دەتەوێت بەرەکەتێکی باشترت دەست بکەوێت؟
خودا بەرەکەتت بدات و بتپارێزێت؛ خودا ڕووی خۆی بەسەرتدا بڕازێنێتەوە، و میهرەبان بێت لەگەڵت؛ خودا ڕووی خۆی بەسەرتدا بەرز بکاتەوە، و ئاشتیت پێ ببەخشێت. —ژمارەکان ٦:٢٤-٢٦ NKJV
ئەم وشانە سەرسوڕهێنەرانە ئەو بەرەکەتەن کە کاهینەکانی پەیمانی کۆن دەبوو بیدەنە ئیسرائیلییەکان، گەلی زەمینی خودا. بەڵام چۆن و کەی دەتوانرا ئەم جۆرە بەرەکەتە بە واتایەکی ڕاستەقینە بەسەریاندا جێبەجێ بکرێت؟ خودا تەنها دەیتوانی ئەم بەرەکەتە بە گەلەکە ببەخشێت کاتێک گوێڕایەڵی یاساکانی دەکرد. بەداخەوە، زۆربەی مێژووی پەیمانی کۆن نیشان دەدات کە ئەوان داواکارییە پیرۆزەکانی خودایان نەپاراست. ئێمەش ناتوانین، «چونکە هەمووان گوناهیان کردووە» (ڕۆما ٣:٢٣)!
هەموومان گوناه دەکەین چونکە گوناهبارین، و دەرئەنجامی گوناهەکانمان مردنە. کتێبی پیرۆز دەڵێت، «کرێی گوناه مردنە» (ڕۆما ٦:٢٣). ئەوە بەرەکەت نییە بەڵکو نەفرەتە! بە دڵنیاییەوە ناتوانین دە فەرمانەکە بپارێزین، چونکە دڵەکانمان لە هی پێشینانمان باشتر نین. چونکە ئێمە گوناهبار لەدایک بووین، پێویست ناکات فێر بین چۆن درۆزن، دز، خۆپەرست یان هەر شتێکی خراپ بین. هەمووی بە سروشتی دێت چونکە «دڵ لە هەموو شتێک فێڵبازترە، و بە شێوەیەکی سەرسەختانە خراپە» (ئیرمیا ١٧:٩).
چی بکەین بۆ ئەوەی بەرەکەتێک بەدەست بهێنینەوە؟ ناتوانین کاری بۆ بکەین – دیارییە! نێردراو پۆڵس لە ئەفەسۆس ٢:٨-٩دا نووسیویەتی: «ئەوە دیاری خودایە، نەک بە کار، بۆ ئەوەی کەس شانازی نەکات.» لە ڕاستیدا، بەرەکەتێکی گەورەتر بەردەستە بۆمان! تەنانەت لەوەش باشترە کە باوەڕدارانی پەیمانی کۆن دەیانتوانی داوای بکەن. بۆ تێگەیشتن لەمە، بڕوانە خودا چی دەڵێت لە ڕۆما ٤:٧-٨، «خۆزگە بەوانەی کە تاوانەکانیان [گوناهەکانیان] لێ خۆش دەبێت، و گوناهەکانیان داپۆشراوە؛ خۆزگە بەو پیاوەی کە خودا گوناهی لێ ناژمێرێت.» ئەم بەرەکەتە تەنها لەبەر ئەوە دەکرێت کە خودا عیسا «کرێی گوناهی» لەسەر خاچ دا کاتێک گوناهەکانی ئێمەی لە جەستەی خۆیدا هەڵگرت و خوێنی خۆی ڕشت (١ پەترۆس ٢:٢٤؛ عیبرانییەکان ٩:١٤،٢٢).
بۆ بەدەستهێنانی ئەم بەرەکەتە گەورەیە، تەنها پێویستە «بە دەمت دان بە خودا عیسادا بنێیت و لە دڵتدا باوەڕ بکەیت کە خودا لە مردووان هەڵی ساندووەتەوە، [و] ڕزگارت دەبێت. چونکە بە دڵ باوەڕ دەکرێت بۆ ڕاستودروستی، و بە دەم دانپێدانان دەکرێت بۆ ڕزگاری» (ڕۆما ١٠:٩-١٠). لەگەڵ بەرەکەتی ڕزگاریدا زۆر شتی تر دێت: «چاو نەیبینیوە، و گوێ نەیبیستووە، و نەچووەتە دڵی مرۆڤەوە ئەو شتانەی کە خودا بۆ ئەوانەی خۆشیان دەوێت ئامادەی کردووە» (١ کۆرنسۆس ٢:٩).
بەرەکەتی ڕزگاری وەک دیارییەک دێت، بەڵام دیارییەک هی تۆ نییە تاوەکو وەری نەگریت! خودا بڕیارەکەی بەجێ هێشتووە بۆ تۆ. داوات لێدەکەین دیارییەکە قبوڵ بکەیت پێش ئەوەی درەنگ بێت، چونکە «ئێمە باڵیۆزی مەسیحین، وەک ئەوەی خودا لە ڕێگەی ئێمەوە داوا بکات: داواتان لێدەکەین لەسەر ناوی مەسیح، لەگەڵ خودا ئاشت ببنەوە» (٢ کۆرنسۆس ٥:٢٠)! دەتوانین پێت بڵێین چۆن.
