یەکەم مرۆڤ، ئادەم، لە سەرەتادا دەردەکەوێت. ئەو گوناهی کرد، و لە بەهەشت و درەختی ژیان دەرکرا. لە کۆتایی پەیدابووندا یەکێکی تر بەرز دەکرێتەوە؛ یوسف بە شێوەیەکی خودایی بۆ باڵادەستی دیاری کراوە؛ و، لە ڕێگەی ڕەتکردنەوە، ناوزڕاندن، ئازار، زیندانیکردن و دڵسۆزییەوە، ئەو بەرز دەبێتەوە بۆ ئەوەی ببێتە گەورەی هەموو میسر، و ڕزگارکەر لە کاتی قاتوقڕیدا.
لە سووکایەتییەوە بەرز بووەوە بۆ ڕێز و بەرزبوونەوە، ڕزگاری بۆ ئەوانی تر مسۆگەر کرد، و بەرەکەتێکی تایبەت بۆ گەلەکەی خۆی لە خاکی هەڵبژێردراوی گۆشەن.
سەرەتای نوێ لە مەسیحدا دەدۆزرێتەوە، یوسفی ڕاستەقینە، کە ڕەتکرایەوە: و خاچ درا، بەڵام بە ڕاستی لە گۆڕ هەڵگیرسایەوە—لە نێو مردووانەوە—ئەو گەورەی هەمووانە، ڕزگارکەری گوناهبارانە، مەسیحی ئیسرائیلە (کە ئەوان لە گۆشەنی ڕاستەقینەدا نیشتەجێ دەکات)، و سەری کۆمەڵگەیە.
کێ سەرەتایە، یەکەم لە مردووانەوە (کۆلۆسی ١:١٥)،
بۆ ئەوەی لە هەموو شتێکدا باڵادەستی هی ئەو بێت. ئەو
یەکەم و کۆتاییە، کە مرد، و ژیا (بینین ٢:٨).
ئادەمی کۆتایی—نەک دووەم، چونکە یەکێکی تر نییە دوای ئەو بێت—هەروەها لە گەورەی هەڵگیراوەدا دەدۆزرێتەوە، وەک دەڵێت،
ئادەمی کۆتایی ڕۆحێکی زیندووکەرەوە (١ کۆرنسۆس ١٥:٤٥).
دوای ئەوەی گوناهەکانی گوناهباری لابرد—دوای ئەوەی لە پێناوماندا مرد—دوای ئەوەی گۆڕەکەی بەجێهێشت—دوای ئەوەی ئاشتی بە هی خۆی بەخشی—هەناسەی پێدا، و وتی،
ڕۆحی پیرۆز وەرگرن (یۆحەننا ٢٠:٢٢).
ئەو ڕۆحی وەک ژیان ئەوکاتە، و وەک هێز دواتر بەخشی (کردارەکان ١:٨؛ ٢:٤)، کاتێک بەرز بووەوە بۆ سەرەوە.
هەموو کتێبە ئیلهامبەخشەکە ئاماژە بە مەسیح دەکات، ئەو زمانی خودایە بۆ مرۆڤ—«ئەلەف و ئۆمێگا.» پێش ئەو هیچ کەسێک نادۆزرێتەوە، و هیچ کەسێکیش نییە دوای ئەو بێت، چونکە ئەو
سەرەتا و کۆتاییە (بینین ٢١:٦).
