جیهان بە ئایین و خێرخوازیی خۆیەوە بەردەوامە. چاکە دەکات، نەخۆشخانە دروست دەکات، برسییەکان تێر دەکات، ڕووتەکان دەپۆشێت، و شتی لەو جۆرە؛ بەڵام سەرچاوە ناوخۆییەکانی کردەوەکانی وەک هی مەسیح نین. هەموو پاڵنەرێک کە مەسیحی بە درێژایی ڕێگاکە بەڕێوە دەبرد، ئەوە نییە کە پیاوان بەڕێوە دەبات؛ و ئەو پاڵنەرانەی کە جیهان بەردەوام دەهێڵنەوە، ئەوانە نین کە لە مەسیحدا دۆزرانەوە.
بێباوەڕ دان بە جوانیی ڕەوشتیی مەسیحدا دەنێت، و خۆپەرستی دەتوانێت چێژ لە بێخۆپەرستی وەربگرێت؛ بەڵام مەسیحی دەبێت «مەسیح لەبەر بکات.» ئەو بە درێژایی ڕۆژ چاکەی دەکرد؛ هەرگیز ساتێک نەبوو کە ئامادە نەبێت، وەک خزمەتکارێک لە نیعمەتدا، بۆ دابینکردنی پێداویستییەکانی ئەوانی تر. و با وا گومان نەکەین کە ئەمە هیچ تێچوویەکی بۆ نەبوو. هیچ شوێنێکی نەبوو سەری لێ دابنێت؛ برسی بوو و ماندوو بوو؛ و کاتێک دانیشت، لە کوێ بوو؟ لە ژێر خۆری گەرمدا لەسەر دەمی بیرەکە، لە کاتێکدا قوتابییەکانی چوونە شار بۆ کڕینی نان. و پاشان چی؟ ئەو بە هەمان شێوە ئامادە بوو بۆ گوناهباری هەژار و پیس کە هاتە لای، وەک ئەوەی برسی نەبووبێت، نە بێهێز بووبێت و نە ماندوو. ئەو لە هەموو تاقیکردنەوە و ناخۆشییەکاندا بوو کە مرۆڤ بەرگەی دەگرێت، و ببینە چۆن ڕۆیشت! ئەو نانی بۆ ئەوانی تر دروست دەکرد، بەڵام دەستی لە بەردێک نەدەدا بۆ ئەوەی بیکاتە نان بۆ خۆی.
سەبارەت بە پاڵنەرە ڕەوشتییەکانی ڕۆح، پیاوی جیهان هیچ بنەمایەکی هاوبەشی لەگەڵ مەسیحدا نییە. ئەو هەرگیز لە ڕێگای بەهەشتدا نییە، و هەموو هەنگاوێک کە دەینێت تەنها زیاتر و زیاتر لە ئامانجەکە دووری دەخاتەوە. کاتێک پیاوێک لە ڕێگایەکی هەڵەدایە، چەند زیاتر بە درێژایی ئەو ڕێگایە بڕوات، زیاتر گومڕا دەبێت.
