هەمووی دەربارەی ستایش و شکۆمەندی!
کاتێک فریشتەکە لەدایکبوونی ڕزگارکەری بە شوانەکان ڕاگەیاند، لۆقا تۆماری دەکات: «لەناکاو کۆمەڵێکی گەورە لە سوپای ئاسمانی لەگەڵ فریشتەکەدا دەرکەوتن، ستایشی خودایان دەکرد و دەیانگوت، 'شکۆمەندی بۆ خودا لە بەرزترین شوێندا'» (لۆقا ٢:١٣). جگە لەوە، «شکۆمەندی خودا بە دەوریاندا درەوشایەوە، و ئەوان ترسان» (لۆقا ٢:٩). و بۆچی نا؟ ئەم فریشتانە نێردراوانی پاشای پاشاکان بوون.
لە ئایەتە سەرەتاییەکانی عیبرانییەکاندا، خوێنەران بە کەسی باڵا ئاشنا دەکرێن: «کاتێک خودا یەکەمین کوڕی خۆی دەهێنێتە جیهان، دەڵێت، 'با هەموو فریشتەکانی خودا پەرستشی بکەن'» (عیبرانییەکان ١:٦). هیچ سڵاوێک نییە. هەموو چاوەکان دەستبەجێ لەسەر کەسی خودایین. ئەو بۆ خودا قسە ناکات، وەک پێغەمبەران کردیان، چونکە ئەو خودایە.
کاتێک خوێنەرەکە بەردەوام دەبێت، دەبینێت کە شکۆمەندی فەرمی خودا لە ئایەتەکانەوە دەدرەوشێتەوە. ئەو کەسەی لەبەردەمیدایە کوڕی خودایە. ئەو دەنگی خودایە. ئەو میراتگری هەموو شتێکە. ئەو دروستکەری هەموو شتێکە. ئەو سەرچاوەکە خۆیەتی کە دەدرەوشێتەوە – نەک تەنها ڕەنگدانەوەیەک، بەڵکو شکۆمەندییەکە خۆیەتی بە هەموو گەشاوەییەکەیەوە. ئەو پشتیوانی هەموو شتێکە. ئەو پاککەرەوەی گوناهەکانە. ئەو لە دەستی ڕاستی گەورەیی لە بەرزاییدا دانیشتووە. ئەو نایابییە – ئەوەندە باشترە لە فریشتەکان کە ئەوان پەرستشی دەکەن (عیبرانییەکان ١:١-٤).
کاتێک ئەم لێدوانەی شکۆمەندی فەرمی خودا دەخوێنینەوە، ئایا سەرسام دەبین، وەک ئەو شوانانەی کە کاتێک لە بەیتلەحم بە شکۆمەندییەکەی ئاشنا کران؟ کاتێک چاوێکمان بە شکۆمەندییەکەیدا دەکەوێت، ئایا دەکەوینە سەر زەوی بۆ پەرستن، وەک ئەوەی کە ئەو کێیە و خۆمان کێین؟ ئایا نابێت، وەک شوانەکان، لە ئامادەبوونی ئەوەوە بگەڕێینەوە و ستایشی خودا بکەین بۆ هەموو ئەو شتانەی کە بیستوومانە و بینیومانە (لۆقا ٢:٢٠)؟ چ شایەتییەک دەبێت بۆ جیهان!
