دوو قوتابییەکە، پەترۆس و یۆحەننا، شتەکانیان بە تەواوی وەک ئەوەی عیسا پێی گوتبوون دۆزییەوە. ڕێنمایی کرابوون کە شوێنی پیاوێک بکەون کە گۆزەیەکی ئاوی هەڵگرتبوو، کە باس لە وشەی خودا و ڕۆحی پیرۆز دەکات. ژوورەکە کە ئەم پیاوە بردیانی بۆی، هەمووی ڕازابووەوە. قوتابییەکان هیچ شتێکیان بەشداری نەکرد. داوایان لێکرا کە خۆیان بۆ جەژنی پەسخە ئامادە بکەن. عیسا سەرۆکی ڕێوڕەسمەکانە و هەموو وردەکارییەکان ڕێکدەخات. قوتابییەکان میوانی ڕێزلێگیراون. عیسا، کە خوداوەندی هەموو شتێکە، لە ناوەڕاستدایە. ئەم جەژنی پەسخەی دوایی بە دڵنیاییەوە کۆبوونەوەیەکی پیرۆز و زۆر جدی بوو.
شەوی خیانەتەکەی بوو. عیسا، بە شکۆمەندی کەسایەتی خۆیەوە، شتێکی نوێی ناساند – نانی خوداوەند. تەنها ئەو دەسەڵاتی ئەوەی هەبوو ئەمە بکات. داوا لە قوتابییەکان کرا کە بەشدار بن لە هێماکان، نان و شەراب، بە یادەوەری خۆشەویستی ئەو. کەمێک تێگەیشتن لە گرنگی ئەم بۆنەیە. لەبری ئەوە، دەبینین کە لە نێوان خۆیاندا پرسیار دەکەن کێ دەبێت گەورەترین بێت. ئەمە تەنها فێڵبازی دڵەکانیانی ئاشکرا کرد، بەڵام دڵی خۆشەویستی ئەو، هەرچەندە خەمبار بوو، نەگۆڕا.
ئەم شانازییەی بیرهێنانەوەی ئەو کاتێک بەشداری لە نانی خوداوەنددا دەکەین، ئەمڕۆ هی ئێمەیە. خوداوەند خۆی لە ناوەڕاستی ئەوانەدایە کە بە ناوی ئەوەوە کۆبوونەتەوە، و، کاتێک هەموو شتێکی تر لەبیر دەکەین، ئەو لەبەردەم چاوماندا بەرز دەکرێتەوە. با ئەم شانازییە پیرۆزە بەنرخ بگرین، پەرستشی دڵمان و ستایشی لێومان بۆ ئەو بهێنین کاتێک بیر لەوە دەکەینەوە کە ئەو چی بۆ ئێمە کردووە. «چونکە هەرچەندە ئەم نانە دەخۆن و ئەم جامە دەخۆنەوە، مردنی خوداوەند ڕادەگەیەنن تاوەکو ئەو دێت» (١ کۆرنسۆس ١١:٢٦).
