پۆڵسی نێردراو بە ئەگەری زۆرەوە هەرگیز دەرفەتی ئەوەی نەبووە سەردانی کۆلۆسێ بکات. بەڵام ڕۆژێک گوێی لە کارێکی خودا بوو لەوێ، دەربارەی ئەو کەسانەی کە باوەڕیان بە عیسای مەسیح هێنابوو. ئەمە دەستبەجێ شتێکی تێدا وروژاند: لەو ڕۆژەوە، دەستی کرد بە نوێژکردن بۆ ئەم مەسیحییە گەنجانە و لەو کاتەوە نەوەستاوە.
ئێمەش دەتوانین هەمان شت بکەین، نوێژ بکەین بۆ هەموو ئەوانەی کە بە باوەڕ بە مەسیح لەگەڵیاندا یەکگرتووین: بۆ ئەوانەی کە پەیوەندی کەسیمان لەگەڵیاندا هەیە، و بۆ ئەوانەی کە تەنها بە بیستن دەیانناسین؛ بۆ ئەوانەی کە پێشکەوتنی باشیان لە ژیانی باوەڕدا هەیە، و بۆ ئەوانی تر کە کەوتوون؛ بۆ ئەوانەی کە پێداویستییەکانیان ئاشکرایە، و بۆ ئەوانەی کە دۆخەکەیان باش نازانین.
نوێژەکەی پۆڵس بۆ کۆلۆسییەکان گشتگیر و ناڕوون نییە، وەک چۆن نوێژەکانی ئێمە هەندێک جار وان، بەڵکو ئامانجێکی دیاریکراوی هەیە: ئەوەی کە ئەوان پڕ بن لە زانینی ویستی خودا. هۆکارێک بۆ ئەمە هەیە: هەستکردن بە کەموکوڕییەکی ڕۆحی لەنێویاندا ڕەگی داکوتاوە. خەڵکی خاوەن نیەتی خراپ ئەمەیان بەدی کردووە، و هەوڵدەدەن ئەم «بۆشاییە» هەستپێکراوە پڕ بکەنەوە. هەندێکیان لایەنە دیاریکراوەکانی فەلسەفە بتپەرستییەکان بۆ ئەم مەبەستە پێشکەش دەکەن، لە کاتێکدا ئەوانی تر پێکهاتەکانی پەرستنی کۆنی جوولەکە پێشکەش دەکەن. یەکەمیان بە تەواوی هەڵەیە، دووەمیان ئێستا بەپێی ویستی خودا کۆن بووە.
پۆڵس سەرەتا سەرزەنشتی کۆلۆسییەکان ناکات. بەڵکو، داوا لە خودا دەکات کە منداڵەکانی خۆی پڕ بکات لە زانینی ویستی باشی خۆی بۆ ئەوەی جوانی و گرنگی پراکتیکی ئەو ویستە تێبگەن. پڕبوون – ئەوە بوو کە پێویستیان پێی بوو – بۆ ئەوەی «پڕ بن لە زانینی ویستی ئەو»! ئەمە کاریگەرییە نەرێنییەکان دوور دەخاتەوە و هەستی کەموکوڕی دەگۆڕێت بۆ خۆشی دەربارەی دەوڵەمەندی ڕۆحییان. ئایا ئەم «ڕێچکەی پۆڵسییە»، ئەم خزمەتگوزارییەی نوێژ، یارمەتی ئێمەش نادات بۆ زاڵبوون بەسەر زۆرێک لە کەموکوڕییە ڕاستەقینە یان گریمانەکراوەکاندا؟
