«پاشا و پیاوەکانی بەرەو ئۆرشەلیم ڕۆیشتن، بۆ شەڕکردن لە دژی یەبوسییەکان کە لەو خاکەدا نیشتەجێ بوون.» (2 ساموئێل 5:6) یەبوسییەکان هێشتا قەڵایەکیان لە دڵی وڵاتەکەدا گرتبوو، هەرگیز دەرنەکرابوون. «یەبوسییەکان» لە هەموو کۆمەڵگەیەکی مەسیحیدا هەن، هەروەها لە هەموو دڵێکی مەسیحیدا. بۆ نموونە، دنیادۆستی هەیە، کە یەبوسییەکانی لە هەموو شوێنێکدا هەیە.
لە ناوەڕاستی کۆمەڵگەیەکدا کە ماڵە مەسیحییە جوانەکانی، پەرستگاکانی، و وردەکارییەکانی تێدایە، یەکێک مەیخانەیەکیمۆڵەتپێدراو دەدۆزێتەوە. ئەوەندە تێیدا جێگیر بووە، کە دەرکردنی مەحاڵ دەردەکەوێت. زۆر قەڵای دیکەی خراپە هەن، کە تاوەرە شانازییەکانیان بەرز دەکەنەوە و دژایەتی داگیرکردن دەکەن.
لە هەموو دڵێکدا, «قەڵا بچووکەکانی یەبوسییەکان» هەن، کە داگیرکردنیان بۆ ئێمە مەحاڵ دەردەکەوێت. هەندێک جار گوناهێکی نهێنییە کە بەردەوام دەبێت، داگیرنەکراو، لە ناو پیرۆزی گشتی ژیانێکدا.
هەندێک جار پاشماوەی سروشتی کۆنە—وەک شانازی، دنیادۆستی، خۆپەرستی، ئارەزوو، یان تاڵی.
«هەموومان کێشەی خۆمان هەیە!» دەڵێین، و لە ژێر ئەم «پۆشاکەدا»—ژمارەیەکی زۆر لە بتە خۆشەویستەکانمان دەشارینەوە کە نامانەوێت دەستبەرداریان بین!
دەبێت گرنگی بەم بەشانەی ژیانمان بدەین کە ملکەچ نەکراون—بۆ ئەوەی هەموو بیرکردنەوە، هەست، و توڕەییەک ملکەچی مەسیح بکرێت. مەترسیدارە تەنانەت یەک قەڵای داگیرنەکراو لە دڵماندا بهێڵینەوە.
هەموو بیرکردنەوەیەک دەگرین بۆ ئەوەی ملکەچی مەسیحی بکەین! (2 کۆرنسۆس 10:5)
