دڵە پەرستراوەکان
«و ئەوان پەرستشی ئەویان کرد» (لۆقا ٢٤:٥٢). ئایا دەیانتوانی شتێکی تر بکەن؟ ئەوان شایەتی ژیانێکی بێ وێنە بوون. لەبەردەم چاوەکانیاندا چەند ماسی و نانێکی وەرگرت و جەماوەرێکی برسی تێر کرد. ئەوان لەگەڵیدا بوون کاتێک بە فەرمانی «ئارام بە، بێدەنگ بە!» زریانەکەی هێور کردەوە. بە سەرسوڕمانەوە سەیریان دەکرد کە نەخۆشەکان چاک دەکرانەوە، کوێرەکان بیناییان پێ دەدرا، شەلەکان دەکران بە ڕۆیشتن - و تەنانەت مردووەکانیش زیندوو دەکرانەوە.
ئەو لەسەر خاچێک کوترابوو بەڵام هەرگیز وشەیەکی ناڕەزایی دەربڕی. لەبری ئەوە، نوێژەکەی ئەوە بوو، «باوکە، لێیان خۆش بە؛ چونکە نازانن چی دەکەن» (لۆقا ٢٣:٣٤). ئەو سێ کاتژمێر تاریکی ئەزموون کرد کاتێک لەسەر خاچەکە هەڵواسرابوو، قوربانییەک بۆ گوناه. ئەوان سەردانی ئەو شوێنەیان کرد کە جەستەی تێدا نێژرابوو. مردنەکەی زۆر نادادپەروەرانە دەهاتە بەرچاو.
پاشان شتێکی باوەڕنەکراو ڕوویدا. ئەو دووبارە بۆیان دەرکەوت. ئەوان برینەکانی دەست و پێیەکانیان بینی، و گوێیان لە وشە دڵنیاکەرەکانی بوو، «ئاشتی لەگەڵتان بێت» (لۆقا ٢٤:٣٦). ئەوان بە بێ گومان زانییان کە ئەو زیندووە.
لەسەر گردی بێتانی ئەو دەستە بریندارەکانی بەرز کردەوە و بەرەکەتدارانی کرد. ئەوان بە سەرسوڕمانەوە سەیریان دەکرد کاتێک لەبەردەم چاوەکانیاندا بۆ ئاسمان بەرز کرایەوە - و ئەوان پەرستشی ئەویان کرد. پارادۆکسەکە ئەوەیە: ئەو جێی هێشتبوون، بەڵام لەگەڵیان بوو. هەرچەندە ئەو چووبووە لای دەستی ڕاستی باوک، ئەوان بەڵێنەکەیان دەزانی: ئەو بۆ هەمیشە لەگەڵیان دەبێت.
«و ئەوان پەرستشی ئەویان کرد.» ئایا دەتوانین شتێکی تر بکەین؟ ئەو ڕزگارکەر، خوداوەند و خودای ئێمەیە. کاتێک ژیانی بێ گوناه و مردنی کەفارەتکەری ئەومان لەبەرچاو دەگرین، ئێمەش خۆشمان دەوێت. ئێمە دڵخۆشین بە سەرکەوتنە گەورەکەی بەسەر گوناه و مردندا. بۆ ماوەیەک ئەو لێمان جیا بووەتەوە، بەڵام هێشتا ئەومان لەبیرە کاتێک نان و شەرابەکە هاوبەش دەکەین - یادگارییەکانی ئازارەکانی. وەک قوتابییەکانی کۆن ئێمەش پەرستشی ئەومان دەکەین، تا ئەو کاتەی دووبارە دێتەوە بۆ ئەوەی بمانباتە ماڵی ئاسمانی خۆمان. لەوێ ئێمە پەرستشی خوداوەندمان، بەرخی خودا، دەکەین بە درێژایی هەتاهەتایە.
