«ماوەیەکی کەم!» خودای ئێمە دێت، و ئێمە لێرەدا زیاتر گومڕا نابین؛ ئەو دەمانباتە ماڵی باوکمان، کە ئەو بۆ ئێمە پێشتر چووە. بۆ ئەوەی لەگەڵیدا بژین، ڕووی ببینین، و ستایشی شکۆمەندی نیعمەتەکەی بکەین؛ بۆ ئەوەی لەگەڵیدا بژین، ڕووی ببینین، و ستایشی شکۆمەندی نیعمەتەکەی بکەین.
«ماوەیەکی کەم!» ئەو دیسان دێتەوە: با کاتە بەنرخەکان بگەڕێنینەوە؛ تەنها خەممان ئەوەیە ئازاری بدەین، خۆشیمان خزمەتکردن و شوێنکەوتنی ئەوە؛ با ئاگادار و ئامادە بین، وەک ئەوانەی کە ماوەیەکی زۆرە چاوەڕێی بینینی خودای خۆیانن؛ با ئاگادار و ئامادە بین، وەک ئەوانەی کە ماوەیەکی زۆرە چاوەڕێی بینینی خودای خۆیانن. «ماوەیەکی کەم!» زوو تێدەپەڕێت: بۆچی دەبێ لە شەرم و خاچ ڕابکەین؛ ئۆ، با بە پەلە شوێن پێیەکانی بکەوین، هەموو شتێکی تر بۆ ئەو بە زیان بزانین؛ ئۆ، چۆن پاداشتی زەردەخەنەکەی دەبێت، ئازارەکانی ئەم ماوە کەمە؛ ئۆ، چۆن پاداشتی زەردەخەنەکەی دەبێت، ئازارەکانی ئەم ماوە کەمە!
«ماوەیەکی کەم!» وەرە، ڕزگارکەر، وەرە! چونکە بووکت ماوەیەکی زۆرە چاوەڕێی تۆیە: ئۆ، حاجییە ماندووەکانت ببەوە ماڵەوە، بۆ ئەوەی گۆرانی نوێ و هەتاهەتایی بڵێن، بۆ ئەوەی شکۆمەندی تۆ ببینن، و لە هەموو شتێکدا لەگەڵ تۆ بگونجێن؛ بۆ ئەوەی شکۆمەندی تۆ ببینن، و لە هەموو شتێکدا لەگەڵ تۆ بگونجێن! —جەیمس جی. دێک (1802-1884)
