چوار کەس لە پەیمانی نوێدا هەن کە هەر یەکێکیان، لە خاڵە گرنگەکانی ژیانیاندا، هاواریان کردووە، «یەزدانم.» ئەلیزابێت ژنی زەکەریا، مریەمی مەجدەلانی، تۆماس قوتابی، و پۆڵسی نێردراو هەموویان تۆمار کراوە کە ئەم وشانەیان گوتووە. چ نموونە و وانەیەک بۆ دڵمان لە هەر یەکێک لەم باوەڕدارە خوداپەرستانەدا دەدۆزینەوە!
لە بیرکردنەوەی ئەمڕۆدا، سەیری ئەلیزابێت، دایکی یۆحەننای لەئاوباپتێز دەکەین. چ گۆڕانکارییەکی سەرسوڕهێنەر لە ڕووداوەکاندا بۆ ئەم پیرۆزە خۆشەویستە و مێردەکەی، زەکەریا کاهین. ئەوان بێ منداڵ بوون و، بەهۆی تەمەنیانەوە، هیواشیان بەوە نەما بوو کە هەرگیز منداڵیان ببێت – لایەنێکی گرنگی ژیانی جولەکە و چاوەڕوانی. بەڵام خودا بە شێوەیەکی سەرسوڕهێنەر دەستێوەردانی کردبوو، و، نەک تەنها ئەوە، کوڕەکەیان کە بەم زووانە لەدایک دەبوو «لەبەرچاوی یەزدان گەورە دەبوو،» پێغەمبەرێک و پێشەنگی مەسیح (١:١٥، ١٧).
ڕووداوێکی سەرسوڕهێنەر و بێ وێنە ڕوویدا لە کاتی سەردانیکردنی ماڵی ئەلیزابێت لەلایەن خزمێکی گەنجەوە، مریەمی ناسرەت. کاتێک مریەم چووە ژوورەوە و سڵاوی لە ئەلیزابێت کرد، «منداڵەکە بازیدا» لە سکی ئەلیزابێتدا! ئەو دەستبەجێ پڕ بوو لە ڕۆحی پیرۆز و بە دەنگێکی بەرز فەرمووی، «بۆچی ئەمە بە من دراوە، کە دایکی یەزدانم بێتە لام؟» ئەم وشانە سەرسوڕهێنەرانە بە درێژایی سەدەکان دەنگیان داوەتەوە تا سەردەمی خۆمان، و دڵی هەموو باوەڕدارانیان وروژاندووە. ئەلیزابێت تەنها بە هەستی ڕووداوەکە سەرسام نەبوو، بەڵکو وەحییەکی ئیلهامبەخشی پێدرا دەربارەی ئەوەی کێ بوو ئەو میوانە لەدایکنەبووەی کە هاتبووە ماڵەکەی. ئەو کەسێک نەبوو جگە لە یەزدانەکەی، خودای باوباپیرانی، کە هاتبوو بۆ ڕزگارکردنی گەلەکەی.
چ دانپێدانێک، و چ قووڵاییەک لە وشەکاندا: «یەزدانم!» هیچ ڕاستییەک لە هەموو کتێبی پیرۆزدا یان لە هەموو جیهاندا نییە کە لەوە سەرسوڕهێنەرتر بێت کە خودا بوو بە مرۆڤ!
