لەو دەقەدا، دەستەواژەی «دڵم سارد دەبووەوە» بە خەتێکی لار نووسراوە بۆ ئەوەی ئاماژە بێت بۆ ئەوەی کە لەلایەن وەرگێڕانەوە زیاد کراوە؛ ئەوان وایان کردووە بۆ ئەوەی هێزی ئایەتەکە نیشان بدەن. ئەم دەستەواژەیە لە وەشانی نیو کینگ جەیمسەوە وەرگیراوە؛ وەشانی کینگ جەیمس و هەندێک وەرگێڕانی تر بیرۆکەیەکی هاوشێوە دەردەبڕن. ڕەنگە وەرگێڕانە نوێیەکەی جۆن داربی گەورەترین هەستی سۆز نیشان بدات بە جێهێشتنی ئایەتەکە وەک پچڕانی ڕستەیەک: «ئەگەر باوەڕم نەبووایە بە بینینی چاکەی یەزدان لە خاکی زیندوواندا…!» وەک ئەوە وایە کە زەبوورنووس بە زەحمەت بتوانێت ئەنجامەکە وێنا بکات. «ئەگەر باوەڕم بە چاکەی یەزدان نەبووایە—ئۆه! ئەی چی؟»
کاتێک لە دەرگایەکدا دەوەستین کە لە ساڵی کۆنەوە دەمانباتە ناو ساڵی نوێ، ڕەنگە زۆر شت هەبێت کە لەم ئایەتەدا لەگەڵماندا بگونجێت. ڕەنگە لەم ساڵەی ڕابردوودا زۆر جار هەبووبێت کە دەستمان کردبێت بە ساردبوونەوەی دڵمان. یان ڕەنگە ساڵی داهاتوو کەمێک هیوا بەخش بێت، و بەم شێوەیە تەنانەت ئەمڕۆش کاتێک سەیری داهاتوو دەکەین، دڵمان سارد دەبێتەوە. داود زەبوورنووس لەو شوێنەدا وەستاوە کە ئێمە وەستاوین. ئەو دانی بەوەدا نا کە ئەگەر یەک پشتگیری کۆتایی لاببرێت، ئەویش دڵی سارد دەبووەوە. بەڵام ئەویش هێزی نەگۆڕی ئەو پشتگیرییە کۆتاییەی بینی، کە باوەڕە بە چاکەی یەزدان.
سەرباری ئەوەش، ئەو باوەڕی وابوو کە چاکەی یەزدان دەبینێت. ئەمە شێوازێکی بیرکردنەوەیە کە پێویستی بە وریایی هەیە، بەڵام هەمیشە پاداشت دەکرێتەوە. ئەگەر مەیلمان هەبێت بۆ تێبینیکردنی سەختییەکانی ڕێگا، بە ئاسانی دەیاندۆزینەوە—و لەگەڵیاندا، بێئومێدی. بەڵام ئەگەر چاوەڕێی بینینی چاکەی یەزدان بین، بە زوویی دەست دەکەین بە ناسینەوەی دەستی چاکی ئەو لە هەموو بارودۆخێکدا. نیعمەتی ئەو زۆرە، و چاکە و بەزەیی ئەو هەموو ڕۆژانی ژیانمان بەدوامانەوە بووە. با وەک ئەوانەی کە شایەتی چاکەی یەزدان دەدەن لە خاکی زیندوواندا، بچینە ناو ساڵی نوێ.
