حەز دەکەین باس لەوە بکەین کە بەران چۆن و لە کوێ لە کتێبی پیرۆزدا باس کراوە. بەران مەڕێکی نێرە، کە زۆرجار قۆچی گەورەی هەیە. بەران باس لە هێز دەکات، و وشەی عیبرییەکە هەندێک جار وەرگێڕدراوە بۆ «بەهێز.»
هەموو ئەو ئاژەڵانەی کە بۆ قوربانی لە کتێبی پیرۆزدا باس کراون، شتێکیان هەیە بۆ فێرکردنمان دەربارەی مەسیح و کاری ئەو. دەقی ئەمڕۆ، کە تێیدا یەکەم جار باس لە بەران دەکرێت، نیشانمان دەدات کە مەسیح «بەهێزە بۆ ڕزگارکردن.» لێرەدا ئەبرام دەبوو بەرانێک و ئاژەڵەکانی تر بە ڕێنمایی یەهۆڤا بهێنێت. پاشان یەهۆڤا بەڵێنی دا کە زەوییەکە پێی دەدات. ئەبرام دەپرسێت، «چۆن بزانم کە خاوەندارێتی دەکەم؟» لە وەڵامی پرسیارەکەی ئەبرامدا، یەهۆڤا پەیمانێکی لەگەڵدا دەبەستێت. لە ڕێگەی بەران و ئاژەڵەکانی ترەوە، بەڵێن و پەیمانەکە بۆ ئەبرام دڵنیا کرایەوە. سەرنج بدە کە سێ ئاژەڵی وشکانی هەموویان دەبوو سێ ساڵ بن. ئەمە ڕەنگە باس لە شایەتییەکی تەواو لەلایەن خوداوە بکات، بەڵام ڕەنگە شایەتییەکیش بێت بۆ ئەو ڕاستییەی کە خوداوەند عیسای مەسیح نەک تەنها مرد بەڵکو لە ڕۆژی سێیەمدا لە مردن هەستایەوە.
هەروەها دەبینین کە ئەبرام خەوتبوو کاتێک یەهۆڤا ئەم پەیمانەی لەگەڵیدا پشتڕاست کردەوە بە تێپەڕین لە نێوان پارچەکانی ئاژەڵەکاندا. بە واتایەکی تر، پەیمان و بەڵێنێکی بێ مەرج بوو، کە هیچ شتێکی لەلایەن ئەبرامەوە نەدەویست.
لە یەکەم باسکردنی بەراندا، لە بەڵێن و پەیمانەکەدا کە لە ڕێگەی مردنی بەرانەکەوە دڵنیا کرایەوە، وێنەیەکی مردنی خوداوەند عیسای مەسیح دەبینین. «چونکە هەر بەڵێنێکی خودا هەبێت، لە ئەودا بەڵێیە، و لە ئەودا ئامینە، بۆ شکۆمەندی خودا لە ڕێگەی ئێمەوە» (٢ کۆرنسۆس ١:٢٠). هەموو شتێک بۆ خودا و بۆ ئێمە لە ڕێگەی ڕزگارکەری خۆشەویستمانەوە، و مردن و هەستانەوەی ئەو، دڵنیا کراوەتەوە.
