ئایا تا ئێستا پرسیوتە، «بۆچی دڵنیایی ڕزگاریم نییە؟ ڕۆژێک هەست بە ڕزگاربوون دەکەم، بەڵام ڕۆژی دواتر هەست ناکەم.» لەوانەیە تێبگەیت کە تەنها مردنی مەسیح سەلامەتیت پێدەبەخشێت، بەڵام تۆ پێتوایە ئەوەی هەستی پێدەکەیت وادەکات دڵنیا بیت. خەیاڵی مرۆڤ ڕزگاری بەم شێوەیە دەبینێت: «ئەم هەستە خۆشانەم بە ئێوە بەخشیوە کە باوەڕتان بە ناوی کوڕی خودا هەیە بۆ ئەوەی هیوای ژیانی هەتاهەتاییتان هەبێت.» ئێستا کتێبی پیرۆزت بکەرەوە بۆ یەکەم یۆحەننا ٥:١٣ و بیرۆکە خەیاڵییەکانی مرۆڤ بە وشەی خودا بەراورد بکە، کە دەڵێت:
ئەم شتانەم بۆ ئێوە نووسیوە کە باوەڕتان بە ناوی کوڕی خودا هەیە، بۆ ئەوەی بزانن کە ژیانی هەتاهەتاییتان هەیە.
لە دەرچوون ١١-١٢، یەزدان سزای مردنی بەسەر نۆبەرەی هەموو ماڵێک لە میسردا ڕاگەیاند کە خوێنی بەرخ لەسەر چوارچێوەی دەرگاکانیان نەبوو. ئێستا، کوڕە نۆبەرەکانی ئیسرائیل چۆن دڵنیا بوون کە لەو شەوەی سزاداندا سەلامەتن؟ با سەردانی دوو ماڵ بکەین و گوێ لەوە بگرین کە چی دەڵێن.
لە ماڵی یەکەمدا، هەمووان لە ترسا دەلەرزن. کاتێک دەپرسین بۆچی ئەوەندە دەترسن، کوڕە نۆبەرەکە پێمان دەڵێت کە فریشتەی مەرگ ئەمشەو دێت، و دڵنیا نییە چی ڕوودەدات.
کاتێک فریشتەی وێرانکەر بە ماڵەکەماندا تێپەڕی، دەزانم کە سەلامەتم، بەڵام تا ئەو کاتە، ناتوانم دڵنیا بم. ماڵی دراوسێ دەڵێن دڵنیان لە ڕزگارییان، بەڵام ئێمە پێمان وایە ئەوە خۆبەزلزانینە. هەموو ئەوەی دەتوانم بیکەم ئەوەیە کە هیوای باشترینم هەبێت.
دەپرسین، «ئایا خودای ئیسرائیل ڕێگایەکی سەلامەتی بۆ گەلەکەی دابین نەکردووە؟» کوڕەکە وەڵام دەداتەوە، «بەڵێ، و ئێمە ئەوەمان کرد کە خودا پێی وتین. خوێنی بەرخێکی بێگەرد بەسەر چوارچێوەی دەرگاکاندا پرژێندراوە، بەڵام هێشتا دڵنیا نین لە سەلامەتی خۆمان.»
ئێستا با بچینە ماڵی دراوسێ. چ جیاوازییەک! هەمووان دڵخۆشن. چوارچێوەی دەرگاکانیان بۆیاخ کراوە، و چێژ لە بەرخی برژاو وەردەگرن. بۆچی ئەم هەموو خۆشییە لەم شەوە پیرۆزەدا؟ وەڵام دەدەنەوە، «چاوەڕێی فەرمانەکانی یەهۆڤا دەکەین، و پاشان ماڵاوایی لە میسر دەکەین.»
«بەڵام، ئایا نازانن ئەمە شەوی سزایە؟»
بێگومان، بەڵام کوڕە نۆبەرەکەمان سەلامەتە. خوێنەکە بەپێی فەرمانەکانی خودا بەکارهێنراوە.
«بەڵام ئەوەش لە ماڵی دراوسێ کراوە،» وەڵام دەدەینەوە، «و ئەوان ناڕازین چونکە دڵنیا نین لە سەلامەتی خۆیان.»
نۆبەرەکە بە توندی وەڵام دەداتەوە، «ئێمە زیاتر لە خوێنمان هەیە. ئێمە وشەی خودامان هەیە دەربارەی. خودا فەرمووی، 'کاتێک خوێنەکە ببینم، بەسەرتاندا تێدەپەڕم.' خودا لە خوێنەکەی دەرەوە ڕازییە، و ئێمە لە وشەکەی لە ناوەوە ڕازین. خوێنە پرژێندراوەکە سەلامەتمان دەکات لە کاتێکدا وشەی خودا دڵنیامان دەکات.»
کام لەم دوو ماڵە سەلامەتتر بوو؟ وەڵام ئەوەیە کە هەردووکیان بە یەکسانی سەلامەت بوون چونکە سەلامەتییان تەنها پشت بەوە دەبەست کە خودا دەربارەی خوێنەکەی دەرەوە چی بیر دەکردەوە نەک هەستەکانیان لە ناوەوە. ئەگەر دەتەوێت دڵنیا بیت لە بەرەکەتەکانت، گوێ لە شایەتی ناجێگیری هەستە ناوەکییەکانت مەگرە. لەبری ئەوە گوێ لە وشەی بێهەڵەی خودا بگرە:
بە دڵنیاییەوە، پێتان دەڵێم، ئەوەی باوەڕی بە من هەیە ژیانی هەتاهەتایی هەیە» (یۆحەننا ٦:٤٧).
با نموونەیەکی تر بەکاربهێنم. پیاوێک داوای کرێگرتنی ماڵێک دەکات، بەڵام خاوەنەکەی وەڵامی ناداتەوە. ڕۆژێک، دراوسێیەک دەڵێت، «دڵنیام ئەو ماڵە بەدەست دەهێنیت. ئایا بیرت نایەتەوە کە خاوەنەکەی کریسمسەکەی ڕابردوو دیارییەکی بۆ ناردیت؟ هەروەها ڕۆژێکی تر دەستی بۆ ڕاوەشاندیت.» ئەم وشانە پیاوەکە پڕ دەکەن لە هیوا.
ڕۆژی دواتر، دراوسێیەکی تر دەڵێت، «پێم وانییە ئەو ماڵە بەدەست بهێنیت. کەسێکی تر داوای کرێگرتنی کردووە، و ئەو هاوڕێیەکی باشی خاوەنەکەیە.» هیوای گەشاوەی پیاوەکە وەک بڵقی سابوون دەتەقێت. ڕۆژێک، هیوای هەیە، و ڕۆژی دواتر، پڕە لە گومان.
پاشان، نامەیەک لە خاوەنەکەوە دێت. ڕوخساری لە دڵەڕاوکێوە دەگۆڕێت بۆ خۆشی کاتێک دەیخوێنێتەوە. هاوار دەکات بۆ ژنەکەی، «ئێستا یەکلایی بووەتەوە. خاوەنەکەی دەڵێت ماڵەکە هی ئێمەیە تا کاتێک کە دەمانەوێت کرێی بگرین. بۆچوونەکانی مرۆڤ گرنگ نین ئێستا کە وشەی نووسراوی خاوەنەکەمان هەیە.»
زۆر کەس لە دۆخێکی هاوشێوەدان، تووشی کێشە بوون بەهۆی بۆچوونەکانی پیاوان یان هەستەکانی دڵیان. تەنها کاتێک دڵنیایی وشەی خودا وەردەگرن کە دڵنیایی جێگەی گومان دەگرێتەوە.
کاتێک خودا قسە دەکات، دەبێت دڵنیاییەک هەبێت، جا لە ڕاگەیاندنی سزای بێباوەڕ بێت یان ڕزگاری باوەڕدار.
هەتاهەتایە، ئەی یەزدان، وشەکەت لە ئاسماندا جێگیرە» (زەبوور ١١٩:٨٩).
وشەکەی هەموو شتێک یەکلایی دەکاتەوە.
ئایا ئەو فەرموویەتی، و نایکات؟ یان قسەی کردووە و باشی ناکات؟» (ژمارەکان ٢٣:١٩).
بەڵام لەوانەیە بپرسیت، «چۆن دەتوانم دڵنیا بم کە بڕی پێویستم لە جۆری ڕاستی باوەڕ هەیە؟» پرسیارەکە دەربارەی جۆری ڕاست یان بڕی باوەڕەکەت نییە، بەڵکو دەربارەی جێی متمانەی ئەو کەسەیە کە باوەڕت پێی هەیە. ئایا متمانەت بە کەسی ڕاست هەیە – کوڕی خودا؟
پیاوێک بە گرتنی پیاوێکی خنکاوەوە دەست بە مەسیحەوە دەگرێت، لە کاتێکدا ئەوی تر تەنها دەست لە قەراغی جلەکەی دەدات، بەڵام هەردووکیان بە یەکسانی سەلامەتن. هەردووکیان هەمان دۆزینەوەیان کرد. دەتوانن بە تەواوی متمانە بە مەسیح و وشەکەی بکەن و بە دڵنیاییەوە پشت بە کاری تەواوکراوی هەتاهەتایی ئەو ببەستن.
دڵنیا بە کە متمانەت لەسەر کارە باشەکانت، چالاکییە ئایینییەکانت، هەستەکانت، یان ڕاهێنانی ڕەوشتیت نییە. لەوانەیە بەهێزترین باوەڕت بەو شتانە هەبێت و هێشتا بۆ هەتاهەتایە لەناو بچیت. لاوازترین باوەڕ بە مەسیح بۆ هەتاهەتایە ڕزگار دەکات؛ بەهێزترین باوەڕ بە خود بێسوودە.
«من باوەڕم پێی هەیە،» کچێکی خەمبار ڕۆژێک وتی، «بەڵام حەز ناکەم بڵێم ڕزگار بووم لە ترسی ئەوەی درۆ بکەم.» باوکی ئەم کچە چووبووە فرۆشتنی ئاژەڵ بۆ کڕینی مەڕ و هێشتا نەگەڕابووەوە. بۆیە وتم، «ئێستا، وا دابنێ کاتێک باوکت دێتەوە ماڵەوە، لێی دەپرسیت چەند مەڕی کڕیوە، و ئەو دەڵێت 'دە.' دواتر، کەسێک لێت دەپرسێت باوکت ئەمڕۆ چەند مەڕی کڕیوە، و تۆ وەڵام دەدەیتەوە، 'حەز ناکەم بڵێم چونکە لەوانەیە درۆ بکەم.'» بە تووڕەییەکی ڕاستودروستەوە، دایکی، کە لە نزیکەوە وەستابوو، هاواری کرد، «بەڵام ئەوە وادەکات باوکی درۆزن بێت!»
بە هەمان شێوە، ئەم کچە بە نیازە باشە مەسیحی دەکردە درۆزن بە وتنی، «من باوەڕم پێی هەیە، بەڵام حەز ناکەم بڵێم ڕزگار بووم لە ترسی ئەوەی درۆ بکەم.» مەسیح ڕایگەیاندووە،
ئەوەی باوەڕی بە من هەیە ژیانی هەتاهەتایی هەیە» (یۆحەننا ٦:٤٧).
لەوانەیە پاشان بپرسیت، «چۆن دەتوانم دڵنیا بم کە باوەڕم هەیە؟ چەند زیاتر سەیری باوەڕەکەم بکەم، کەمتر دەردەکەوێت کە هەمبێت.» لەوانەیە سەیری ئاراستەیەکی هەڵە دەکەیت. هەوڵدانت بۆ باوەڕهێنان تەنها ئەوە نیشان دەدات کە لەسەر ڕێگایەکی هەڵەدایت.
با نموونەیەکی تر بەکاربهێنم. ئێوارەیەک، پیاوێک کە درۆزنێکی بەناوبانگە پێتان دەڵێت کە هاوڕێیەک تازە لە ڕووداوێکی ئۆتۆمبێلدا کوژراوە. لەوانەیە باوەڕی پێ نەکەیت چونکە زۆر باش دەیناسیت. بەڵام پاشان دراوسێیەک هەمان هەواڵی ناخۆشت پێدەڵێت. ئەمجارە، دەڵێیت، «چونکە تۆ پێم دەڵێیت، باوەڕی پێدەکەم.» دەپرسم، «بۆچی باوەڕ بە دراوسێکەت دەکەیت و باوەڕ بە درۆزنەکە ناکەیت؟» وەڵام دەدەیتەوە، «لەبەر ئەوەی دراوسێکەم کێیە و چییە. ئەو هەرگیز درۆی لەگەڵ نەکردووم، و دەزانم هەرگیز نایکات.»
بە هەمان شێوە، دەزانم دەتوانم باوەڕ بە ئینجیل بکەم لەبەر ئەو کەسەی کە هەواڵەکەم بۆ دەهێنێت.
ئەگەر شایەتی پیاوان وەربگرین، شایەتی خودا گەورەترە؛ چونکە ئەمە شایەتی خودایە کە ئەو دەربارەی کوڕەکەی شایەتی داوە ... ئەوەی باوەڕ بە خودا ناکات، کردوویەتی بە درۆزن چونکە باوەڕی بەو شایەتییە نەکردووە کە خودا دەربارەی کوڕەکەی داوە» (یەکەم یۆحەننا ٥:٩-١٠).
کەسێکی دڵەڕاوکێدار جارێک بە پیاوێکی بانگخواز وت، «ناتوانم باوەڕ بکەم.» بانگخوازەکە پرسی، «کێیە کە ناتوانیت باوەڕی پێ بکەیت؟» ئەم پرسیارە کێشەکەی چارەسەر کرد. ئەو سەیری باوەڕی دەکرد وەک شتێک کە دەبوو لە ناخی خۆیدا هەستی پێ بکات بۆ ئەوەی دڵنیا بێت کە شایستەی بەهەشتە. بەڵام باوەڕ هەمیشە سەیری دەرەوە دەکات بۆ مەسیح و کاری تەواوکراوی و بە بێدەنگی گوێ لە شایەتی خودایەکی دڵسۆز دەگرێت دەربارەی هەردووکیان.
سەیرکردنی دەرەوە ئاشتی ناوەوە دەهێنێت. کاتێک پیاوێک ڕووی خۆی بەرەو خۆر دەکات، سێبەرەکەی لە پشتیەوەیە. ناتوانیت لە یەک کاتدا سەیری خۆت و مەسیحێکی شکۆدار لە بەهەشتدا بکەیت. کوڕی خودا متمانەت بەدەست دەهێنێت: کاری تەواوکراوی بۆ هەتاهەتایە سەلامەتت دەکات، و وشەی خودا دڵنیایی ڕزگاریت پێدەبەخشێت.
