تۆبەی ڕاستەقینە
تۆبە بۆ باوەڕدار
ئایا هیچ کام لەم لێدوانانە ئاماژە بە تۆبەیەکی ڕاستەقینە دەکەن؟ پێم وانییە. هەردووکیان بەهۆی هەستکردن بە تاوان یان شەرمەزارییەوە هاندراون نەک هەستێکی دڵسۆزانە بۆ ئەوەی کە باوک دڵگران کراوە. بەزۆری ئەو کەسانەی داوای لێبوردن دەکەن هیچ نیازێکیان بۆ گۆڕانکاری نییە. ئەوان تەنها دەیانەوێت خودا «لە پشتیانەوە نەبێت.»
تۆبەی ڕاستەقینە دانپێدانان و ناسینەوەی ئەوە دەگرێتەوە کە گوناهەکە دژی خودا بووە. تەنها «خودایە، من داوای لێبوردن دەکەم بۆ هەڵەکەم» نییە، بەڵکو «خودایە، من گوناهم دژ بە تۆ کردووە.» دانپێدانان دان بە تاواندا دەنێت. تۆبە ئەو کەسە دەناسێتەوە کە تووشی سووکایەتی بووە، وەک داود دوای ئەوەی زینای لەگەڵ بەت‌شەبا کرد و پاشان مێردەکەی کوشت. ئەو دانی نا بەوەدا کە گوناهەکەی لە پلەی یەکەمدا دژی خودا بووە (زەبوورەکان ٥١:٤). خەڵکی دیکەش ڕەنگە ئازاریان پێ بگات. بەڵام، کاتێک ئێمە گوناهی خۆمان بە خۆشەویستییەکەی باوک دەبینین کە لە ڕێگەی خاچەوە دەری بڕیوە، دەبینین کە لەوێ گوناه تاریکترینە.
تۆبە هەروەها بەرپرسیارێتی تەواو بۆ گوناهی خۆمان دەگرێتەوە. داود بەت‌شەبای تاوانبار نەکرد یان هیچ بیانوویەکی بۆ خۆی نەهێنایەوە. ئەو وتی، «چونکە من لە پێشێلکارییەکانم دەزانم، و گوناهەکەم هەمیشە لە بەردەممدایە» (زەبوورەکان ٥١:٣ NASB). هەر کاتێک خۆمان دەبینین کە کەسێکی دیکە بۆ گوناهی خۆمان تاوانبار دەکەین، تۆبەکەمان ناتەواوە. دەبێت بەرپرسیارێتی تەواو بۆ تاوانەکەمان بگرینە ئەستۆ، گرنگ نییە چی ڕوویدا یان کێ تێیدا بەشدار بوو. سەرەڕای تاقیکردنەوەکە، ئێمە لە کۆتاییدا ئەو کەسەین کە بڕیارمان دا گوناه بکەین.
هەروەها، تۆبە بەبێ ڕاستگۆیی تەواو نییە. من پێم وایە خودا چاوەڕێمان لێ دەکات کە ڕاستگۆ بین دەربارەی لاوازییەکانمان، شکستەکانمان و بێ هیوا بوونەکانمان. ڕاستگۆیی هاوڕێیەتی بەهێز دەکات. تا کاتێک ئێمە کراوە و ڕاستگۆ بین لەگەڵ خودا، ئەو دەتوانێت بەردەوام بێت لە کارکردن لەگەڵمان، تەنانەت دوای ئەوەی گوناهمان کردووە.
کاتێک دەست دەکەین بە شاردنەوەی شتەکان تووشی کێشە دەبین: «ئێستا، خودایە، دەزانم هەڵەیەکم کرد. بەڵام لە کۆتاییدا، هەمووان هەڵە دەکەن. هیچ کەسێک بێ کەم و کوڕی نییە.» وەڵامدانەوە بەم شێوەیە لە کێشە ڕاستەقینەکە دوور دەکەوێتەوە و بۆیەش ناڕاستگۆییە. تا کاتێک ئێمە بەم شێوەیە نزیک دەبینەوە لە خودا، زۆر شت نییە کە ئەو بتوانێت لەگەڵمان بیکات.
تۆبە بۆ بێباوەڕ
تۆبە واتای گۆڕینی بیرکردنەوەیە. بێباوەڕ پێویستە بیرکردنەوەی خۆی بگۆڕێت دەربارەی ئەوەی کە باوەڕی پێیەتی سەبارەت بە عیسا و لە بێباوەڕییەوە بەرەو باوەڕ بڕوات، کە مەسیح سزای گوناهەکانی داوە. کەسێکی ڕزگارنەکراو پێویستە دان بەوەدا بنێت کە ناتوانێت خۆی ڕزگار بکات. ئەو دەبێت متمانە بە عیسا بکات لە جیاتی چاکەی خۆی بۆ ژیانی هەتاهەتایی و بیرکردنەوەی خۆی دەربارەی خودا و قەرەبووی ئەو بۆ گوناه بگۆڕێت.
گرنگە تێبگەین کە تۆبە بۆ بێباوەڕ ئاماژە بە پاککردنەوەی ژیانی خۆی ناکات. ئەگەر بتوانێت لێخۆشبوونی گوناه و ماڵێک لە بەهەشت بەدەست بهێنێت بە گۆڕینی ژیانی لە ڕێگەی هەوڵی خودی، ئەوا پێویست بە خاچ نەدەبوو.
باوەڕی ڕاستەقینە و تۆبە بە توندی پێکەوە گرێدراون؛ یەکێکیان دەبێتە هۆی ئەوی دیکە. عیسا ئەم زاراوانەی پێکەوە بەکارهێنا کاتێک وتی، «شانشینی خودا نزیکە؛ تۆبە بکەن و باوەڕ بە مزگێنی بهێنن» ... «کە مەسیح ئازار بچێژێت و لە مردووان هەڵبستێتەوە لە ڕۆژی سێیەم، و تۆبە بۆ لێخۆشبوونی گوناهەکان ڕابگەیەنرێت [بۆ باوەڕپێکردن] بە ناوی ئەودا» (مەرقۆس ١:١٥؛ لۆقا ٢٤:٤٦-٤٧).
دوای ئەوەی گوناهبارێک عیسا وەردەگرێت، بەردەوام دەبێت لە تۆبە کردن کاتێک لە باوەڕ و کەسایەتی مەسیحیدا گەشە دەکات. ئەم تۆبەیە گۆڕانکارییە لە بیرکردنەوەدا کە دەبێتە هۆی گۆڕانکاری لە ڕەفتاردا.
خێرا تۆبە بکە!
چی ڕوودەدات کاتێک تۆبەکەمان دوادەخەین؟ کتێبی پیرۆز فێرمان دەکات کە خودا ئەوانە سزا دەدات کە گوێڕایەڵ نین. کاتێک بەردەوام دەبین لە گوناهەکانمان بەبێ هیچ نیازێک بۆ وەستان، لە دەستی سزادانی باوک ڕزگارمان نابێت. بەڵام، ئەگەر من و تۆ بە ڕاستگۆیی، بە ئاشکرا و دەستبەجێ مامەڵە لەگەڵ گوناهەکانمان بکەین، خودا دەتوانێت توندیی سزاکەمان کەم بکاتەوە. ژیرانەیە کە خێرا تۆبە بکەین.
— تیمۆسی پی. هادلی
