کاتێک لە هەموو ژیانێکدا هەموو شتێک وادەردەکەوێت کە بەرەو ڕووخان دەچێت. هیچ شتێک جێگیر نییە، هیچ شتێک دڵنیا نییە، و هەر بیرۆکەیەکی نوێ تەنها ئەگەرێکی تری خراپە دەهێنێت. کاتی قەیرانی نیشتمانی، و پەلەی بازرگانی؛ کاتی خەمێکی زۆر. هیوایەکان هەموویان ڕۆیشتوون… دڵی نەخۆش و لاواز تەنها وێرانکاری لە هەموو شوێنێکدا دەبینێت، لە دەرەوەی هەموو خۆدزینەوەیەک، لە دەرەوەی هەموو چارەسەرێک.
ئەوسا خۆزگە بەو پیاوە دەخوازرێت کە دەزانێت خۆی لە خودا بشارێتەوە؛ لە گێژاوی زریانەکە بێتە دەرەوە، و لەمەدا حەوانەوە بدۆزێتەوە:
«تۆ خودای منی.» چونکە ئەوسا دەتوانێت بڵێت،
هەرچەندە سوپایەکیش لە دژم خێوەت هەڵبدات، دڵم ناترسێت… چونکە لە کاتی تەنگانەدا لە خێوەتەکەیدا دەشارێتەوە… بۆیە گۆرانی بۆ یەزدان دەڵێم (زەبوور 27:3، 5-6).
لە ڕۆژی تاقیکردنەوە و سەختییەکاندا ڕۆح هەست بە شتێک لە بەرەکەتی قووڵ و بێ وەسفی پشت بەستن بە خودا دەکات. لەسەر ڕووی دەریاچەیەکی هێمندا نییە کە ڕاستیی ئامادەیی خودا هەست پێ دەکرێت، بەڵکو کاتێک زریانەکە دەنگ دەدات و شەپۆلەکان بەسەر کەشتییەکەدا دەڕۆن.
خودا چاوەڕوانی لێخۆشبوونمان لە تاقیکردنەوە و ناخۆشییەکان ناکات—تەواو پێچەوانەکەی. ئەو پێمان دەڵێت کە دەبێت ڕووبەڕووی هەردووکیان ببینەوە؛ بەڵام بەڵێن دەدات کە لەگەڵمان بێت تێیاندا، و ئەمەش بێ کۆتایی باشترە.
ئامادەیی خودا لە تاقیکردنەوەدا زۆر باشترە لە لێخۆشبوون لە تاقیکردنەوەکە. هاوسۆزی دڵی ئەو لەگەڵماندا زۆر شیرینترە لە هێزی دەستی ئەو بۆ ئێمە. ئامادەیی خودا لەگەڵ خزمەتکارە دڵسۆزەکانی لە کاتی تێپەڕین بەناو کوورەدا زۆر باشتر بوو لە نیشاندانی هێزی ئەو بۆ دوورخستنەوەیان لێی (دانیال 3).
