«من ڕووناکی دروست دەکەم — و تاریکی دروست دەکەم؛ من ئاشتی دروست دەکەم — و خراپە دروست دەکەم! من خوداوەند هەموو ئەم شتانە دەکەم!» (ئیشایا ٤٥:٧)
چ جیهانێکی خەمناک دەبوو — ئەگەر بە چارەنووس بەڕێوە ببرێت! ئەگەر ڕووناکی و سێبەرە تێکەڵەکانی، خۆشی و خەمەکانی — ئەنجامی ڕووداوێکی هەڕەمەکی — یان هەلێکی کوێر و سەرگەردان بوونایە! چەند پیرۆزە بیرکردنەوە لەوەی کە هەر ڕووداوێکی جیاواز کە بەسەرم دێت — «بیرۆکەیەکی خودایە» — جێبەجێکردنی مەبەستی نەگۆڕی خۆیەتی!
ئایا جیهانی ماددییە؟ ئەو کەسەیە کە «ڕووناکی دروست دەکات — و تاریکی دروست دەکات» — کە خۆر و مانگ بۆ وەرزەکانیان دیاری دەکات — کە فەرمان بە دەریا دەدات — کە چاودێری چۆلەکە دەکات لە کەوتنەخوارەوەیدا — کە گوڵی سۆسنی ناو کێڵگە بەخێو دەکات — و کە بچووکترین گوڵ کە لە لەوەڕگەدا دەپشکوێت، ڕەنگ دەکات.
ئایا جیهانی ئەخلاقییە؟ هەموو ڕووداوەکان لەلایەن ئەوەوە پێشوەختە دیاریکراون و ڕێکخراون! «من ئاشتی دروست دەکەم — و خراپە دروست دەکەم!» هەم خۆشگوزەرانی و هەم ناخۆشی دیاریکردنی ئەون. خوداوەند کە لە کۆنەوە ڕووەکی سێبەری یۆنای ئامادە کرد، کرمەکەشی ئامادە کرد. ئەو دەدات — و ئەو وەردەگرێتەوە. ئەو هەموو فرمێسکێک شێوە دەدات. ئەو «دەیانخاتە ناو بوتڵەکەیەوە.» ئەو هەموویان دەناسێت، هەموویان دەژمێرێت، هەموویان بە گەنجینە دەزانێت. هیچ یەکێکیان بێ داواکردن — بێ تێبینی ناکەوێت.
«تیروپشکەکە فڕێ دەدرێتە ناو باوەش — بەڵام هەموو ڕێکخستنەکەی لەلایەن خوداوەندەوەیە.»
لەسەر هەموو ڕووداوێک لە سروشت و لە دابینکردندا ئەو دەنووسێت، «من خوداوەند هەموو ئەم شتانە دەکەم!» ڕاستە، بیرۆکەکانی زۆرجار نهێنین، و ڕێگاکانی نادۆزرێنەوە. ئێمە هەندێک جار، لەناو تێکەڵاوییە سەرسوڕهێنەرەکانی مامەڵەکانی دابینکردنی ئەودا، ناچار دەبین هاوار بکەین، «ئەی خوداوەند، چەند گەورەن کارەکانت، و بیرۆکەکانت زۆر قووڵن!» با ئەوە هی ئێمە بێت کە بڕیارەکەمان دوابخەین — تا تەواو گەشە دەکەن.
ناتوانین بیرۆکە و مەبەستەکانی ئەندازیار یان تەلارساز لە یەکەم پاککردنەوەی زەوی بۆ بناغەی هەندێک بینای زەبەلاحدا ببینین. چاوی بێ ئەزموون ناتوانێت هیچ شتێک بدۆزێتەوە جگە لە کۆمەڵێک پاشماوەی ناشرین — پشێوییەکی گشتی. بەڵام وردە وردە، وەک هەفتە بە هەفتە تێدەپەڕێت — بیرۆکەکانی دەبینین کە خۆیان دەگۆڕن بۆ شێوەی بینراو و بەرجەستەی ڕێکخستن و جوانی؛ و کاتێک بیناکە لە کۆتاییدا بە تەواوی لەبەردەمماندا دەوەستێت، تێدەگەین کە هەموو ئەوەی کە لە سەرەتادا نهێنی و پشێوی بوو — بەشێکی پێویست بوو لە کارەکە.
هەروایە، لە ئێستادا، سەبارەت بە مامەڵە نهێنییەکانی خودا. زۆرجار، بە بێهودەیی، هەوڵ دەدەین لە مەبەستەکانی تەلارسازە گەورەکە تێبگەین، لەناو تۆز و پاشماوەی بناغە زەمینییەکاندا. با بە ئارامی چاوەڕێ بکەین، تا سەیری بینا تەواوکراوەکەی هەتاهەتایی دەکەین.
ئۆه، دڵنیایی پیرۆز — 'بیرۆکەی بەنرخی' خودا — کە تەونەکەی ژیانمان لە دەستی دیزاینەرە گەورەکەدایە — کە ئەو کەسەیە کە خیوەتەکانی بوونمان تێکەڵ دەکات: ڕووناکی — و تاریکی، چاکەی ناسراو — و خراپەی دیار. زنجیرەی ئەوەی کە بە هەڵە پێی دەوترێت «چارەنووس،» لە دەستی ئەودایە. ئەو هەموو بەستەرێکی پەیوەندیدار دەناسێت — ئەو هەموو یەکێکیانی لەسەر گۆزەی خۆی دروست کردووە! مەبەستەکانی مرۆڤ شکستیان هێناوە، و هەمیشە ئەگەری شکستیان هەیە — چاوەڕوانییە گەشەکانی ڕەنگە پووچەڵ بکرێنەوە؛ پلانە باش داڕێژراوەکانی ڕەنگە پووچەڵ بکرێنەوە.
ژیان زۆرجار گەڕانەوەیەکی هیوا شکاوەکانە — ڕەنگە ڕەنگینەکانی پەلکەزێڕینەی بەیانی، لە پاشنیوەڕۆیدا دەگۆڕێن بۆ تەمێکی شێدار و بارانێکی نمەنم. «زۆرن بیرۆکەکان لە دڵی مرۆڤدا،» (کە هیچ جێبەجێکردن و بەرهەمێکیان نییە) «بەڵام ڕاوێژی خوداوەند — ئەوە دەمێنێتەوە.»
«لە ئەزەلەوە تا ئەبەد من خودام. هیچ کەسێک ناتوانێت دژی ئەوە بوەستێت کە من دەیکەم. هیچ کەسێک ناتوانێت کارەکانی من پێچەوانە بکاتەوە!»
«هەلەلۆیا! چونکە خوداوەند خودامان، خودای گشتگیر، فەرمانڕەوایی دەکات!» (بینین ١٩:٦)
