لە چیرۆکی ناسراوی کوڕە گەڕاوەکەدا، نموونەیەکی تەواوی گوناهبارێکی بەئاگاهاتوو دەبینین.
کاتێک گەدەی کوڕە گەڕاوەکە لەناو ئاژەڵخانەی وڵاتە دوورەکەدا بە برسێتی دەیناڵاند، «هاتەوە هۆشی خۆی.» پێش ئەوەی بێتەوە لای باوکی، هاتەوە هۆشی خۆی. ئەمە سروشتی ڕاستەقینەی تۆبەکردنی کتێبپیرۆزییە. تۆبەکردن بە واتای «گۆڕینی بیرکردنەوە» دێت. بریتییە لە حوکمدانی گوناهەکەم لەسەر بنەمای نیعمەت. گۆڕانکارییەکی ناوەکییە لە هەڵوێستی پەیوەندیمان لەبەردەم خودا. کوڕە گەڕاوەکە زانی کە لە ماڵی باوکیدا خواردنێکی زۆر هەیە؛ چاکە لە ماڵی باوکیدا هەبوو. «چاکەی خودایە،» نەک حوکمدانی خودا، کە دەمانباتە سەر تۆبەکردن (ڕۆما 2:4). بۆیە ئەو گەنجە، کە ویژدانی بەئاگا هاتەوە سەبارەت بەوەی کە ڕەفتارەکانی بۆ کوێی بردووە، ئێستا سەرنجی بۆ ماڵی باوکی ڕاکێشرا.
کوڕە گەڕاوەکە، دوای ئەوەی بێهیوایی دۆخەکەی و زۆریی ماڵی باوکی زانی، «هەستا» و گەڕایەوە ماڵەوە. دانپێدانانێکی ئامادە کرد کە کاتێک گەڕایەوە ماڵەوە بۆ باوکی دووبارەی دەکردەوە: «من گوناهبارم،» کە ڕاست بوو؛ بەڵام بڕگەی کۆتایی ڕاست نەبوو. بوون بە یەکێک لە خزمەتکارە بەکرێگیراوەکان لەگەڵ گەورەیی دڵی باوکیدا نەدەگونجا.
کاتێک کوڕە گەڕاوەکە نزیکتر بووەوە لە ماڵی باوکی، دڵەڕاوکێی زیاتر بوو. کارێک لە دڵیدا هەبوو، بەڵام هێشتا دڵنیایی تەواو نەبوو. چەند ڕاستە بۆ ئەزموونی باوەڕداران لە خاڵێکدا لە ژیانیاندا!
بە لەرزینەوە، هیوامان بە بەزەیی هەبوو—
شوێنێکی تەنیا لەناو دەرگاکەدا.
شوێنی خزمەتکارێکی وەرنەگرت، بەڵکو شوێنی کوڕایەتی (لۆقا 15:22)! با ئەمڕۆ ئاشتی خودا و دڵنیایی تەواو بزانیت!
