«لە کاتی ئێوارەدا — ڕووناکی دەبێت!» (زەکەریا ١٤:٧)
چەند ئیلهامبەخشە بیری شکۆمەندی داهاتوو! چۆن لەسەر گوناهەکانمان، و خەمەکانمان، و ئازارەکانمان بەرز دەبووینەوە — ئەگەر بتوانین لەژێر دەسەڵاتی «جیهانی داهاتوو!» بژین — ئەگەر باوەڕ لە هەموو کاتێکدا بازدانی زەبەلاحی خۆی لەسەر زەوییەکی گیان-بەستوو بکردایە، و چارەنووسی گەشاوەتری خۆی بیربکەوتایەتەوە — ئەگەر بتوانێت لەسەر چیای پیسگا بوەستێت، و سەیری سەرەوە و دەرەوەی تەم و هەڵمەکانی ئەم خاکی سێبەرانەبکات، و سەیری «وڵاتە باشترەکە» بکات.
بەڵام، ئای! سەرەڕای خۆمان، باڵەکانی باوەڕ زۆرجار ڕەتیدەکەنەوە بفڕن — ڕۆح خەمبار دەبێت — ترسە تاوانبارەکان دڵتەنگ دەکەن — گوناه تاریک و ڕەش دەکات — ڕێگاکانی خودا وادەردەکەون کە تووڕەن — ڕێگاکانی خودا بە هەڵە لێکدەدرێنەوە — مەسیحی ناوی خۆی و چارەنووسی خۆی بە درۆ دەخاتەوە.
بەڵام، «لە کاتی ئێوارەدا — ڕووناکی دەبێت!» خۆری ماددی، کە بەناو هەورەکان و ئاسمانی پڕ کێشەدا تێدەپەڕێت، زۆرجار لەسەر جێگایەکی زێڕی درەوشاوە ئاوا دەبێت! بەم شێوەیە، کاتێک خۆری ژیان ئاوا دەبێت، زۆر تیشکی ڕووناکی بەناو ئاسمانی تاریکی یادگارییەکاندا دەبڕێت، و زۆر مامەڵەی نهێنی بیابان ئەوکاتە «هەموو شتێک باشە!» دەردەبڕێت.
چەند زۆرجار بوونی و نیعمەتی پشتیوانی عیسا بە تایبەتی لەو کاتژمێرەدا هەست پێدەکرێت و دانپێدانراوە، و خەم و گومانەکان بە قسە نەرمەکانی خۆی بێدەنگ دەکرێن، «مەترسە! منم! مەترسن.»
جێگای مردنێکی سەرکەوتوو! ئەوە وشەیەکی بێ واتای نییە؛ چاو بە درەوشانەوەیەکی پیرۆز ڕووناک دەبێتەوە، زمان بە شادییەکی پیرۆز، وەک ئەوەی قیسارەکانی بەهەشت لەسەری بن. ئەی گیانم! با چنین کاتی ئێوارەی ژیانێک هی تۆ بێت!
