«...و با بە خۆڕاگرییەوە ئەو پێشبڕکێیە بکەین کە لەبەردەمماندایە.» (عیبرانییەکان ١٢:١)
زۆر کەس بۆچوونێکی زۆر خەیاڵییان هەیە دەربارەی ژیانی مەسیحی. وایان بیر دەکەنەوە کە دەبێت زنجیرەیەکی بێ پچڕانی ئەزموونەکانی سەر شاخ بێت. کتێب و گۆڤارە مەسیحییەکان دەخوێننەوە و شایەتی کەسی دەربارەی ڕووداوە دراماتیکییەکان دەبیستن و دەرئەنجام دەدەن کە ئەمە هەموو ژیانە. لە جیهانی خەونەکانیاندا، هیچ کێشە، دڵتەنگی، تاقیکردنەوە و ئاڵۆزییەک نییە. هیچ کارێکی قورس، هیچ ڕۆتینێکی ڕۆژانە، هیچ یەکڕەنگییەک نییە. هەموو شتێک ئاسمانییە. کاتێک ژیانیان بەم شێوەیە نابینن، هەست بە بێهیوایی، نائومێدی و بێبەشبوون دەکەن.
ڕاستییەکان ئەمانەن. زۆربەی ژیانی مەسیحی ئەوەیە کە جی. کامپبڵ مۆرگان پێی دەڵێت «ڕێگەی خۆڕاگریی بەردەوام لە ئەنجامدانی شتە بچووکە دیارەکاندا.» ئەمە ئەو ڕێگەیەیە کە من دۆزیومەتەوە. بەشێکی تەواو لە ئەرکە سادەکان، کاتژمێرە درێژەکانی خوێندنی ڕێکخراو، خزمەتکردن بەبێ ئەنجامی دیار هەبووە. هەندێک جار پرسیارەکە سەری هەڵداوە، «ئایا بە ڕاستی هیچ شتێک ئەنجام دەدرێت؟» هەر لەو کاتەدا پەروەردگار نیشانەیەکی هاندان، وەڵامێکی سەرسوڕهێنەر بۆ نوێژ، وشەیەکی ڕوونی ڕێنمایی دەخستە خوارەوە. و من بەهێز دەکرام بۆ ئەوەی بۆ ماوەیەکی تر بەردەوام بم.
ژیانی مەسیحی پێشبڕکێیەکی دوورمەودایە، نەک ڕاکردنێکی ٥٠ یاردەیی، و پێویستمان بە خۆڕاگرییە بۆ ئەوەی بیکەین. گرنگە بە باشی دەست پێ بکەین بەڵام ئەوەی بە ڕاستی گرنگە خۆڕاگرییەکە کە توانامان پێدەدات بە شکۆمەندییەکی گەشاوە کۆتایی پێ بهێنین.
ئەنۆخ هەمیشە شوێنێکی ڕێزلێگیراوی لە مێژووی خۆڕاگرتندا دەبێت. ئەو لەگەڵ خودادا ڕۆیشت — بیری لێ بکەرەوە — بۆ ٣٠٠ ساڵ (پیدایشی ٥:٢٢). بەڵام پێویست ناکات وای بیر بکەینەوە کە ئەو ساڵانە ساڵانی شکۆمەندی بێگەرد یان دڵخۆشی بێ پچڕان بوون. لە جیهانێکی وەک هی ئێمەدا، ناچار بوو کە بەشی خۆی لە تاقیکردنەوە، ئاڵۆزی و تەنانەت چەوساندنەوەی هەبێت. بەڵام لە کارە باشەکاندا ماندوو نەبوو. تا کۆتایی خۆڕاگر بوو.
ئەگەر هەر کاتێک ویستت واز بهێنیت، وشەکانی عیبرانییەکان ١٠:٣٦ت بیر بێت، «پێویستت بە خۆڕاگرییە ئەگەر دەتەوێت ویستی خودا بکەیت و ئەوەی ئەو بەڵێنی داوە بیبەیتەوە.»
