سڵاو لە دەستنیشانکراوی خودا، کوڕە گەورەکەی داودی گەورە، کاتێک بۆ کاتی دیاریکراو ساڵەکان تێپەڕیون: ئەو دێت بۆ شکاندنی ستەم، بۆ ئازادکردنی دیل، بۆ لابردنی سەرپێچی، و فەرمانڕەوایی بە دادپەروەری!
ئاسمانەکان، کە ئێستا ئەویان دەشارنەوە لە ڕاوێژە قووڵ و ژیرەکاندا، بە شکۆمەندی ئاشکرای دەکەن بۆ چاوە دڵخۆشەکانی ئێمە؛ ئەو، کە بە دەستی بەرزکراوە لە خوار ئەم زەوییەوە ڕۆیشت، دیسان دێتەوە، هەموو بەهرەمەند، بەرەکەتەکانی ببەخشێت.
وەک باران دێتە خوارەوە لەسەر گژوگیا تازە بڕاوەکە، و خۆشی و هیوا وەک گوڵ سەرهەڵدەدەن لەو شوێنەی کە تێیدا تێدەپەڕێت؛ لێی پێشەوە لەسەر چیاکان ئاشتی، پەیامبەر، دەڕوات؛ و ڕاستودروستی لە کانییەکاندا لە گردەوە بۆ دۆڵ دەڕژێت.
پاشاکان لەبەردەمیدا دەکەون، و زێڕ و بخوور دەهێنن؛ هەموو نەتەوەکان پەرستشی دەکەن، هەموو گەلان ستایشی دەڵێن، فەرمانڕەوایی فراوانی درێژکراوەتەوە لەسەر ڕووبار و دەریا و کەنار، بەقەد باڵی هەڵۆ، یان باڵی سووکی کۆتر دەتوانێت بفڕێت. —جەیمس مۆنتگۆمێری (١٧٧١–١٨٥٤)
