«بازرگانی بکەن هەتا دێم.» (لۆقا ١٩:١١-٢٧).
ئەوەی پەروەردگار لە گەلەکەیدا دەیەوێت، دڵسۆزی تەواوە بۆ خۆی.
ئەمە بە واتای جیابوونەوە لە کار و پیشە ئاساییەکانی جیهان نایەت. بەڵام پرسیارەکە ئەوەیە، ئایا ئەم کار و پیشانە دڵمان گیرۆدە دەکەن و دەبنە ئامانجمان؟ یان لە کاتێکدا ئەم کار و پیشانە دەکەین، دڵمان هێشتا بۆ مەسیح ئازادە؟ ئایا پێشکەوتن لە جیهاندا ئەوەیە کە بیر و هۆشمان پڕ دەکات؟ یان لە کاتێکدا شتی ڕاست و دروست لەبەرچاوی هەموو خەڵک دابین دەکەین، بەڕاستی لەناو خەڵک و لەبەردەم خەڵکدا وەک ئەوانە دەژین کە هی خۆیان نین، بەڵکو بە نرخێک کڕدراون — وەک ئەوانەی کە بە خۆشەویستی مەسیح ناچارکراون، هەرچەندە بە لاوازی بێت، هەوڵ دەدەن بژین، نەک بۆ خۆمان، بەڵکو بۆ ئەو کە لە پێناوماندا مرد و هەستایەوە؟ هەمووان بانگکراون بۆ ئەوەی بۆ مەسیح بژین. و ژیان بۆ مەسیح بریتییە لە گرتنەبەری شوێنی ئەو لە پەیوەندیدا لەگەڵ جیهان. فەرمووی: «ئەوان هی جیهان نین، وەک چۆن منیش هی جیهان نیم.» ئاسانە حاڵەتی خەیاڵی دابنێین، و بپرسین سنوورەکە لە کوێدا دەبێت.
ئەو دڵەی لە هاوبەشی دایە لەگەڵ مەسیح، هەرچەندە ڕەنگە نەزانێت چۆن بنەماکان دابنێت، بەڵام بە ئاسانی جیا دەکاتەوە چی گونجاوە بۆ ئەو، و چی ڕۆحی ئەو خەفەتار دەکات. بەڕاستی تەنها ئەو مەسیحیانەی کە پەرۆشن بۆ تێکەڵبوون لەگەڵ جیهان، هیچ کێشەیەکیان لەم بابەتەدا هەیە.
جیهان بە خێرایی تێدەگات چی لە مەسیحییەکدا گونجاوە و چی ناگونجاوە، و بەبێ زەحمەت بەهای شایەتییەکەی باوەڕدارێکی دنیایی دەخەمڵێنێت. ئەگەر دڵ بەڕاستی دڵسۆز بێت بۆ مەسیح، بەبێ ئاگاداری شایەتی بۆ ئەو دەدات، و لە جیهان جیادەبێتەوە کە ئەو ناناسێت. ڕۆح و ئامانجەکانی جیهان ناتوانن شوێنێک لەو گیانەدا هەبێت کە پڕە لە مەسیح. بەدواداچوونی شتەکانی جیهان بێ بەها دەردەکەون بۆ ئەو کە خۆشەویستییەکانی لەسەر شتەکانی سەرەوەیە.
