«ئەوەتا ئێستا کاتی قبووڵکراوە؛ ئەوەتا ئێستا ڕۆژی ڕزگارییە.» (٢ کۆرنسۆس ٦:٢)خوێنەر! چۆنە حاڵت؟ ئایا پرسیاری ڕزگاریی ڕۆحت بۆ هەمیشە یەکلایی کراوەتەوە؟ ئایا لەگەڵ خودا لە ئاشتیدایت؟ دەتوانیت لەگەڵ پۆڵس بڵێیت، لە چاوەڕوانیی مردندا، «ئێستا ئامادەم!» ئایا هەستت بە مەترسیی بێسنووری دواخستن و پاشگەزبوونەوە کردووە، و وەڵامی بانگەوازەکەت داوەتەوە، «ئەوەتا، ئێستا!»
ئای، چەند کەس دۆزیویانەتەوە، کاتێک کاتژمێری خەیاڵکراوی ئامادەکاریی سەرەمەرگ هاتووە — کە فرمێسکی تۆبەکردن زۆر درەنگ بووە بۆ ڕشتن، و نوێژى میهرەبانی زۆر درەنگ بووە بۆ وتن! با مامەڵەیەکی ڕاستگۆیانە لە نێوان ویژدانت و خوداتهەبێت. هەوڵ مەدە لە بەپەلەیی پرسیارەکە ڕا بکەیت. ڕەنگە ئێستا پشتگوێی بخەیت — بەڵام ڕۆژێک دێت کە ناتوانیت! با تێکەڵ بە گشتییەتییە ناڕوونەکان نەبێت — با وەک بابەتێکی گرنگیی کەسیی تێبگەین؛ گرنگییەکی بێسنوور بۆ خۆت، «ئایا من ڕزگار بووم — یان ڕزگار نەبووم؟ ئایا ئامادەم — یان ئامادە نیم، بۆ بینینی خودای هەرە بەرز؟»
ڕەنگە تۆ، لەوانەیە، نیازێکی ڕاستگۆیانەت هەبێت بۆ ئەوەی هەندێک لێکدانەوەی داهاتوو لە کاتێکی تر و «گونجاوتردا» پێ بدەیت. ئایا هیچ کاتێک دەربارەی «کاتی گونجاوتر»ی فیلیکس خوێندوومانەتەوە؟ باشترە مەترسیی تاقیکردنەوەی کاتژمێرێکی مردن نەکەین، بۆ چارەسەرکردنی کێشەکە، «ئایا ڕۆحم بۆ هەتاهەتایە سەلامەتە؟» کە بابەتێکی زۆر قورسە — گفتوگۆکردن دەربارەی ڕۆح لەسەر لێواری هەتاهەتایەتیدا! لەبیرت بێت، ڕۆحی خودا «هەمیشە هەوڵ نادات.» هەموو سیفەتەکانی تری بێسنوورن — بەڵام ئارامگرتنی و لێبوردەییەکەی «سنوور و چوارچێوەی» خۆیان هەیە.
ئەو بانگهێشتنامەیەی کە ئەمڕۆ هی تۆیە — ڕەنگە سبەی بکێشرێتەوە! تەورەکە ڕەنگە ئێستا لە ڕەگی درەختەکە دانرابێت، و حوکمەکە لە هەوادا بێت، «بیبڕنەوە!» چەند ترسناکە، کە تۆ هێشتا لەو حاڵەتی نامۆیی و تاوانەدا دەژیت! چ دەستبەرداربوونێکە لە ئاشتیی ئێستا! چ لەدەستدانێکە لە خۆشیی هەتاهەتایی! پەلە بکە! بۆ ژیانت ڕا بکە، نەوەک لەناو بچیت! نەمریی تۆ شتێکی بێ بایەخ نییە!
«شەو زۆر تێپەڕیوە!» کێ دەتوانێت بڵێت چەند؟ ڕەنگە ئێستا — یان هەرگیز لەگەڵ تۆ! جارێکی تر خەریکە لەسەر سەرینەکەی شەوانەت پاڵ دەکەویت. چی دەبێت ئەگەر سبەی لە «تاریکیی دەرەوە» لە دۆزەخدا بەئاگا بێیتەوە! بەڵام، ئازایەتی وەربگرە، ئەو شەوە زۆر تێپەڕیوە. کۆتایی بەم دوایین «چاوەدێریی شەوانە» بهێنە، بە ڕاکردن، بەبێ دواکەوتن، بۆ لای عیسا — ڕزگارکەری گوناهباران و دۆستی گوناهباران. لە دوایین چاوەدێریی شەودابوو، ئەو لە کۆندا هات بۆ لای قوتابییەکانی کە بەهۆی گەردەلوولەوە تێکچووبوون. وەک ئەوان، ئێستا لە ڕۆحتدا وەری بگرە؛ و با هەموو ترسە تاوانبارەکانت بە هێزی بێسنووری ئەو ئارام ببنەوە، «ئاشتی، ئارام بە!»
ئایا نیشانەی خراپ لە دەوروبەردا نییە، وەک ئەوەی دوایین «چاوەدێریی شەوانە»ی جیهان هاتبێت؟ شەپۆلەکان بەرز دەبنەوە. گوێمان لە هەنگاوەکانە لەسەر ئاوەکان. لەناو ناڵەی پچڕپچڕی با، وشەی نهێنی دەبیسترێت — خۆشی بۆ هەندێک، ترس بۆ ئەوانی تر، «ماراناتا! خوداوەند دێت!»
خوێنەر! ئایا تۆ ئامادەیت؟ ئایا وەڵامی دڵخۆشکەر لەسەر زمانتە، «وەرە، خوداوەند عیسا! زوو وەرە!» ئەگەر ئەم شەوە بەڕاستی دوایین شەوەت بێت، و هەورەبروسکەکانی حوکم پێش ڕۆژ هەڵاتن بەسەرتدا بشکێنەوە؛ ئایا دەتوانیت، بە دڵنیاییەوە لە بەیانییەکی هەتاهەتایی، بڵێیت، «منیش پاڵ دەکەوم و بە ئاشتی دەخەوم، چونکە تەنها تۆ، ئەی خوداوەند، وادەکەیت بە سەلامەتی بژیم!» (زەبوور ٤:٨).
