مەیلی حەزکردن لە شتی ئاڵۆز، پڕ لە وردەکاری، و دوور لە ڕاستی هەمیشە لەگەڵماندایە. پیاوانی ڕۆشنبیری جیهان ئینجیل بە زۆر سادە دەبینن، و بەهۆیەوە تووشی سەرلێشێواوی دەبن. کێشەکە ئەوەیە، باوەڕداران کە خاڵی بەهێزیان ڕۆشنبیرییانە، هەمیشە مەیلیان هەیە بۆ هەمان ئاراستە، مەگەر بە ڕۆحی خۆ-حوکمدانەوە سەبارەت بە ڕۆشنبیری بڕۆن. ئەگەر خۆ-حوکمدان نەپارێزن، هەموو وردەکارییەکانیان، بیرەکانیان، تەنها دەبنە هۆی شتێک کە سادەیی سەبارەت بە مەسیح تێک دەدات.
مێشک بەشێکی زۆر گرنگی مرۆڤە، و فێڵە تیژەکانی شەیتان ئامانجیان مێشکە. زۆر دوورە لەوەی هەموو مرۆڤ بێت: سۆز و ویژدانی شوێنێکی زۆر گەورەیان هەیە. کێشەکە ئەوەیە کە کەسی ڕۆشنبیر زۆر مەیلی هەیە شوێنێکی زۆر گەورەتر بە مێشکی بدات وەک لەوەی کتێبی پیرۆز پێی دەدات، و لەبیر بکات کە خودا ڕاستیی خۆی بۆ ئێمە ئاشکرا دەکات، نەک بۆ چێژوەرگرتنی ڕۆشنبیریمان، بەڵکو بۆ ئەوەی دڵەکانمان فەرمانڕەوا بێت، ویژدانمان بجوڵێنێت، و ژیانمان بەڕێوە ببات. با ئەوە بە باشی تێبگەین، و دەستبەجێ زۆر شت دەدۆزینەوە بۆ ئەوەی وزە ڕۆحییەکانمان سەرقاڵ بکەین لە سادەیی قووڵی ڕاستیدا، و هەر ئارەزوویەکی خورانمان کە بۆ ئاڵۆزی و نوێگەری و نادیاری هەبووبێت، وازمان لێ دەهێنێت.
«سادەیی سەبارەت بە مەسیح!» ئەوەیە کە پێویستمان پێیەتی. بۆ ئەوەی بیناسین؛ بۆ ئەوەی خۆشمان بوێت، وەک یەکگرتوو لە دڵدا لەگەڵیدا؛ بۆ ئەوەی پەرستشی بکەین؛ بۆ ئەوەی خزمەتی بکەین—ئەوەیە!
