گەنجێک هەبوو لە بەشی ڕۆژئاوای ئەمریکا دەژیا. هەرگیز هیچ کارێکی خراپی نەکردبوو، بەڵام ڕۆژێک لەگەڵ هەندێک لە هاوڕێ کۆلێژەکانی چوو بۆ ئاهەنگێک و زۆربەیان خواردنەوەیان دەخواردەوە. دوای دۆڕاندنی یارییەکی کارت، گاڵتەی پێکرا و تووڕە بوو. ڕیڤۆڵڤەرێکی هەڵگرت و تەقەی لە ڕکابەرەکەی و ئەوانی دیکە کرد کە پێی پێدەکەنن و کوشتی. دەستگیر کرا، دادگایی کرا، و سزای مەرگی بەسەردا سەپێنرا.
بەڵام، بەهۆی ژیانی باش و ڕاستودروستی کە پێشتر ژیابووی، خزم و هاوڕێکانی دەستیان بە داواکارییەک کرد بۆی. زۆری نەخایاند خەڵک لە سەرانسەری ویلایەتەکەدا واژۆیان لەسەر کرد و لە کۆتاییدا گەیەندرا بە پارێزگار، کە بە ڕێکەوت مەسیحی بوو. فرمێسک هاتە چاوەکانی کاتێک سەیری سەبەتە گەورەکانی پڕ لە داواکارییەکانی کرد. بڕیاری دا لێخۆشبوون لە گەنجەکە بکات، و دەستبەجێ بڕوانامەی لێخۆشبوونەکەی نووسی. پاشان پارێزگار جلوبەرگی پیاوێکی ئایینی پۆشی، لێخۆشبوونەکەی خستە گیرفانی، و چوو بۆ زیندانەکە.
سەردانی پارێزگار
کاتێک نزیک بووەوە لە ژوورەکە، گەنجەکە بازیدا بۆ شیشەکان.
هاواری کرد: «لێرە بڕۆ دەرەوە. نامەوێت بتبینم. حەوت کەسی وەک تۆم بینیوە. بەسە ئایینم لە ماڵەوە بینیوە!»
پارێزگار هاواری کرد: «بەڵام چاوەڕێ بکە، گەنجینە، شتێکم بۆ تۆ هەیە. با قسەت لەگەڵ بکەم. من…»
گەنجەکە قسەکەی بڕی: «گوێ بگرە، ئەگەر ئێستا لێرە نەڕۆیتە دەرەوە، بانگی پاسەوان دەکەم و دەرت دەکەن!»
سەردانکەرەکە وەڵامی دایەوە: «بەڵام هەواڵێکی باشم بۆ تۆ هەیە،» کاتێک دەستی خستە گیرفانی قاپوتەکەی. «ئایا ڕێگەم نادەیت پێتی بڵێم؟»
گەنجەکە هاواری کرد: «گوێت لەوە بوو کە وتم، و ئەگەر دەستبەجێ نەڕۆیت، بانگی پاسەوان دەکەم.»
پارێزگار بە خەمگینییەوە وەڵامی دایەوە: «زۆر باشە،» کاتێک بە خەمگینییەوە گەڕایەوە و ڕۆیشت.
لێخۆشبوونێکی ڕەتکراوە
لە چەند خولەکێکدا پاسەوانی زیندانەکە هات بۆ بینینی گەنجەکە.
وتی: «باشە، گەنجینە، دەبینم پارێزگار سەردانی کردوویت.»
زیندانییەکە هاواری کرد: «چی؟ ئایا ئەو پیاوەی وەک قەشەیەک جلوبەرگی پۆشیبوو پارێزگار بوو؟»
سەرپەرشتیارەکە بە جدییەوە وتی: «ئەو بوو، و لێخۆشبوونێکی لە گیرفانیدا بوو بۆ تۆ، بەڵام تۆ تەنانەت گوێت لێی نەگرت!»
«خێرا، سەرپەرشتیار، کاغەز و قەڵەمێکم بۆ بهێنە!» نووسی: «پارێزگاری خۆشەویست، قەرزاری داوای لێبوردنم، داوای لێبوردن دەکەم…»
لە نووسینگەکەی لە بینای کاپیتۆڵدا، پارێزگار نامەکەی وەرگرت و بە خەمگینییەوە خوێندییەوە. هەڵیگێڕایەوە، لە پشتەوەی نووسی، «چیتر گرنگی بەم دۆسیەیە نادەم،» و دایە یەکێک لە سکرتێرەکانی.
دەرئەنجامی کۆتایی
ڕۆژی مردنی گەنجەکە هات، و لێی پرسی ئایا هیچ شتێک هەیە کە بیەوێت بیڵێت پێش ئەوەی ئەو هەنگاوە ترسناکانە بەرەو سێدارە بنێت. وتی: «بەڵێ.»
«بە هەموو هاوڕێکانم بڵێن کە من بۆ تاوانەکەم نامرم. من نامرم چونکە بکوژم، هەرچەندە شایەنی ئەوەم. پارێزگار ویستی لێم خۆش بێت، و دەسەڵاتی ئەوەی هەبوو بیکات، دەمتوانی بژیم. بەڵام من دەمرم چونکە ڕێگەم نەدا پارێزگار قسەم لەگەڵ بکات، و چونکە لێخۆشبوونەکەی قبوڵ نەکرد.»
لێخۆشبوونی ئیلاهی
هاوڕێ، ئەگەر ون بوویت و لە کۆتاییدا لەلایەن خوداوە، دادوەری ڕاستودروست، مەحکوم کرایت، ئەوا بەهۆی گوناهەکانتەوە نابێت. بەهۆی ئەوەوە دەبێت کە لێخۆشبوون و گوناهبەخشینەکەی خودات قبوڵ نەکرد کە ئێستا لە ڕێگەی کوڕەکەیەوە پێشکەشت دەکات. ئەگەر عیسای مەسیح وەک خوداوەند و ڕزگارکەرت ڕەت بکەیتەوە، خودا چی دەتوانێت بکات؟ خودا بە وشەی خۆیەوە بەندە، و تۆ هیچ بژاردەیەکی دیکەی بۆ ناهێڵیتەوە. تۆ تاکە هیوای ڕزگاری خۆت ڕەت دەکەیتەوە. ئەوەی کە وشەکەی دەربارەی کوڕەکەی، خوداوەند عیسای مەسیح، دەڵێت:
«ئەوەی باوەڕی پێی بێت مەحکوم ناکرێت؛ بەڵام ئەوەی باوەڕی پێی نەبێت پێشتر مەحکوم کراوە، چونکە باوەڕی بە ناوی تاکە کوڕی خودا نەهێناوە» (یۆحەننا 3:18).
ئەوە، هاوڕێ، هۆکاری مەحکومکردنی تۆیە.
