«لەناو ئازاردا بوو، زیاتر بە پەرۆشەوە نوێژی دەکرد، و ئارەقەکەی وەک دڵۆپە خوێن دەبوو کە دەکەوتە سەر زەوی.» (لۆقا ٢٢:٤٤) نوێژ تێگەیشتنی قورس نییە. ئەنجامدانی قورسە. دوایین جار کەی بوو کە دڵت هێندە خەمبار بوو بۆ ئەوانەی نێوەندگیریت بۆ دەکردن کە هەموو جەستەت لەگەڵ مێشک و دڵتدا ئازاری کێشا (عیبرانییەکان ٥:٧)؟
ئێمە نەوەیەکین کە بە هەموو شێوەیەک خۆمان لە ئازار دەپارێزین. ئەمەیە هۆکاری ئەوەی کە ژمارەی نێوەندگیرەکان زۆر کەمە. زۆربەی مەسیحییەکان لە نزمترین ئاستی نوێژدا کار دەکەن، بەڵام خوداوەند دەیەوێت بمانباتە ئاستە قووڵەکانی نوێژی نێوەندگیری کە تەنها کەمێک ئەزموونی دەکەن. نێوەندگیری قووڵ و درێژخایەن ئازاربەخشە. ئەوە مانەوە لەبەردەم خوداوەند دەگرێتەوە کاتێک هەموو کەسێکی تر ڕۆیشتوون یان خەوتوون (لۆقا ٢٢:٤٥). ئەوە ئەزموونکردنی شکاندن لەگەڵ باوکدا دەگرێتەوە لەسەر ئەوانەی بەردەوام یاخی دەبن لە دژی ئەو. چەندێکمان ئەم جۆرە نێوەندگیرییە پەرۆشە ئەزموون دەکەین؟
ئارەزووی پەنتیکۆست دەکەین لە ژیانماندا و لە کەنیسەکانماندا، بەڵام هیچ پەنتیکۆستێک نییە بەبێ گەتسیمانی و خاچ. چۆن لە ژیانی نوێژماندا پێدەگەین؟ بە نوێژکردن. کاتێک هەست بە نوێژکردن ناکەین، بەتایبەتی ئەو کاتەیە کە ئێمە دەبێت نوێژ بکەین. هیچ ڕێگایەکی کورت بۆ نوێژ نییە. هیچ کتێبێک نییە بۆ خوێندنەوە، هیچ سیمینارێک نییە بۆ بەشداریکردن، یان هیچ دروشمێکی ئیلهامبەخش نییە بۆ لەبەرکردن کە ئێمە بگۆڕێت بۆ نێوەندگیر. ئەمە تەنها بە پابەندکردنی خۆمان بە نوێژکردن و پاشان ئەنجامدانی دێت.
بۆچی بانگهێشتی خوداوەند بۆ بوون بە نێوەندگیرێک قبوڵ ناکەیت؟ ڕێگە مەدە خۆت بە نوێژی سەرپێیی و خۆپەرستانە ڕازی بیت. لە نوێژدا لەگەڵ خوداوەند بمێنەرەوە تاوەکو ئەو تۆ دەباتە ئەو ئاستەی نوێژ کە ئەو دەیەوێت.
