وتاردانی لاواز کە مامەڵە لەگەڵ ڕاستییە ترسناکەکەی گوناهبارێتی و تاوانبارێتی مرۆڤدا ناکات، و بانگ لە «هەموو پیاوان لە هەموو شوێنێک بۆ تۆبە» ناکات، دەبێتە هۆی گۆڕانکاری لاواز؛ و بەم شێوەیە ئێمە ئەمڕۆ ملیۆنان مامۆستای زمان لووسمان هەیە کە هیچ بەڵگەیەکی لەدایکبوونەوەیان نیشان نادەن. قسەکردن لەسەر ڕزگاری بە نیعمەت، هیچ نیعمەتێک لە ژیانیاندا نیشان نادەن. بە دەنگی بەرز ڕایدەگەیەنن کە بە تەنها باوەڕ ڕەوا کراون، لەبیر دەکەن کە «باوەڕ بەبێ کار مردووە،» و ڕەواکردن بە کار لەبەردەم خەڵکدا نابێت پشتگوێ بخرێت وەک ئەوەی لە دژایەتی ڕەواکردن بە باوەڕ لەبەردەم خودادا بێت. پێویستە دووبارە یەعقوب 2 بخوێنینەوە و با پەیامە جیدییەکەی قووڵ بچێتە ناو دڵمانەوە، بۆ ئەوەی ژیانمان کۆنترۆڵ بکات.
«ئەگەر لە دڵمدا گوناهێکم هەبووایە، خوداوەند گوێی لێ نەدەگرتم» (زەبور 66:18).
هیچ پیاوێک ناتوانێت بەڕاستی باوەڕ بە مەسیح بهێنێت کە سەرەتا تۆبە نەکات. نەش تۆبەکەی کۆتایی دێت کاتێک باوەڕی ڕزگارکەری دەبێت، بەڵکو چەند زیاتر خودا بناسێت لەگەڵ تێپەڕبوونی ساڵەکاندا، ئەوەندە قووڵتر دەبێت ئەو تۆبەیە.
خزمەتکارێکی مەسیح جارێک وتی:
«من تۆبەم کرد پێش ئەوەی مانای وشەکە بزانم. لەو کاتەوە زۆر زیاتر تۆبەم کردووە وەک ئەوەی ئەوکات کردم.»
بێگومان یەکێک لە هۆکارە گەورەکان کە بۆچی هەندێک وتارخوێنی دڵسۆزی ئینجیل نزیکەی دەترسن لە، و بە گشتی پشتگوێ دەخەن، زاراوەکانی «تۆبە بکە» و «تۆبە» لە بانگەوازەکانیاندا ئەوەیە کە دەترسن گوێگرەکانیان لەم زاراوانە تێنەگەن و وای لێ تێبگەن کە شتێکی شایستە لەلایەن گوناهبارەوە دەگەیەنێت. بەڵام هیچ شتێک ناتوانێت لە ڕاستییەوە دوورتر بێت. هیچ شایستەیی ڕزگارکەر لە خاوەندارێتی دۆخی ڕاستەقینەی مندا نییە. هیچ چاکبوونەوەیەک لە ناسینەوەی سروشتی نەخۆشییەکەمدا نییە. و تۆبە، وەک بینیمان، هەر ئەم شتەیە.
