میری ئەم جیهانە دژی پیاوی دووەم هات، بە هەموو ئەو هێزەی کە گوناهی پیاوی یەکەم پێی بەخشیبوو. ئەو هەموو هێز و هەموو ترسەکانی مردنی وەک سزای ڕاستەقینەی خودا خستە سەر ڕۆحی خوداوەند. عیسا هەموو ئەمانەی بە تەواوی هێز و بە هەموو توندییە ترسناکەکەیەوە ڕووبەڕوو بووەوە. بۆیە، ئێمە گوێمان لەم وشانە دەبێت، «گیانم زۆر خەمبارە، تەنانەت تا مردن.»
ئەو کەسەی کە ئەرکی کڕینەوەی گەلەکەی گرتە ئەستۆ، بۆ ئەوەی ژیانی هەتاهەتایی بە ئەندامەکانی بدات، بۆ ئەوەی ویست و ڕاوێژەکانی خودا بەجێبهێنێت، دەبوو ڕووبەڕووی هەموو دەرئەنجامەکانی دۆخی مرۆڤ ببێتەوە. هیچ ڕێگایەک بۆ هەڵهاتن لێیان نەبوو. ئەو بە هەموویان تێپەڕی، بەڵام بە تەنها بەسەریاندا تێپەڕی، چونکە کێ جگە لە خۆی دەیتوانی ئەوە بکات؟ ئەو، کەشتییە ڕاستەقینەکە، دەبوو بە تەنها بەسەر ڕووباری تاریک و ترسناکی مردندا بڕوات بۆ ئەوەی ڕێگایەک بۆ گەلەکەی بکاتەوە تا بەسەر وشکانیدا تێپەڕن.
بەڵام نەک تەنها خوداوەندمان ڕووبەڕووی هەموو هێزی شەیتان بووەوە وەک میری ئەم جیهانە، هەموو هێزی مردن وەک سزای ڕاستەقینەی خودا، هەموو توندوتیژی و دوژمنایەتی تاڵی مرۆڤی کەوتوو، شتێک هەبوو زۆر لەوە زیاتر. کاتێک مرۆڤ و شەیتان، زەوی و دۆزەخ، هەموو توانای خۆیان بەکارهێنا، ناوچەیەکی تاریکی و تەمومژاوی نەبینراو مابووەوە کە دەبوو ڕۆحی پیرۆزپێکراوەکە پێیدا تێپەڕێت، کە بیرکردنەوەی مرۆڤ ناتوانێت بچێتە ناوی. ئێمە تەنها دەتوانین لەسەر سنوورەکان بوەستین و سەرمان بە چەمانەوە لە بێدەنگی قووڵی پەرستنی بێوچاندا، گوێ لە هاوارە بەرز و تاڵەکە بگرین کە لەوێوە دێت، لەگەڵ ئەو وشانەدا، «خودای من، خودای من، بۆچی منت بەجێهێشتووە؟» وشانێک کە خودی هەتاهەتایەتیش بەس نابێت بۆ لێکدانەوەیان.
لێرەدا دەبێت بوەستین و جارێکی تر ستایش، ڕێز و پەرستنی هەتاهەتایی و گەردوونی پێشکەش بەو کەسە بکەین کە بە هەموو ئەمانەدا تێپەڕی بۆ ئەوەی ژیانمان بۆ دابین بکات. با دڵەکانمان پەرستنی بکەن! با لێوەکانمان ستایشی بکەن! با ژیانمان شکۆداری بکەن! تەنها ئەو شایستەیە.
