«با ئەم بیرکردنەوەیە لە ئێوەدا بێت، کە لە مەسیح عیساشدا بوو.» (فیلیپی 2:5)«ژیانێکی پڕ لە خۆشەویستی بژین، وەک چۆن مەسیح ئێمەی خۆشویست و خۆی لە پێناوماندا بەخشی!» (ئەفەسۆس 5:2)
«عیسا»، نووسەرێک دەڵێت، «لە ئاسمانەوە بە باڵەکانی خۆشەویستی هات.» خۆشەویستی ئەو توخمە بوو کە تێیدا دەجووڵا و دەڕۆیشت. هەوڵی دەدا جیهان بە تازەیی پێیەوە لە ئاو هەڵکێشێت. کاتێک دەبینین ئەو بە خۆشەویستی فێرمان دەکات بۆ ئەوەی دوژمنێک تێکبشکێنین، پێویست ناکات سەرسام بین بە نەرمی داواکارییەکانی بۆ براکان بۆ «خۆشویستنی یەکتر». وەک باوکێکی دڵسۆز کە کاریگەری لەسەر منداڵەکانی دادەنێت، چۆن مامۆستای خودایی لەسەر وانەکە دەمێنێتەوە، «ئەمە فەرمانەکەی منە!» (یۆحەننا 15:12).
ئەگەر خۆپەرستی ڕێنمایی کردارەکانی کردبا، دەمانتوانی چاوەڕێ بکەین کە داوای خۆشەویستی هەموو گەلەکەی بۆ خۆی بکات. بەڵام ئەو داوای هیچ قۆرخکارییەکی لەو جۆرە ناکات. ئەو نەک تەنها هانی خۆشەویستی دوولایەنە دەدات – بەڵکو دەیکاتە نیشانەی قوتابێتی! ئەو دەستبەجێ پێوانە و هۆکاری پێدان. «یەکترتان خۆش بوێت – وەک چۆن من ئێوەم خۆشویستووە!» چ خۆشەویستییەک بوو! – گەیشتە نزمترین و بێفیزترین –
هەرچەندە ئەمەتان بۆ بچووکترینەکانی ئەمانە کرد، بۆ منتان کرد (مەتتا 25:40).
ئاه! ئەگەر خۆشەویستی برا گەورە بۆ برا بچووکەکانی وا بوو – ئەوا خۆشەویستی ئەم برا بچووکانە بۆ یەکتر دەبێت چۆن بێت! چەند بێفیزکەرە کە هێندە شتی خەمناک و سەیر هەیە کە جیاوازە لەو ڕۆحەی کە مامۆستا پیرۆزەکەمان هەوڵی دەدا بە فەرمان و نموونە فێری بکات!
مەسیحییەکان، بۆچی ئەم نامۆییە تاڵانە، ئەم وشانە ڕەخنەگرانە، ئەم حوکمە توندانە، ئەم کەمییەی ڕەچاوکردنی میهرەبانانەی هەست و کەموکوڕییەکانی ئەوانەی کە لەوانەیە جیاواز بن لە ئێوە؟ بۆچی هاوڕێیەتییەکانتان زۆرجار وەک ڕووباری هاوینە، زوو وشک دەبن؟ ئێوە هیوادارن، زۆری پێنەچێت، لە شکۆمەندیدا یەکتر ببینن. بێگومان، کاتێک دەچنە ناو ئەو «شەممەی خۆشەویستییە»، زۆرێک لە سڵاوکردنەکان ئەمە دەبێت، «ئای! برام، کە لەسەر زەوی زیاتر خۆشم نەویستی!»
ئایا وێنەی خودا لە باوەڕدارێکی دانپێدانراودا دەبینیت؟ ئەرکی تۆیە کە خۆشت بوێت لە پێناوی ئەو وێنەیە. هیچ کڵێسایەک، هیچ پۆشاکێکی دەرەکی، هیچ باوەڕێکی مەزهەبی – نابێت ڕێگر بێت لەوەی کە تۆ خاوەندارێتی بکەیت و داوای بکەیت وەک هاوڕێیەکی گەشتیار و هاوڕێیەکی میراتگر. دەربارەی وێنەیەک گوتراوە، هەرچەندە وێنەکێشانەکە خراپ بێت، هەرچەندە شێوازەکە تەواو نەبێت، هەرچەندە دەستلێدانەکان هەڵە بن، هەرچەندە چوارچێوەکە زبر و ناشرین بێت – هێشتا ئەگەر لێکچوونەکە دڵسۆزانە بێت، ئێمە زۆرێک لە کەموکوڕییە لاوەکییەکان پشتگوێ دەخەین.
هەر بەو شێوەیەشە لەگەڵ مەسیحیدا: هەرچەندە دەرەوە سادە بێت، هەرچەندە ڕێکخستنەکە زبر بێت، یان تەنانەت زۆرێک لە کەموکوڕییەکان هێشتا بە سروشتێکی بەشێکی پیرۆزکراوەوە لکابن – هێشتا ئەگەر لێکچوونی ڕزگارکەر بە لاوازی و کاڵی لەوێدا نەخشێنرابێت، دەبێت کۆپییە کەموکوڕییەکەمان خۆش بوێت لە پێناوی ڕەسەنە خوداییەکە. لەوانەیە پەیوەندی تری هاوبەشی و هاوڕێیەتی هەبن کە ڕۆح بە ڕۆحەوە دەبەستنەوە – پەیوەندی خێزانی، گونجانی دەروونی، چێژە فیکرییەکان، هەوڵە خێرخوازییەکان؛ بەڵام ئەوەی کە دەبێت پێش هەموویان بکەوێت، خۆشەویستی وێنەی خودایە لە براکاندا. بەهەشت چی دەبێت، جگە لەم خۆشەویستییە تەواوکراوە – خۆشویستنی مەسیح، و خۆشویستنی لەلایەن ئەوانەی کە خۆشیان دەوێت؟
خوێنەر! هەوڵبدە زیاتر خۆشت بوێت – و زیاتر گەلەکەی خۆشت دەوێت. یۆحەننا خۆشەویستی زیاتری هەبوو لە قوتابییەکانی تر. بۆچی؟ ئەو قووڵترین خۆشەویستی خواردەوە لەناو ئەو سنگی کە حەزی لێبوو پشتی پێوە بنێت، هەموو لێدانێکی خۆشەویستی بوو.
«بڕۆ»، کەواتە، «بە خۆشەویستی!» با ڕێگای پێی تۆ بێت؛ با ڕێگای تۆ بۆ بەهەشت بەوە قیرتاو بکرێت. زوو دەگەینە ناو دەروازەکە. پاشان هەموو دەنگێکی ناڕێک و ناخۆش تێکەڵ دەبێت لەگەڵ هارمۆنییە گەورەکانی ئاسمانە نوێیەکان و زەوی نوێ، و هەموومان چاو بە چاو دەبینین!
«خۆتان بە هەمان بیرکردنەوە چەکدار بکەن.» ج.م.د.
