یۆحەننا 14:27
تێگەیشتن لە ئاشتی مەسیح
لێرەدا دوو شت دەخرێنە بەردەممان. یەکەم، ڕاستیی ئاشتییە، هەرچەندە لەوانەیە بەرەکەت و خۆشگوزەرانی زەمینی نەبێت، وەک جولەکەکان، بەڵکو کێشە لە دەرەوەدا؛ دووەم، ئەوەیە کە ئاشتییەکە تایبەتمەند دەکات. «ئاشتی من» ئەوەیە کە خۆی هەیەتی، و فراوانییەکەی. بەم شێوەیە تایبەتمەند کراوە، واتە ئەوان کاتێک ئەو لەگەڵیان بوو، ئەوەیان نەبوو. هیچ شتێکیان کەم نەبوو؛ جانتا و کیسەیان هەبوو، هتد. دەیانتوانی ئاشتی لە لێخۆشبوونی گوناهەکاندا قسە بکات؛ بەڵام ئەم ئاشتییە، ئاشتی ئەو، پێشتر بە قوتابییەکان نەدرابوو.
ئاشتی کێشە دوور دەخاتەوە، سەبارەت بە تێگەیشتن لێی. لێرەدا ئاشتی ویژدان لەگەڵ خودا نییە، بەڵکو ئەوەیە کە ناتوانرێت بە زانینی خودا تێکبدرێت. ئاشتی بەبێ خودا نییە، و سەربەخۆیە لە هەموو بارودۆخێک. ئەوەندەی کێشە لە بارودۆخەکاندا هەیە، ئاشتی ناتوانێت پارێزراو بێت ئەگەر بتوانرێت بەهۆیانەوە بگۆڕدرێت.
ئەم ئاشتییە خاوەندارێتی ئەو هێمنیەیە کە سەبارەت بە شتەکانی تر بێ کێشە بێت. ئاشتییە لەگەڵ خودا لەبەرچاوی ڕاستودروستی و پیرۆزییەکەیدا؛ و شتێکی سەرنجڕاکێشە. وادانێم کە من لە ئاشتیدام لەگەڵ کەسێک کە زۆر گرنگیم پێی نادەم، لەوانەیە زۆر کێشەم لەگەڵ شتەکانی تردا هەبێت. ئاشتی سۆزەکانی من هەڵنامژێت. کاتێک خودی ئاشتییەکەمان هەبێت، دەتوانین خۆمان بە خودا بناسێنین. ڕۆح، کە بە ئاشتی خۆی ڕازییە، هیچ شتێکی تر ناوێت. خودا دەناسێت، و هیچ شتێک نادۆزێتەوە کە لە خودا یان لە دەرەوەی خودا تێکی بدات.
ئەم ئاشتییە خودا لە نێوان کێشە و ئێمەدا دەهێڵێتەوە، نەک کێشە بێتە نێوان ئێمە و خودا. ئەمە مەترسییەکەمانە، و ئەمەش چارەسەرەکەیە.
فراوانیی «ئاشتی من»
سەیری فراوانیی ئاشتییەکە بکە – «ئاشتی من؛» و چەند بە باشی دەیزانی چی هەیە، کە دەیانتوانی پێیان بدات! تاقیکرابووەوە، ڕەتکرابووەوە، ئازاری چەشتبوو؛ «شوێنی نەبوو سەری لێ دابنێت،» «وەک کەوێک لەسەر کێوەکان ڕاوکرابوو،» «پیاوی خەمەکان، و ئاشنا بە خەم؛» و هێشتا بە باشی ئەو بەرەکەتەی دەزانی کە هەیبوو کە دەیانتوانی قسەی لێوە بکات، بۆ ئەوەی بۆیان بەجێ بهێڵێت. حەوانەوەیەکی بێ هەور لە خودادا هەبوو، و خودا سەرچاوەیەکی بێ هەوری بەرەکەت بوو بۆ ئەو، لە هەموو ڕێگای خەم و کێشەکانیدا، زۆر جیاواز لەوەی کەسێکی تر هەیبووبێت. بەڵام
تۆ ئەوی لە ئاشتیدا دەهێڵیتەوە کە مێشکی لەسەر تۆیە،
هتد، بە ئەزموونی لەلایەن ئەو ناسرابوو؛ و ئایا هەرگیز نادڵنیایی هەبوو سەبارەت بەوەی ئایا باوکی گوێی لێ دەگرت؟ نەخێر؛ دڵنیاییەکی بێ هەور هەبوو. هیچ شتێک ناتوانێت پرسیاری لێ بکات. پێویست ناکات بە فڕێدانی خۆی لە پەرستگاوە تاقیی بکاتەوە؛ ئەمە تاقیکردنەوەی خودا بوو.
دوو دەربڕینەکە لە ئایەتەکەدا یەکتری ڕوون دەکەنەوە؛ «ئاشتی،» «ئاشتی من،» هتد. «با دڵتان خەمبار نەبێت.» من «ئاشتی» خۆمتان پێ دەدەم. ئەوەی هەیەتمان دەزانین هی ئەوە؛ نەک زانینی ئەوەی کە ئێمە لەگەڵ خودا چین، بەڵکو ئەوەی کە ئەو بۆ خودا چییە. ناتوانین ئاشتی هەبێت ئەگەر بیرمان لای ئەوە بێت، «کاتێک خودا بناسم، ئەو چی لەبارەی منەوە بیر دەکاتەوە؟» دەبێت خودا بناسم بۆ ئەوەی ئاشتی هەبێت.
مەرجەکانی ئاشتی ڕاستەقینە
ئەگەر خودا ئەم ساتە بێت، ئایا ئاشتیت دەبێت، و دەتوانیت بڵێیت، «ئەمە خودای ئێمەیە، چاوەڕێمان کردووە»؟
ئەگەر هەستت بەوە هەبێت کە حەزت لە هەر شتێکە کە خودا حەزی لێی نییە، ناتوانیت لە ئاشتیدا بیت. تەنانەت ئەگەر ئاشتی ویژدانت سەبارەت بە گوناهەکانت دۆزیبێتەوە، لە ڕێگەی خوێنی خاچەوە، ئەوا هاوبەشی و ئاشتی دڵت تێکدەدات ئەگەر حەزت لە هەر شتێک بێت کە خودا حەزی لێی نییە. ئەگەر هیچ شتێک لە ویستدا وازی لێ نەهێنرابێت، ناتوانێت ئاشتی هەبێت؛ ئەگەر ئاشتیت هەبێت، ئەوا، ئەگەر خودا هاتە ژوورەوە، ئاشتییەکەت دەمێنێتەوە. ئاشتی هەرگیز ناتەواو نییە؛ ناتوانێت هیچ کەم و کوڕییەکی تێدا بێت. ئەگەر هەر شتێک بێتە ناوەوە و نادڵنیایی دروست بکات، ناتوانێت ئاشتی بێت. ئاو لە گۆمێکی پیسدا لەوانەیە لەسەر ڕووی زەوی ڕوون دەربکەوێت، بەڵام ئەگەر تێکبدرێت، پیسییەکە دێتە سەر ڕووی زەوی؛ و بە هەمان شێوە لەگەڵ دڵدا.
چۆن مەسیح ئاشتی دابین دەکات
مەسیح ئاشتی خۆی پێمان دەدات؛ و ئایا تووڕەیی دەتوانێت تێکی بدات؟ ئایا ئەو تووڕەییەی کە بەهۆی گوناهی ئێمەوە بوو نەیزانی؟ «ئەو تووڕەییەکەی هەڵگرت.» ئایا ئەو گوناهەکەی نەیزانی؟ «ئەو کرا بە گوناه،» هتد. ئایا ئەو خودای نەناسی؟ «ئەو لەلایەن ئەوەوە هاتە دەرەوە.»
چۆن دەتوانین ئاشتی هەبێت؟ چونکە ئەو «بە خوێنی خاچەکەی» دروستی کردووە. ئەو گوناهی پاک کردووەتەوە. ئەو پرسیارەی کە دڵت دەوروژێنێت، ئەو لە نێوان خۆی و خودادا یەکلایی کردەوە، نەک لەبەر خۆی، بەڵکو بۆ ئێمە. ئەو کوڕی خودا بوو. لە ئامادەیی تووڕەییدا یەکلایی کردەوە؛ لە ئامادەیی پیرۆزیشدا، ڕۆحی خۆی کردە قوربانی بۆ گوناه. خودا کوڕەکەی بۆ ئێمە نارد؛ و ئایا دەتوانێت شکستی بهێنێت لە داواکردنی ئێمە وەک ئامانجی خۆشەویستییەکەی؟ ئەو ئێمەی بە نرخێکی بێ وەسف کڕیوە.
ئەو دەزانێت تووڕەیی خودا چییە؛ ڕاستودروستی خودا چییە؛ پیرۆزی خودا چییە؛ هەموو داواکارییەکانی چییە؛ و ئێمە دڵنیایی ئاشتییەکەی لە دەمی خۆیەوە هەیە. ئایا من بەدەستم هێناوە؟ نەخێر؛ ئەو بەدەستی هێناوە. ئایا دەتوانێت فریوم بدات؟ گەرەنتی من بۆ چاوەڕوانیکردنی ڕەزامەندی خودا چییە؟ ئەگەر باوەڕت بەوە هەبێت کە تووڕەیی چییە، ئەوا بەهای ڕەزامەندی مەسیح دەزانیت. مەسیح پێی باشترە ژیانی خۆی بدات نەک ڕەزامەندی خودا بۆ ئێمە.
مەسیح ئاشتی ئێمەیە
ئەگەر مەسیح ئاشتی تۆ بێت، ئەوا ئەو بۆ تۆ بێ گوناهە وەک چۆن بۆ خۆی بێ گوناه بوو. ئەو «بۆ ئێمە بووە بە دانایی، و ڕاستودروستی، و پیرۆزکردن، و ڕزگارکردن.»
