خودا هەمیشە ئێمە لە سەختی و مەترسی دوور ناخاتەوە. ئەو ئێمە لەم دیمەنە دەرناکات. هەمان شت بەسەر ئێمەدا دێت وەک بەسەر ئەوانی تردا، بەڵام شتێکی شیرینە کە بزانین خودا قەڵغانی ئێمەیە. تەنها ئەوە نییە کە ئێمە لە مەترسی ڕزگارمان بووە؛ بەڵکو خودا ویستی ئەوە بوو کە ئێمە بخاتە ناو مەترسییەوە. ئەو گەلەکەی خۆی هێنایە سەر دەریای سوور، و بۆ ئەوەی تووڕەیی فیرعەون ببینن. ئەو ویستی ئەوە بوو کە ئەوان پشت بە بازووی هێزی ئەو ببەستن. ئەو خۆی خۆشەویست دەکات لەلای ئێمە بە ڕزگارکردنمان لە هەموو ئاڵۆزییەک. ئەو دەستی خۆی دەکاتەوە بۆ دابینکردنی پێداویستییەکانمان؛ لەوانەیە کەم کەم بێت، ڕۆژ بە ڕۆژ. ئەم چاودێرییە بەردەوامە بۆ ئێمە بەشێکە لە بەرەکەتەکەمان، تێپەڕین بە بیاباندا—نەک تەنها بەرەکەتە کاتییەکانمان، بەڵکو ڕۆحییەکانمان. ئەو ئەوانە زۆر پێش ئەوەی پێویستمان پێیان بێت نادات بە ئێمە. ئەمە متمانە بەخۆبوون دروست دەکات، و ئەو دەیەوێت تەنها متمانەی ئێمە بێت.
ئەو زۆرجار خۆی بە شێوەیەکی سەرسوڕهێنەر نیشان دەدات. چۆن سوپای ئیسرائیلی بەناو بیابانی وێران و هاوارکەردا برد، بەسەر لمە گەرمەکانی بیاباندا، نانی لە ئاسمانەوە پێدان بۆ خواردن، و ئاوی لە بەردەوە! دوژمنەکانی لە ترسی بوونی ئەو لەگەڵ گەلەکەیدا دەترسان. هەرچەندە سەختییەکە زیاتر بێت، میهرەبانییەکە کە لێی ڕزگار دەکات گەورەتر دەردەکەوێت، وەک چۆن گەیشتن بە لووتکەی شاخێکی بەرز دیمەنێکی گەورەتر دەبەخشێت! ئۆه، چۆن دەبێت بڵێین، «هەرچەندە تاقیکردنەوەکە گەورەتر بێت، بەرەکەتەکە گەورەترە.»
شتێکی تر: کاتێک لە سەختیداین، مەیلمان هەیە بیر بکەینەوە، «چۆن خودا ئەمە لادەبات؟» ئەمە نابێت یەکەم بیری ئێمە بێت؛ ئایا خودا مەبەستی نییە کە ئێمە شتێک فێر بین؟ ئەو دەیەوێت بزانین ئەم جیهانە چۆنە، و چەندە وێرانە! ئەو دەیەوێت نیعمەت و هاوسۆزی خۆی نیشان بدات لە هەموو تاقیکردنەوە بچووکەکانماندا لە ڕێگادا. ئایا ئەمە ئەوە نییە کە مەننا ئاماژەی پێدەدات، مەسیحێکی زەلیل؟ ئایا باش دەبێت بۆ ڕۆحەکانمان کە لە هەموو ئەمانە بێبەش بکرێن؟ نەخێر، بەڵام ئەو مەبەستی ئەوەیە کە ئێمە لە ناخۆشیشدا شانازی بکەین. مەسیح بەسەر ناخۆشییەکانماندا دەدرەوشێتەوە، و هەورەکان بە شکۆمەندی ڕەنگ دەکات.
