پیتەر سەرکردەیەکی سروشتی بوو، و خودا عیسا قسەی لەگەڵدا کردبوو بە مەبەستی بەدەستهێنانی ملکەچبوونی تەواوی دڵی. پاشان پێی گوت، «شوێنم بکەوە.» شوێنکەوتنی خودا گرنگترە لە پێشەنگایەتی کردن. بەڵام پیتەر بە ڕوونی کەمێک ناڕەحەت بوو کە خودا لە نێو هەموو قوتابییەکاندا ئەوی هەڵبژاردبوو بۆ ئەوەی بەم شێوەیە قسەی لەگەڵدا بکات. لەبری نیشاندانی ڕۆحێکی تەواو ملکەچ، ئەو سەیری یۆحەننا دەکات، کە پێشتر شوێنی کەوتبوو، و دەپرسێت، «خودا، ئەم پیاوە چی؟» بەڵام ڕێگە بە پیتەر نادرێت بەم شێوەیە لە ژێر تیشکی سەرنجدا دەربچێت.
چ وانەیەکە بۆ هەموومان! جەستە لە ئێمەدا بە هەموو ئاراستەیەکدا دەسوڕێتەوە بۆ ئەوەی ڕووبەڕووبوونەوەی ڕاستەوخۆی بەرپرسیارێتی کەسی خۆی بپارێزێت، بەڵام کاری خودا لەگەڵماندا دەبێتە هۆی دادگاییکردنی ڕاستگۆیانە و توندی خۆمان. ئەو بە توندی بە پیتەر دەڵێت، «ئەگەر من بمەوێت ئەو بمێنێتەوە تا دێم، ئەوە چییە بۆ تۆ؟ تۆ شوێنم بکەوە.» هەرچی ویستی خودا بێت بۆ کەسێکی تر، نابێت بە هیچ شێوەیەک کاریگەری لەسەر بیرکردنەوەی من هەبێت سەبارەت بە ویستی ئەو بۆ من. هەرچی کەسانی تر بیکەن، من بە سادەیی و بە تەواوی دەبێت شوێنی خودا بکەوم. «تۆ شوێنم بکەوە» قسەکانی ئەون بۆ هەریەکێک لە ئێمە بە تاکەکەسی.
کاریگەرترین ڕێگامان بۆ ڕێنماییکردنی کەسانی تر بە ڕاستی ئەوەیە کە خۆمان بە دڵسۆزی شوێنی خودا بکەوین، بێ ئەوەی ببینە شارەزا لەسەر ئەوەی کەسانی تر دەبێت چی بکەن!
چەند بەنرخە ئەو میوەیەی کە خودا شکۆدار دەکات،
کە لە دڵە پاککراوەکانەوە سەرچاوە دەگرێت بە وشە پاکەکەی؛
ئەو وشەیە تۆوەکەیە کە بە باوەڕەوە دەچێتە ناوەوە و گەشە دەکات
و دڵەکان پڕ دەکات تا پڕییەکەی دەردەکەوێت،
لە کردارە خۆشەویستییە بەرهەمدارەکان، متمانە و دڵسۆزی،
کە ئێمە هی مەسیحین و ناوی پیرۆزی ئەو دانپێدانان دەکەین.
