«وەک شوانێک مێگەلەکەی بەخێو دەکات. بەرخەکان لە باوەشیدا هەڵدەگرێت، نزیکی دڵیان دەکاتەوە. بە نەرمی دایکی مەڕەکان لەگەڵ بێچووەکانیان ڕێنمایی دەکات.» (ئیشایا 40:11)
چەندە ئارامبەخشە، لە کاتی خەم، یان لەدەستدان، یان مردن — کە ڕوخسار و هاوسۆزی هاوڕێیەکی زەمینی نەرم و نیانت هەبێت. خوێنەر، ئەم وشانە باسی یەکێک دەکەن کە نزیکتر، خۆشەویستتر، و نەرمترە — ئەو هاوڕێیەی کە هەرگیز شکست ناهێنێت — خودایەکی نەرم و نیان! بە چەندین نازناوی خۆشەویست عیسا نەرمی پەیوەندی خۆی بە گەلەکەیەوە نیشان دەدات.
ئایا شوانێک بە نەرمی چاودێری مێگەلەکەی دەکات؟ «پەروەردگار شوانی منە.» ئایا باوکێک بە خۆشەویستییەکی زۆرەوە خەمی منداڵەکانی دەخوات؟ «من باوکێک دەبم بۆ ئێوە.» ئایا خۆشەویستی دایک لە هەموو جۆرەکانی تری خۆشەویستی زەمینی زیاترە؟ «وەک ئەوەی دایکی دڵنەوایی دەکات — بەو شێوەیە من دڵنەواییتان دەکەم.» ئایا 'گلێنەی چاو' (بیلبیلەی چاو) هەستیارترین بەشی ناسکترین ئەندامی جەستەیە؟ ئەو گەلەکەی دەپارێزێت «وەک گلێنەی چاوی خۆی!»
کاتێک شوانی و پارێزەری ڕۆحەکان گوناهباری ڕزگارکراو دەدۆزێتەوە، وەک مەڕێکی ونبوو، لەسەر کێوە تاریکەکان گیرۆدە بووە — چەندە بە نەرمی مامەڵەی لەگەڵدا دەکات! هیچ نیگایەکی تووڕەیی نییە — هیچ وشەیەکی سەرزەنشتکردن نییە؛ بە خۆشەویستییەکی بێدەنگەوە «بە دڵخۆشییەوە لەسەر شانی دادەنێت!»
کاتێک پەترۆس کەوت، عیسا بە بێ پێویست برینداری نەکرد. ڕەنگە زۆرجار دووبارەی بکردایەتەوە، ئەو نیگایە تیژە کە لافاوی خەمی تۆبەکردنی هێنا. بەڵام ئەو نیگایەی تەنها یەکجار دا؛ و کاتێک پەترۆسی بە سێ جار نکۆڵیکردنەکەی بیر هێنایەوە، بە سێ جار دووبارەکردنەوەی نەرمترین پرسیار بوو،
«ئایا منت خۆش دەوێت؟»
خوێنەر، ئایا خەمبار دەبیت لەسەر لاوازی باوەڕت؛ ساردی خۆشەویستیت؛ دابەزینە ڕۆحییە جۆراوجۆرەکانت؟ مەترسە! ئەو دۆخی تۆ دەزانێت! ئەو 'باوەڕی لاواز' دەدات مامەڵەی نەرم و نیان. ئەو ئەوانەی کە ناتوانن بڕۆن «هەڵدەگرێت» لە باوەشیدا، و ئەوانەی کە بارگرانییان لەسەرە بە ڕێگایەکدا دەبات کە کەمتر سەخت و ناڕێکە لەوانی تر.
کاتێک «شێر» یان «ورچ» دێت، دەتوانیت متمانە بە داودی ڕاستەقینەبکەیت، نەرمترین شوانەکان! ئایا تووشی تاقیکردنەوەی دەرەکی بوویت؟ متمانە بە نەرمی مامەڵەکانی خودات بکە لەگەڵت. لێدانەکانی گۆچانەکەی لێدانی نەرم و نیانن — فێرکردنی پێویست باوکێک کە خەمی منداڵەکانی دەخوات، لەو ساتەدا کە سزایان دەدات. نەرمترین دایک و باوکی زەمینی ڕەنگە هەندێک جار وشەیەکی توند بڵێن؛ ڕەنگە بە بێ پێویست توند بێت. بەڵام لەگەڵ خودا وا نییە. ڕەنگە وەک یوسف بۆ براکانی، بە توندی قسە بکات؛ بەڵام لە هەموو کاتێکدا خۆشەویستی لە دڵیدا هەیە.
'چەقۆی هێڵنجدان' بە بێ پێویست بەکار ناهێنرێت — هەرگیز زۆر قووڵ نابڕێت! 'کورە' زیاتر لەوەی کە بە تەواوی پێویست بێت نا سووتێت — خودایەکی نەرم و نیان لە تەنیشتی دانیشتووە، تووڕەیی گڕەکانی کەم دەکاتەوە!
و چییە، باوەڕدار، نهێنی هەموو ئەم نەرم و نیانییە؟ «پیاوێک لەسەر تەخت هەیە!» عیسا، خودا-مرۆڤی نێوەندگیر؛ تێکەڵکردنی هێزی خودایی — نەرمی مرۆڤایەتی بێگەرد. ئایا دڵت بە خەم شکاوە؟ هی ئەویش وا بوو! ئایا چاوەکانت بە فرمێسک تاریک بوون؟ هی ئەویش وا بوو! «عیسا گریا!» خەمباری سەرەکی بێتانی هێشتا دڵی براکەی لە شکۆمەندیدا لەبەر دەکات. ئەوانی تر ڕەنگە نەیانتوانیبێت بچنە ناو قووڵایی تاقیکردنەوەکەت — ئەو دەتوانێت — ئەو دەیکات!
بە خودایەکی «نەرم و نیان» کە خەمی من دەخوات، دابینم دەکات، ڕێگام چاودێری دەکات بە ڕۆژ، و جێگام دەپارێزێت بە شەو،
«منیش بە ئاشتی پاڵ دەکەوم و دەخەوم، چونکە تەنها تۆ، ئەی پەروەردگار، وادەکەیت بە سەلامەتی بژیم!» (زەبوورەکان 4:8)
