«دوای ئەم شتانە خودا ئیبراهیمی تاقی کردەوە و پێی وت: «ئیبراهیم!» ئەویش وتی: «لێرەم.» ئەویش فەرمووی: «کوڕەکەت، تاکە کوڕەکەت ئیسحاق، کە خۆشت دەوێت، ببە، بڕۆ بۆ خاکی مۆریا، و لەوێ وەک قوربانی سووتاندن لەسەر یەکێک لەو کێوانە پێشکەشی بکە کە پێت دەڵێم.»» (پەیدابوون ٢٢:١-٢) کێشەی ئێمە ئەوە نییە کە ئێمە نازانین ویستی خودا چییە. ناڕەحەتییەکەمان لەوەوە دێت کە ئێمە ویستی ئەو دەزانین، بەڵام نامانەوێت بیکەین! کاتێک خودا بۆ یەکەم جار قسەی لەگەڵ ئیبراهیم کرد، فەرمانەکانی ڕاستەوخۆ بوون: «بڕۆ بۆ خاکێک کە پێت نیشان دەدەم» (بڕوانە پەیدابوون ١٢:١). پاشان خودا ئیبراهیمی بەناو چەندین تاقیکردنەوەدا برد بەدرێژایی ساڵان. ئیبراهیم فێری ئارامگرتن بوو کاتێک چاوەڕێی بەڵێنی خودا بوو بۆ کوڕێک، کە بیست و پێنج ساڵی خایاند تا بەدی هات. ئیبراهیم فێری متمانەکردن بە خودا بوو بەناو شەڕەکان لەگەڵ پاشاکان و بەناو وێرانبوونی سەدۆم و گۆمۆرا. لووتکەی گەشتی باوەڕی ئیبراهیم ئەوە بوو کاتێک خودا داوای لێکرد کە تاکە شتێک قوربانی بکات کە لە هەموو شتێکی تر زیاتر بۆی گرنگ بوو. گوێڕایەڵیی پێشووی ئیبراهیم ئاماژەی بەوە دەکرد کە ئەو بە خێرایی و بە یەکلاکەرەوە هەر شتێکی تری قوربانی دەکرد کە خودا داوای لێبکردایە، بەڵام ئایا ئەو بۆ ئەمە ئامادە بوو؟ خودا داوای لە ئیبراهیم نەکرد کە لە سەرەتای پەیوەندییەکەیاندا قوربانییەکی وا گەورە بکات. ئەمە زیاتر لە سی ساڵ دوای ئەوە هات کە ئیبراهیم دەستی بە گەشتکردن لەگەڵ خودا کرد.
کاتێک باوک بە شێوەیەکی پێشکەوتوو ڕێگاکانی خۆی بۆ تۆ ئاشکرا دەکات لە گەشتی مەسیحییەتیدا، تۆش، وەک ئیبراهیم، ئاستێکی قووڵتری متمانە بەو پەرەپێدەدەیت. کاتێک بۆ یەکەم جار بوویتە مەسیحی، ڕێنماییەکانی مامۆستاکەت بە ئەگەری زۆرەوە بنەڕەتی بوون، وەک لەئاوباپتێزکردن یان گۆڕینی شێوازی ژیانت. بەڵام کاتێک فێر دەبیت زیاتر بە قووڵی متمانە بەو بکەیت، ئەو کاراکتەرت پەرەپێدەدات بۆ ئەوەی لەگەڵ تاقیکردنەوە گەورەترەکاندا بگونجێت، و لەگەڵ تاقیکردنەوە گەورەترەکەدا خۆشەویستییەکی گەورەتر بۆ خودا و زانینی ڕێگاکانی ئەو دێت. ئایا تۆ بۆ ئاشکراکردنی داهاتووی خودا ئامادەیت؟
