«بۆ ئەم هۆکارە من بەزەییم بەدەست هێنا، بۆ ئەوەی لە مندا یەکەم جار عیسای مەسیح هەموو خۆڕاگرییەک نیشان بدات، وەک نموونەیەک بۆ ئەوانەی کە دواتر باوەڕی پێدەهێنن بۆ ژیانی هەتاهەتایی» (١ تیمۆساوس ١:١٦ ک.ج.ڤ). هەموو خزمەتکارێکی ڕاستەقینە لە ئامادەبوونی ڕاستەوخۆی باوکەوە دەنێردرێت، لەگەڵ هەموو پیرۆزی و هەموو نیعمەتەکەیدا. ئەو بانگ کراوە بۆ ئەوەی پیرۆز و میهرەبان بێت، ڕەنگدانەوەی نیعمەت و پیرۆزی سروشتی خودایی. بۆ ئەوەی ئەو وا بێت، دەبێت نەک تەنها لە ئامادەبوونی باوکەوە دەست پێبکات، بەڵکو لەوێ بمێنێتەوە، بە ڕۆح، بەردەوام. تەنها مرۆڤی ڕۆحی دەتوانێت واتای دوو شت تێبگات، «بڕۆ دەرەوە و بیکە،» و، «بەڵام هەرگیز جێی مەهێڵە.» بۆ ئەوەی لە دەرەوە بۆ باوک کار بکەم، دەبێت لەگەڵیدا بم لە ناوەوە، هەمیشە لە پیرۆزگای نهێنی ئامادەبوونی باوکمدا.
گەورە عیسا ئاماژەی بە خۆی کرد وەک «ئەوەی لە ئاسمانەوە هاتە خوارەوە، تەنانەت کوڕی مرۆڤ [کە] لە ئاسمانە» (یۆحەننا ٣:١٣). زۆر کەس لەم خاڵەدا شکست دەهێنن. مەترسی هەیە کە لە جدییەت و ئارامی ئامادەبوونی خودایی دوور بکەویتەوە لەناو قەرەباڵغی جیهان و وروژاندنی خزمەتی چالاکدا. ئەمە دەبێت پارێزراو بێت. ئەگەر ئەو دەنگە پیرۆزەی ڕۆحمان لەدەست بدەین کە لە «پێی بێ پێڵاو»دا دەربڕدراوە، خزمەتەکەمان زوو بێ بەرهەم دەبێت. ئەگەر ڕێگە بدەم خزمەتەکەم بکەوێتە نێوان دڵم و باوکم، ئەوا کەم بەهای دەبێت.
ئێمە تەنها دەتوانین بە کاریگەری خزمەتی گەورە عیسا بکەین کاتێک چێژ لە هاوبەشی لەگەڵیدا وەردەگرین. لە کاتێکدا دڵ لەسەر سەرنجڕاکێشییە بەهێزەکانی دەمێنێتەوە کە قبوڵکراوترین خزمەت بە ناوی ئەوەوە ئەنجام دەدرێت؛ هەروەها هیچ کەسێک نییە کە بتوانێت گەورە عیسا بە تازەیی و بەرهەمداری لەگەڵ ئەوانی تردا هاوبەش بکات، ئەگەر لە نهێنی ڕۆحی خۆیدا لەسەر ئەو نەخوات. ڕاستە، ڕەنگە وتارێک بدات، نوێژ بکات، کتێبێک بنووسێت، و هەموو کارەکانی خزمەتی دەرەوە ئەنجام بدات، بەڵام هێشتا ئەو هاوبەش نەکات. ئەوەی کە ئەو بە ئەوانی تر پێشکەش دەکات دەبێت بۆ خۆی سەرقاڵی گەورە عیسا بێت.
