«یەهۆڤا ئاوا دەفەرموێت: چاکەی گەنجێتیت، خۆشەویستی دەستگیراندارییەکەت لەبیر دەکەم، کاتێک بەدوای مندا ڕۆیشتی» (یەرمیا 2:2). لە ئێستادا، ئایا هەستێکی خەمبارت هەیە کە خۆشەویستیت بۆ خودا وەک جاران نییە؟ ئایا هاوبەشی و هاوڕێیەتی لەگەڵیدا تەنها یادگارییە؟ ئایا گوناهی خۆپەرستی، یان شتێکی تر هاتووەتە ناوەوە و وای لێکردوویت کە یەکەم خۆشەویستیت جێبهێڵیت و لەبیری بکەیت؟ ئەگەر وایە، تۆ گەڕاویتەتەوە.
دەرئەنجام مەدە کە هیچ شتێک بۆ تۆ نییە جگە لە تاڵی دوورکەوتنەوەیەکی هەمیشەیی خەمبارتر و بێئومێدتر. نەخێر، نەخێر! ئەو چاکەی گەنجێتیت لەبیرە! ئەو ئەو بەڵێنە سەرەتاییانە، ئەو خۆشەویستییە سەرەتاییە بەڵێندراوەی لەبیرە، کە ئێستا بە شێوەیەکی سەیر کەم بووەتەوە. ئەو دەڵێت:
«بگەڕێنەوە، ئەی منداڵانی گەڕاوە؛ من گەڕانەوەکانتان چاک دەکەمەوە» (یەرمیا 3:22).
خودا چەند بە نەرمی و بە خۆشەویستییەوە مامەڵە لەگەڵ منداڵە گەڕاوەکانی دەکات! ئەو هیچ خۆشییەکی نییە لە بیرکردنەوە لە گوناهەکانیان؛ بەڵکو، ئەو حەزی لێیە لە ڕابردوویەکی لەبیرکراوەوە هەر شتێک دەبینێت لەواندا کە شایەنی ستایش بێت دەربهێنێت. بۆ نموونە، ئەو باسی لوت دەکات وەک ئەو «لوتی ڕاستودروست» (2 پەترۆس 2:7) و کاتێک لە کەنار دەریای تیبریاس ڕووبەڕووی پەترۆس دەبێتەوە (یۆحەننا 21:1)، ئەو باسی بێباوەڕی پێشووی ناکات بەڵکو بانگەوازێکی بۆ خۆشەویستی و خزمەتێکی نوێ پێشکەش دەکات.
هەروەها بۆ ئێمەش وایە. ئەو ئامادەیە لە حاڵەتی ئێمەشدا، هەر وەرزی درێژخایەنی ساردی، دووری، و نامۆبوون کە دوای بەڵێنی گوێڕایەڵیمان هاتووە، لەبیر بکات. بەڵێ، ئازایەتی وەربگرە! با بیرۆکەکانت بگەڕێنەوە بۆ ئەو وەرزە پڕ لە نیعمەتانە «کاتێک چرای ئەو بەسەر سەرتدا دەدرەوشایەوە، و بە ڕووناکی ئەو بەناو تاریکیدا ڕۆیشتی» (ئەیوب 29:3).
خودا دەڵێت، وەک بڵێی، هەرچەندە ڕەنگە منت لە بیرۆکەکانت دوورخستبێتەوە، من تۆم لە بیرۆکەکانم دوورنەخستووەتەوە — من لەبیرمە… چاکەی گەنجێتیت.
