گرنگترین وشەکان
بیرم دێت کاتێک منداڵ بووم گۆرانییەکم لە قوتابخانەی یەکشەممە دەوت، کە لەلایەن ماری سلەید (١٨٢٦–١٨٨٢) نووسرابوو، کە بەم شێوەیە بوو:
بۆ ناو خێوەتێک کە کوڕێکی بچووک تێیدا ڕاکشابوو، تەنیا دەمرد لە کۆتایی ڕۆژدا، هەواڵی ڕزگاریمان برد؛ وتی: «کەس هەرگیز پێی نەوتووم!»
کۆرۆس: دووبارەی بکەوە! دووبارەی بکەوە! چیرۆکی ڕزگاری دووبارە و دووبارە بکەوە، تا هیچ کەسێک لە منداڵانی مرۆڤ ناتوانێت بڵێت، «کەس هەرگیز پێشتر پێی نەوتووم.»
«ئایا ئەو ئەوەندە منی خۆشویست، کوڕێکی بچووکی هەژار؟» «هەواڵی خۆشیی دڵخۆشی بۆ من نارد؟» «پێویست ناکات لەناو بچم؟ ئایا دەستم دەگرێت؟» «کەس هەرگیز چیرۆکەکەی نەوتووە!»
چەماینەوە، دوا وشەکانی هەناسەیمان گرت، هەر کە چووە ناو دۆڵی مردنەوە، «خودا کوڕەکەی نارد! – هەر کەسێک!» وتی؛ «ئەوا دڵنیام کە ئەو بۆ منی ناردووە!»
بە زەردەخەنەوە وتی، کاتێک دوایین هەناسەی دا، «زۆر دڵخۆشم کە ئەو بۆ من نێردرا!» چرپاندی، لەکاتێکدا خۆر لە ڕۆژئاوا نزم دەبووەوە، «پەروەردگار، من باوەڕ دەکەم؛ ئێستا بەوانی تری بڵێ!»
ئەم گۆرانییە هاتە خەیاڵم لەکاتێکدا ئەم گۆڤارەم ئامادە دەکرد، کە بە شێوەیەکی سەرەکی سەرنج دەخاتە سەر دوا وشەکان – ئەو وشانەی کە تەنها پێش مردنی کەسێک دەوترێن. بۆ زۆر کەس، ئەو لێدوانانە بە زۆر گرنگ دادەنرێن. بەڵام، گرنگترین وشەکان کە مرۆڤ دەتوانێت دەریان ببڕێت، ئەوانەن کە لە دڵەوەن لە وەرگرتنی پێشنیاری ڕزگاری خودا لە ڕێگەی کوڕەکەیەوە، کە ئەو ناردوویەتی بۆ ئەوەی لە شوێنی ئێمەدا بمرێت. ئەوان تەنها لەم ژیانەدا دەتوانرێت بوترێن. ئایا تۆ بە ڕاستی متمانەت پێی کردووە، و ئایا تۆ بۆ ئەو دەژیت؟
