«موسا و هارون کۆمەڵەکەیان لەبەردەم بەردەکەدا کۆکردەوە، و موسا پێی گوتن، 'گوێ بگرن، ئەی یاخیبووان! ئایا دەبێت ئێمە ئاو لەم بەردە بۆ ئێوە بهێنینە دەرەوە؟'» (ژمارەکان ٢٠:١٠)
ئاسانە بزانین بۆچی موسا لەگەڵ گەلی عیبرانی بێهیوا بوو. ئەوان ئەوەندە دڵڕەق و لاواز بوون لە باوەڕیاندا کە موسا ئارامی لەدەستدا و لێیان تووڕە بوو. بەڵام هەموو جارێک کە موسا سەرنجی لە خودا دوور دەخستەوە، تێچووی هەبوو. کاتێک هەوڵی دا یارمەتی گەلەکەی بدات بە دەستوەردان لە کارەکاندا، چل ساڵی داهاتووی بە شوانیکردنی مەڕ لە بیاباندا بەسەر برد (دەرچوون ٢:١١-١٥). ئەم جارە ڕەفتارە پەلەکەی وای لێکرد کە دەرفەتی چوونە ناو خاکی بەڵێندراو لەدەست بدات (ژمارەکان ٢٠:١٢). لە بێهیوابوونیدا لە بێڕێزی گەلەکە، موسا هەمان گوناهی ئەنجام دا، بە ئاشکرا گوێڕایەڵی فەرمانەکانی خودا نەبوو. چۆن ئەمە ڕووی دا؟ موسا ڕێگەی دا سەرنجی بگۆڕێت بۆ ڕەفتاری کەسانی تر نەک سەرنج خستنە سەر چالاکی خودا.
ئەمەش دەتوانێت بەسەر تۆشدا بێت. خودا کەسانی لە دەوروبەرت داناوە کە پێویستیان بە خزمەتی تۆ هەیە. بەڵام هەرگیز ناتوانیت بە باشی یارمەتییان بدەیت، مەگەر سەرنجی سەرەکیت لەسەر خودا بێت. ئەگەر سەرنجت لەسەر خەڵک بێت، لاوازییەکانیان، گوێڕایەڵنەبوونیان، کەمی باوەڕیان، و سەرکێشییان بە خێرایی بێهیوات دەکەن. ڕەنگە تۆش، وەک موسا، هەمان ئەو گوناهانە ئەنجام بدەیت کە مەحکومیان دەکەیت. بەڵام، ئەگەر چاوەکانت لەسەر خودای پیرۆز بێت، زیاتر لەو دەچیت — میهرەبان، لێخۆشبوو، درێژخایەن، و ڕاستودروست. کاتێک ڕەفتاری هاوڕێیەک بێهیوات دەکات، دەستبەجێ بچۆ بۆ لای خوداوەند. هەوڵ بدە بزانیت خودا چی دەوێت لە ژیانی هاوڕێکەتدا بیکات نەک سەرنج بخەیتە سەر گوناهی هاوڕێکەت. ئەوکاتە هێز و دانایی و ئارامگریت دەبێت کە پێویستت پێیەتی بۆ یارمەتیدانی هاوڕێکەت بەو شێوەیەی خودا دەیەوێت.
