«ئەو کە خۆشەویستییەکەی بۆ هی خۆی هەبوو کە لە جیهاندا بوون، تا کۆتایی خۆشی ویستن» (یۆحەننا ١٣:١). دەستەواژەی سادە و بێ مەرج، «هی خۆی» زۆر شت دەگەیەنێت. دڵی مرۆڤ خۆشییەکی تایبەتی هەیە لەوەی شتێکی هەبێت کە بتوانێت بە هی خۆی ناوی ببات. ئەوەندەی بەهای ئەو شتە نییە کە خاوەندارێتی دەکرێت، بەڵکو تەنها هۆشیاری ئەوەیە کە هی منە. بەم شێوەیە، خودا باسی ئێمە دەکات. ئەو نایەوێت تۆ بە خۆتەوە سەرقاڵ بکات یان بە هەڵسەنگاندنی لاوازی تۆ بۆ ئەو، بەڵکو بە هەڵسەنگاندنی ئەو بۆ تۆ.
ئایا تۆ ئامادەیت بۆ ئەم خۆشەویستییە خوداییە، کە بە تەواوی لە سەرچاوەکەیەوە لە ناخی خۆیدا قسە دەکات و کار دەکات بەبێ ئەوەی بیر لەوە بکاتەوە کە تۆ پێشتر چی بوویت؟ ئەو نەک تەنها لە بەزەیی و میهرەبانییەوە مرد بۆ ئەوەی تۆ لە دۆزەخ ڕزگار بکات، بەڵکو لە خۆشەویستییەوە بۆ تۆ. ئێستا ئەو تۆ بە هی خۆی ناودەبات!
پێویستە هەرگیز بەدوای هۆکاری خۆشەویستییەکەیدا نەگەڕێین، بەڵکو دەبێت دڵخۆش بین کە هۆکارەکەی لە خودی ئەو خۆشەویستییەدا دەدۆزرێتەوە. ئێمە تەنها دەبێت دان بەوەدا بنێین کە ئێمە هی ئەوین! ئەو «تا کۆتایی» خۆشی دەوێین—تا کۆتایی ڕێگاکەمان لە جیهاندا! ئەو ئەو شکستە دەزانێت کە هەموو هەنگاوێکمان دیاری دەکات؛ ئەو ساردی، بێ باوەڕی، و ناپاکیی دڵەکانمان دەزانێت، و هێشتا تا کۆتایی خۆشی دەوێین!
ئایا هەرگیز خۆشەویستییەک هەبووە کە وەک هی ئەو تاقیکرابێتەوە؟ ئۆه، چۆن بەرگەی قورسترین فشارەکان دەگرێت کە ئێمە دەیخەینە سەری. ئەو دڵخۆشە کە ئێمە لە نزیکی ئەوین لە چێژوەرگرتن لە خۆشەویستییەکەیدا. ئەو مرد بۆ ئەوەی ئێمە بزانین و شوێنی خۆمان لەوێ بگرین—و ئێستا ئەو دەژی بۆ ئەوەی ئێمە لە چێژوەرگرتنێکی بێ بەربەستدا ڕابگرێت.
ئەو بە ئاسانی دەستبەرداری ئەوە نابێت کە بەو تێچووە زۆرە بەدەستی هێناوە. ئامانجی خۆشەویستییەکەی ئێستا ئەوەیە کە دڵەکانمان بۆ خۆی مسۆگەر بکات لە کاتێکدا ئەو دوورە. چونکە، ئەو کە خۆشەویستییەکەی بۆ هی خۆی هەبوو کە لە جیهاندا بوون، تا کۆتایی خۆشی ویستن.
