«ڕاستودروست لە ڕێگای خۆیدا بەردەوام دەبێت.» (ئەیوب ١٧:٩)
خوێنەر! چەند دڵخۆشکەرە بۆ تۆ لەناو هەڵکشان و داکشانی مێژووی گۆڕاوتدا — بزانیت کە گۆڕانکارییەکە هەمووی لەگەڵ تۆدایە، نەک لەگەڵ خوداوەندەکەت! کەشتی ڕۆحییەکەت ڕەنگە لەسەر شەپۆلەکانی تاقیکردنەوە، لە زۆر گەردەلوولی تاریکی نیوەشەودا بێت. ڕەنگە وا بیر بکەیتەوە کە کاپتنەکەت جێی هێشتوویت، و بەردەوام ئامادە بیت بڵێیت، «خوداوەندەکەم لە کوێیە؟»
بەڵام مەترسە! ئەو کەشتییەی چارەنووسی ڕۆحییەکەت هەڵدەگرێت، لە دەستی باشتردایە لە دەستی تۆ! زنجیرێکی زێڕینی خۆشەویستی پەیمان ئەوە بە تەختی هەتاهەتاییەوە دەبەستێتەوە! ئەو زنجیرە هەرگیز ناشکێت. ئەو کە لە دەستیدا گرتوویەتی ئەمەت وەک بەڵێنی سەلامەتیت پێدەدات،
«چونکە من دەژیم — ئێوەش دەژین!» (یۆحەننا ١٤:١٩)
«ئەی ڕۆحم، بۆچی دڵتەنگی؟ و بۆچی لەناومدا بێئارامی؟ هیوام بە خوداوەندە!» تۆ بە دڵنیاییەوە لەم شەپۆلە گەردەلوولییانە ڕزگارت دەبێت، و دەگەیتە بەندەرە خوازراوەکە! بەڵام لەگەڵ خۆتدا دڵسۆز بە: بزانە هیچ شتێک نییە کە ڕێگر بێت لە گەشەکردنت لە نیعمەتدا. بیر بکەرەوە چەند کەمێک دەتوانێت پێشکەوتنت دوا بخات. یەک تاوان کە خۆت پێی دەدەیت — یەک تاقیکردنەوە کە دەستکاری دەکرێت — یەک خیانەتکاری ناو دڵ — ڕەنگە زۆر کاتژمێری تاڵ و فرمێسکی تاڵت لێ بکەوێتەوە، بە جیاکردنەوەی نێوان تۆ و خوداوەندەکەت. بیکە بە نوێژی ڕۆژانەت،
«ئەی خوداوەند، بگەڕێ بەدوامدا و دڵم بزانە؛ تاقیم بکەرەوە و بیرە دڵەڕاوکێکانم بزانە. هەر شتێک لە مندا هەیە کە تۆی تووڕە دەکات، نیشان بدە، و بە ڕێگای ژیانی هەتاهەتاییدا بمهێنە!» (زەبوور ١٣٩:٢٣-٢٤)
