«باوکە، لێیان خۆش بە — چونکە نازانن چی دەکەن!» (لۆقا ٢٣:٣٤) زۆرێک لە ململانێی مردن کراوە — بۆ ڕزگارکردنی هاوڕێیەک. ڕزگارکەرێکی مردوو هەناسەی کۆتایی خۆی کۆدەکاتەوە — بۆ پاڕانەوە بۆ دوژمنەکانی! لە لووتکەی ناخۆشی خۆی، و لە سوپاسنەناسی مرۆڤ — لەلایەن مرۆڤەوە جێهێڵدراو، و لەلایەن خوداوە دەستبەردارکراو — دەنگە لەرزۆکەکەی لەگەڵ هاواری بکوژەکانی تێکەڵ دەبێت — «باوکە، لێیان خۆش بە — چونکە نازانن چی دەکەن!»
ئەگەر پەترۆسی بێباوەڕ لەوێ بووایە، ئایا دەیتوانی سەرسام بێت بە وەڵامی پرسیارێکی پێشووتر — «خودایە، چەند جار براکەم گوناه دەکات دژم، و من لێی خۆش دەبم — تا حەوت جار؟» عیسا پێی فەرموو، «پێت ناڵێم، تا حەوت جار؛ بەڵکو، تا حەفتا جار حەوت جار،» (مەتتا ١٨:٢١، ٢٢).
سەروەری بەسەر سووکایەتی و بێڕێزیدا، لای هەندێک، لە سروشتێکی سارد و بێباکەوە سەرچاوە دەگرێت — بێهەستییەکی سارد، بێهەست، ستۆیکی، بە هەمان شێوە بۆ چاکە یان خراپە. بەڵام لەگەڵ عیسا وا نەبوو. هەستە ناسکەکانی سروشتی پیرۆزی ئەو وای لێکردبوو کە بە توندی هەست بە سوپاسنەناسی و زیان بکات، جا ئەمە لە خراپەی دوژمنایەتی ئاشکرا یان خیانەتی هاوڕێیەتی متمانەپێکراودا دەرکەوتبێت. ڕەنگە بۆ سروشتێکی بەرز — دووەمیان زیاتر بریندارکەر بێت. زۆر کەس مەیلی لێخۆشبوونیان هەیە لە دوژمنێکی ئاشکرا و بێ ماسک، کە هێندە ئامادە نین بێباوەڕی بێدڵ یان خۆشەویستی بێ وەڵام لەبیر بکەن یان لێی خۆش ببن.
بەڵام لەم ڕووەشەوە، سەیری هەڵسوکەوتی ڕزگارکەری پیرۆز بکە! سەرنج بدە چۆن مامەڵە لەگەڵ قوتابییەکانی خۆی دەکات کە بە بێڕێزی جێیان هێشتبوو و ڕایان کردبوو، و ئەوەش، لەو کاتژمێرەدا کە زۆرترین پێویستی بە هاوسۆزییان هەبوو! هەر کە لە مردن هەڵدەستێتەوە، پەلە دەکات بۆ ئەوەی ترسەکانیان بڕەوێنێتەوە و دڵنیایان بکاتەوە لە خۆشەویستییەکی نەگۆڕ و نەگۆڕاو. «بڕۆن بە براکانم بڵێن،» یەکەم پەیامە کە دەینێرێت؛ «ئاشتی لەگەڵتان بێت،» سڵاوکردنە لە یەکەم کۆبوونەوەدا؛ «منداڵان!» ئەو وشەیە کە یەکەم جار پێیان دەڵێت لە کەنارەکانی تیبریاس.
تەنانەت یوسفیش (نموونەی پەیمانی کۆن و شێوازی لێخۆشبوونی بەخشندە)، کاتێک خۆی بە براکانی دەناسێنێت، بیرۆکە تاڵەکە بەبیر دەهێنێتەوە، «من یوسفم براکەتان — کە ئێوە فرۆشتتان بۆ میسر.» یوسفی ڕاستەقینە، کاتێک خۆی بۆ قوتابییەکانی ئاشکرا دەکات، یادەوەری بێباوەڕی ڕابردوو لەبیر دەکات. ئەو بە بەرەکەتێکەوە چاویان پێدەکەوێت. ئەو لە کاتی بەرزبوونەوەیدا بە هەمان شێوە جێیان دەهێڵێت — «دەستەکانی بەرز کردەوە و بەرەکەتدارانی کرد!»
«باوکە، لێیان خۆش بە!» خوێنەر! لە هەموو ئەمانەدا، شوێن ڕۆحی خودا و مامۆستاکەت بکەوە. لە کاتی هەستانەوە لە خوێندنی نموونە پیرۆزەکەی، هەوڵ بدە هەست بکەیت کە لەگەڵ تۆدا نابێت هیچ ناوێک، هیچ وشەیەک، وەک دوژمن هەبێت! هیچ بیرۆکەیەکی تۆڵەسەندنەوە لە دڵتدا مەهێڵەرەوە، هیچ قسەیەکی تاڵی تۆڵەسەندنەوە مەکە. خۆت ڕادەستی هیچ بێزارییەکی سارد مەکە. با «یاسای چاکە» هەمیشە لە دڵتدا بێت. باشترین لێکدانەوە بۆ هەڵەکانی ئەوانی تر بکە. هیچ لێدوانێکی زیانبەخش لەسەر لاوازییەکانیان مەکە؛ هیچ ئاماژەیەکی ناخۆش مەکە.
کاتێک لە هەر کاتێکدا مەیلی ئەوەت هەبوو کە ڕۆحێکی لێخۆشنەبوو بەرامبەر براکەت بپارێزیت، بیر بکەرەوە — ئەگەر خوداکەت تووڕەیی خۆی بۆ هەمیشە بهێشتایەتەوە، تۆ لە کوێ دەبوویت؟ ئەگەر ئەو، یەکەم بێسنوور، کە دەیتوانی بۆ هەمیشە تۆ لە ئامادەبوونی خۆی دوور بخاتەوە، ئارامی لەگەڵ تۆدا هەبووە، و لە هەموو شتێک لێت خۆش بووە — ئایا تۆ، لەبەر کێشەیەکی بچووک کە ساتە ئارامەکانت بە بێ بایەخ ناوی دەبەن، سەیری ساردی نامۆبوون، وشەی بێبەزەیی، یان کرداری لێخۆشنەبوون دەکەیت؟
یەکتر قبوڵ بکەن و لە هەر گلەییەک کە لە یەکترتان هەیە خۆش ببن. لێخۆش بن وەک چۆن خودا لێتان خۆش بوو (کۆلۆسییەکان ٣:١٣).
