە ئەزموونی ئەو دۆخەدان. ئەمە دڵ دەگرێتەوە کاتێک لەژێر خەم و ماتەمینیدا دەناڵێنێت، و تاڵی ئەوە دەچێژێت کە لە دوورخستنەوەی ئەوان لە زەویدا هەیە. شتێکی تاڵە، و مردن سووکایەتییە، هەموو پلانەکان تێکدەشکێنێت، و هەموو سۆزە سروشتییەکان بەهۆیەوە لەت دەبن؛ بەڵام شتێکی قووڵتر هەیە، کە ئەم قەشەکانە نەیاندەتوانی ئەزموونی بکەن ئەگەر لە زەوییەوە نەچووبان بۆ ئامادەبوونی مەسیح—و ئەوەش هەستکردنە بە هەموو هاوسۆزیی مەسیح کاتێک مردن هات و بردیانی.
مەسیح خۆی دێت بۆ ئەوەی گەلەکەی بۆ لای خۆی ببات. شتێکی بێ وەسف شیرین هەیە لەوەی کە مەسیح خۆی بەم شێوەیە دەهێنرێتە پێشەوە؛ ئەم عیسایەی کە گۆڕەکەی بەجێهێشت، خۆی دەخاتە پەیوەندییەوە لەگەڵ مردووان لە مەسیحدا؛ مەسیح خۆی، کوڕی مرۆڤ، لەو شوێنە شکۆمەندییەی کە پێشتر وەک کوڕی خودا تێیدا بوو، هەڵدەستێتەوە. شکۆمەندییەکە ئێستا هەمووی لەودا پێچراوەتەوە، بەڵام بەم زووانە ئاشکرا دەبێت. مەسیح خۆی بە هاوارێکەوە دادەبەزێت؛ دەنگی خودی مەسیح، دەنگێکی پڕ لە خۆشی و ورووژێنەر، کە لەلایەن هەموو هی خۆیەوە دەبیسترێت، جا جەستەیان لە گڵدا بێت یان لە ژیاندا لێرە. مردووان لە مەسیحدا سەرەتا هەڵدەستنەوە. من وشەی «سەرەتا» بە هیچ شێوەیەک ناسڕمەوە، چونکە ئەوە تەنها ئەوەیە کە هەمیشە لە مەسیحدا دەیبینم: واتە، خۆشەویستییەکەی بە تایبەتی دەڕوات بۆ ئەو شوێنەی کە دەربڕینی لاوازی تێدایە. من ئەو خۆشەویستییە تایبەتەم دەوێت، دڵم لە لاوازیمدا دەیەوێت؛ بەڵام ئەوە ئەوەیە کە مەسیحی منە، و ئەوە تەنها ئەو شوێنەیە کە خۆشەویستییەکەی لێوە دەڕژێت.
