بەزەیی ببینە، بەزەیی لە بەرزاییەوە دێتە خوارەوە بۆ یاخیبووان کە مەحکومن بە مردن؛ ئەمە بەزەیی ئازادە، کە سنووری نییە؛ چەند شیرین، چەند خۆشە دەنگەکەی!
هەر کە دەسەڵاتی گوناه دەستی پێکرد، ڕووناکی بەزەیی بۆ مرۆڤ دەرکەوت، کاتێک خودا هەواڵی پیرۆزی ڕاگەیاند، "نەوەی ژنەکە سەرت دەشکێنێت."
بە ڕووناکی گەشاوە بۆ پیاوانی بێچارە، کاتێک مەسیح، منداڵە پیرۆزەکە، لەدایک بوو؛ و هێشتا گەشاوەتر بە شکۆمەندی درەوشایەوە کاتێک عیسا، لە کاتی مردنیدا، هاواری کرد، "تەواو بوو."
بە تەواوی بەهێز بوو کاتێک هەستا، و زنجیرەکانی هەموو دوژمنەکانی پچڕاند، پاشان دیلیی برد بە دیلی، و بۆ ئێمە لە بەرزاییەوە دانیشت.
تاکو ئێمە لە دەوری ئەو کۆبینەوە، ئەم بەزەییە هێشتا گۆرانی ئێمە دەبێت: چونکە خودا هەموو پیلانێک تێکدەشکێنێت لە هەموو ئەوانەی کە دەیانەوێت ڕێڕەوەکەی سنووردار بکەن. —ڕۆبێرت ساندێمان (1718–1771)
