ئایا ڕازیت…
… لە خۆت؟
سەیری ژیانی خۆت بکەرەوە – لانیکەم لە ماوەی ساڵی ڕابردوودا. ئایا بە تەواوی لە هەموو ساتێک و هەموو وردەکارییەک ڕازیت؟
ئایا بیرت لە شتێک کردەوە یان شتێکت وت یان کرد کە پەشیمانی لێیت یان هەست بە تاوان دەکەیت؟ بە واتایەکی تر، ئایا بە تەواوی ڕازیت؟
هەرگیز کەسانێکمان نەبینیوە کە بتوانن بە ڕاستگۆیی بڵێن بە تەواوی لە خۆیان ڕازی بوون. ڕەنگە تۆ بیر بکەیتەوە،
«من باشم. من بێ کەموکوڕی نیم، بەڵام هەوڵی خۆم دەدەم.»
کێشەکە: خودا لە ئێمە ڕازی نییە
«هیچ کەسێک ڕاستودروست نییە، نەخێر، یەکێکیش نا…» — (ڕۆما ٣:١٠)
خودا لە هیچ شتێک کە دەیکەین ڕازی نییە:
«لەبەر ئەوە بە کردارەکانی یاسا هیچ جەستەیەک لەبەرچاوی ئەو ڕاستودروست نابێت، چونکە بە یاسا زانینی گوناهە.» — (ڕۆما ٣:٢٠)
و تەنانەت توندتر:
«ئەوانەی لە جەستەدان (سروشتی گوناهبار) ناتوانن خودا ڕازی بکەن.» — (ڕۆما ٨:٨)
دۆخی ئێمە بێ هیوا—بە قسەی مرۆڤ، واتە! … مەگەر ئامادە بیت بڕیاری خودا دەربارەی خۆت قبوڵ بکەیت.
کەواتە، چی دەکەیت دەربارەی؟
ڕەنگە بیر بکەیتەوە:
«من ئەوەندە خراپ نیم. هەوڵی خۆم دەدەم؛ پارەی خۆم دەدەم، دەچمە کەنیسە، و هەوڵ دەدەم ژیانێکی باش بژیم. چی زیاتر چاوەڕێ دەکەیت؟»
ڕاستە کە ڕەنگە باشترین شتێک بکەیت کە دەتوانیت، بەڵام تەنانەت لە باشترین حاڵەتیشماندا، لە ژیانمان ڕازی نین. پرسیارە زۆر گرنگترەکە ئەوەیە: ئایا خودا لە تۆ ڕازییە؟
ئایا خودا لە تۆ ڕازییە؟
چۆن دەتوانێت ڕازی بێت ئەگەر تۆ ڕازی نەبیت؟ ئایا ئەو ئاسانترە بۆ ڕازیکردن لە تۆ؟ ئایا ستانداردەکانی ئەو نزمترن لە هی تۆ؟
خودا لە وشەکەی خۆیدا، کتێبی پیرۆز، دەڵێت کە ئەو لە هیچ یەکێکمان ڕازی نییە:
«هیچ کەسێک ڕاستودروست نییە، نەخێر، یەکێکیش نا… هیچ کەسێک نییە کە چاکە بکات، نەخێر، یەکێکیش نا… چونکە هەمووان گوناهیان کردووە و لە شکۆمەندی خودا کەم دێنن.» — (ڕۆما ٣:١٠، ١٢، ٢٣)
خودا لە عیسا ڕازییە
نەک بە نیازە باشەکان، کارەکان، یان هەوڵەکانت بۆ ڕازیکردنی، بەڵکو بە کوڕەکەی و مردنەکەی بۆ گوناهەکانت.
«چونکە مەسیحیش جارێک بۆ گوناهەکان ئازاری چەشت، ڕاستودروستەکە بۆ ناڕاستودروستەکان، بۆ ئەوەی ئێمە بێنێتە لای خودا.» — (١ پەترۆس ٣:١٨)
بیری لێبکەرەوە! کوڕی هەتاهەتایی خودا بوو بە مرۆڤ، ژیانێکی بێ کەموکوڕی ژیا، بە مردنێکی ترسناک بە خاچ کێشان مرد، و لە مردووان هەستایەوە – بۆ هەمیشە کێشەی گوناهی ئێمەی بە تەواوی ڕازیبوونی خودا چارەسەر کرد.
ئەوەی عیسای مەسیح لە مردووان هەستایەوە و ئێستا لە دەستی ڕاستی خودایە (١ پەترۆس ٣:٢٢) بەڵگەیە کە خودا لە ئەو و کارەکەی لەسەر خاچ ڕازییە.
ئایا تۆ لە عیسا ڕازیت؟
کاتێک عیسای مەسیح بۆ تۆ مرد، ئەو ڕێزی لە خودا گرت، شەیتانی شکست پێهێنا، دابینکردنی بۆ پارەدانی گوناهەکان کرد، و هێزی مردنی لەسەر ئێمە شکاند.
«دوای ئەوەی بە باوەڕ ڕاستودروست کراین، ئاشتی لەگەڵ خودا هەیە لە ڕێگەی پەروەردگارمان عیسای مەسیحەوە.» — (ڕۆما ٥:١)
وەڵامەکە: عیسا ڕازی دەکات
واز لە سەیری خۆت یان کەسانی تر بهێنە بۆ ڕازیبوون. سەیری عیسا بکە، کە دادپەروەری خودای دەربارەی گوناهەکانمان ڕازی کردووە.
وەک ڕزگارکەرت وەری بگرە و بە تەواوی پشت بە مردنەکەی بۆ خۆت ببەستە. ئەوکاتە لەگەڵ خودا ئاشت دەبیتەوە، لێخۆشبوونت دەبێت، ڕاستودروست دەکرێیت، و بۆ هەتاهەتایی ڕزگار دەبیت—و خودا لە تۆ ڕازی دەبێت!
