ئەگەر باسی هاوبەشی لەگەڵ خودا بکەم، دەبێت بتوانم بەرگەی بوونی ئەو بگرم و چێژی لێ ببینم. ئەوە نییە کە من باشم، بەڵکو خودا پاکی کردوومەتەوە. ئەوە پشت بە پلەی پیسییەکەم نابەستێت، بەڵکو پشت بە هێزی ئەو بۆ پاککردنەوە دەبەستێت. کاتێک شتێکم شوشت، بەردەوام بیر لەوە ناکەمەوە کە زۆر پیس بووە یان کەم پیس بووە، بەڵکو ئێستا پاکە. و بە هەمان شێوە لەگەڵ پیرۆزەکاندا، «ئێوە پێشتر پاکن» (یۆحەننا ١٥:٣)، و خودا دڵخۆشە بە بینینم چونکە ئەو منی شوشتووە. ئەوە پشت بە گوناهە گەورە یان بچووکەکانم نابەستێت، بەڵکو پشت بە شوشتنە باشەکە، بە بەهای خوێنەکە دەبەستێت. بۆیە دەخوێنمەوە، «هەرچەندە گوناهەکانتان وەک سووربا بن، ئەوا وەک بەفر سپی دەبن» (ئیشایا ١:١٨)؛ ئەوە شوشتنە باشەکەیە.
ئێستا، ئایا ئەمە باوەڕ دەکەیت؟ ئەگەر باوەڕت پێی بێت، ئەوا لە ڕووناکیدا دەڕۆیت؛ ناتوانیت بە هیچ شێوەیەکی تر باوەڕی پێ بکەیت، چونکە، بێگومان، ئەگەر لە تاریکیدا بم، ناتوانم بڵێم ئایا من پیاوێکی پاکم یان پیاوێکی پیس.
ئایا باوەڕت وایە کە شوشتوویت؟ ئەمە پرسیارێکی کەسییە کە ویژدانی هەموو مرۆڤێک دەهێنرێتە ناو ڕووناکی بوونی خوداوە. ئەگەر بتوانیت لەوێ بوەستیت، ئەوا لەناو پەردە دڕاوەکەدا دەوەستیت، و لەوەدا بێگەرد دەوەستیت: «خوێنی عیسای مەسیح کوڕەکەی لە هەموو گوناهێک پاکمان دەکاتەوە.» تۆ هاوبەشیت لەگەڵ خودا و لەگەڵ کوڕەکەی عیسای مەسیح. خودا پاکی کردوویتەتەوە، و ئەو دڵخۆشە بە ئەنجامدانی. ئەو حەزی لێیەتی بیکات. مەسیح مردووە و ئەوەی کردووە. کاتێک لەو بوونە پیرۆزەدا بێگەرد، دەتوانم بوەستم و سەیری دواوە بکەم و سەرسام بم بە ڕێگاکانی نیعمەت. ڕۆحم، دڵم، ویژدانم، هەموویان بەشدارن، و ئەمەش یەکپارچەیی دروست دەکات.
