پەیامێک لە سزای لەسێدارەدانەوە
«بەڵێ، هەرچەندە بە دۆڵی سێبەری مردندا بڕۆم، لە هیچ خراپەیەک ناترسم؛ چونکە تۆ لەگەڵمدایت.» (زەبوور ٢٣:٤)
سزای لەسێدارەدانم بە کورسی کارەبا بۆ تاوانی کوشتن دراوە. لە تەمەنی دە ساڵیدا یەکەم جار زیندانم بینی، و لە سێزدە ساڵیدا یەکەم جار زیندانم بینی. لە تەمەنی ٢٧ ساڵیدا، زیاتر لە نیوەی ژیانم لە دەرەوەی یاسا بەسەر بردووە، و نزیکەی هەمووی دوور لە خودا.
من لەژێر سێبەری مردندا دەژیم، بەڵام هەرگیز دڵخۆشتر نەبووم! دیوارە بەردینەکان و شیشە پۆڵایینەکان ماڵی منن و کورسی کارەبا داهاتووی منە، بەڵام ڕۆژانە ستایشی خودا دەکەم. بۆچی؟ چونکە ئەو ئەم گوناهبارە ترسناکەی ڕزگار کرد. کاتێک دەمرم، دەڕۆمەوە ماڵەوە بۆ بەهەشت بۆ ئەوەی بۆ هەتاهەتایی لەگەڵ ڕزگارکەرەکەم بم.
هەندێک جار شۆکێکی گەورە پێویستە بۆ کردنەوەی چاوەکانی پیاوێک. لە حاڵەتی مندا ئەوە کوشتنێک بوو کە کردم. ڕۆژانە لە ترسا دەلەرزیام، بەبێ هیچ ئاشتییەک. دەترسام هیچ ئاشتییەک بۆ من نەبێت—هیچ.
هەموو یەکشەممەیەک دوای نیوەڕۆ، مەسیحییە دڵسۆزەکان دەهاتن بۆ قسەکردن لە زیندانەکەدا، و بە پەرۆشییەوە هەوڵیان دەدا من بەرەو مەسیح ببەن. بەڵام من بە بەردەوامی خودام ڕەت دەکردەوە. لە یەکشەممەکان دەترسام.
کاتێک خزمەتگوزاری کەنیسە دەستی پێدەکرد، خۆم لە گۆشەیەکدا دەشاردەوە کە نەبینرێم. چۆن دەتوانێت خودا گوناهبارێکی وەک من ڕزگار بکات؟ من تەنیا شایستەی ئاگری دۆزەخ بووم، نەک ئەو ڕزگارییە نایابەی کە پێم پێشکەش دەکرا.
خێزانەکەم بە بەردەوامی نوێژیان بۆ دەکردم، داوایان لێدەکردم کە ڕوو لە خودا بکەم. کتێبی پیرۆزیان بۆ نارد کە باپیرم چەند ساڵێک پێشتر پێی دابووم، بەڵام هێشتا نەمدەخوێندەوە.
پاشان یەکشەممەیەک، دوو پیاو، کە یارمەتییەکی ڕاستەقینەیان بە ژنەکەم دابوو، هاتن بۆ بینینم. لەبەر ئەوەی ژنەکەم داوای لێکردبوون بێن، بڕیارم دا گوێ بگرم. لەو کاتژمێرەدا، زیاتر لە ژیانی گوناهباریم هەست بە تاوان دەکرد لە هەر کاتێکی تر. کاتێک دەڕۆیشتن، یەکێکیان، بە بینینی کتێبی پیرۆزەکەم، لێی پرسیم ئایا هەرگیز دەیخوێنمەوە. وەڵامم نەدایەوە. تەنیا ڕۆیشتم.
ئەو شەوە لەسەر جێگاکەم، بەردەوام بیرم لەوە دەکردەوە کە هەرگیز دەرفەتم بە خودا نەدابوو لە ژیانمدا. بە بەردەوامی پشتم لەو وەرگێڕابوو، و ژیانم قووڵتر و قووڵتر دەچووە ناو گوناه. ڕۆحم ئازاری دەچەشت. تەنیا دەبوو دەرفەتێک بە خودا بدەم.
دەستبەجێ، کتێبی پیرۆزەکەم هەڵگرت، و بۆ یەکەم جار لە چەند ساڵێکدا کردمەوە و دەستم کرد بە خوێندنەوەی ئینجیلی یۆحەننا. بۆ چەند هەفتەیەک خوێندمەوە، بە هێواشی تێگەیشتم کە پێش ئەوەی هیچ ئاشتییەک لە ژیانمدا هەبێت، پێویستم بە ئاشتی لەگەڵ خودا هەبوو.
یەکشەممەی داهاتوو لە کەنیسە، قسەکەرەکە ووتاری یۆحەننا ٣:٢٠ی خوێندەوە: «بڕوانە، من لە دەرگادا وەستاوم و لێدەدەم. ئەگەر کەسێک گوێ لە دەنگی من بگرێت و دەرگاکە بکاتەوە، من دەچمە ژوورەوە بۆ لای…» چۆن ئەو ئایەتە ڕاستەوخۆ چووە ناو دڵمەوە! خودا قسەی لەگەڵ دەکردم و هیچ گۆشەیەک نەبوو کە بتوانم خۆم تێدا بشارمەوە. یەکەم دەرفەتی کۆتاییم پێدەدرا. ئایا دووبارە ڕەتی دەکەمەوە، یان دەرگای دڵم دەکەمەوە و ڕێگەی پێدەدەم بێتە ژوورەوە؟
بیرۆکەی پەروەردگار کە لەوێ وەستاوە و داوای هاتنە ژوورەوە دەکات، منی سەرقاڵ کردبوو—وێنەکەی زۆر ڕوون بوو؛ لێدانەکەی و بانگەوازەکەی زۆر ئاشکرا بوون. هەموو ساڵانی گوناهباریم لەبەردەممدا بوون کاتێک لەسەر ئەژنۆ کەوتم. بۆ یەکەم جار هاوارم کرد، «خودای خۆشەویست، بەزەییت بەم گوناهبارەدا بێت.» فرمێسکەکانی ژیانێکی پڕ لە گوناه ڕژان و هەموو شتێکم بۆ خودا دانپێنا. گوناهەکەم وەک ملیۆنێک پاوەند لەسەر شانم هەست پێدەکرا کاتێک داوای لێخۆشبوونم دەکرد.
«پەروەردگار، ڕزگارم بکە! ژیانم وەرگرە و هەرچی دەتەوێت پێی بکە، بەڵام تکایە گوناهەکانم ببەخشە!» لەناکاو کێشەکە هەڵگیرا و هەموو ترسێک وادیار بوو جێی هێشتم.
خۆشییەک بەسەرمدا هات کە هەرگیز نەمدەزانی بوونی هەیە. تێگەیشتم کە پەروەردگار گوێی لێم بوو و وەین تێرنەری بۆ هەتاهەتایی ڕزگار کرد. من دەرگاکەم کردبووەوە، و ئەو بە باوەشی کراوەوە هاتبووە ژوورەوە بۆ باوەشگرتنم! لەو ڕۆژەوە، ژیانم پڕ بووە لە بەرەکەت و ناتوانم واز لە ستایشکردنی ڕزگارکەرەکەم بهێنم.
من چیرۆکەکەتان بۆ دەگێڕمەوە چونکە دەمەوێت ئاگادارتان بکەمەوە پێش ئەوەی درەنگ بێت. هەمان هەڵەی من مەکەن. ئەگەر هێشتا نەهاتوونەتە لای مەسیح، تکایە بە وردی سەیری خۆتان بکەن. دان بەوەدا بنێن کە گوناهبارن و مەسیح لە دەرگای دڵتاندا وەستاوە و داواتان لێدەکات ڕێگەی پێبدەن بێتە ژوورەوە. ئایا دەرگای لێ دادەخەن یان ڕێگەی پێدەدەن بێتە ژوورەوە؟
مەسیح لەسەر خاچ مرد بۆ ئەوەی تۆ و من لە گوناه ڕزگار بکات. ئەگەر کەسێک شایستەی نیعمەتی ئەو نەبێت، من بە دڵنیاییەوە نیم. بەڵام خودا هەموو گوناهێک دەبەخشێت—تەنانەت هی تۆش؛ و بە خۆشەویستییەکی هەتاهەتاییەوە پێشوازیت لێدەکات ئەگەر دان بە گوناهەکانتدا بنێیت و کوڕەکەی وەک ڕزگارکەری کەسی خۆت قبوڵ بکەیت.
ژیانم نزیکە لە کۆتایی. زۆری نەماوە دەڕۆمەوە ماڵەوە بۆ ئەوەی بۆ هەتاهەتایی لەگەڵ ڕزگارکەرەکەم بژیم. بەڵام پێش ئەوەی بڕۆم، دەمەوێت بە زۆرترین کەس بڵێم کە عیسای مەسیح چەندە بۆ من گرنگە.
من لە سێبەری کورسی کارەبادا دەژیم، بەڵام شوێنم لەگەڵ هیچ کەسێک کە ڕزگار نەکراوە ناگۆڕمەوە. هێز و ئاسوودەییم لە عیسای مەسیحدایە، کە چاودێریم دەکات.
دەمەوێت شتێکتان بۆ جێبهێڵم—ئایەتێک کە دڵنیایی خودا بووە بۆ من. دەتوانێت هی تۆش بێت، ئەگەر باوەڕی پێ بهێنیت.
«چونکە خودا ئەوەندە وەین تێرنەری خۆشویست، کە کوڕە تاقانەکەی خۆی بەخشی، بۆ ئەوەی ئەگەر وەین تێرنەر باوەڕی پێی بێت، وەین تێرنەر لەناو نەچێت، بەڵکو ژیانی هەتاهەتایی هەبێت» (یۆحەننا ٣:١٦). ئایا باوەڕت پێی هەیە؟ دووبارە بیخوێنەرەوە و ناوی خۆت لە شوێنی ناوی من دابنێ. ئایا باش ناچێتە گوێ؟ باوەڕی پێ بهێنە، و تۆش ئاشتیت دەبێت!
– وەین تێرنەر (پێداچوونەوە کراوە)
